Blues @ The Attic

Voor deze 6de editie koos de organisatie van http://www.atticblues.be/ om het op safe te spelen en hun gezellig warme zolder te ruilen voor een zaal te Herent, kwestie van geen last te krijgen met de hardhorige buren. Wat affiche betrof, hier heeft men niet gekozen om safe te gaan maar wel ruimdenkend en breed qua muzikaal scala. Als Limburgers mogen we wel trost zijn want maar liefst 4 van de 5 bands werden uit onze provincie gehaald, nog maar eens het bewijs dat er in Limburg talent zit en dat ze in Limburg actief bezig zijn met muziek.

De Limburgse Rhythm Beats mochten het feest in gang trappen en het viel me op dat ze, sinds de laatste keer dat ik ze zag, een muzkale wending hebben gemaakt. Een beetje ver weg van de blues en meer naar het straatje modern en jeugdig met links en rechts een knipoog naar Lenny Kravitz, zeker wat het gitaarwerk betreft. Toch een beetje opletten bij jullie nummerkeuze dat het niet te hoog gegrepen is voor de zangeres want zingen kan ze, dat heb ik al mogen horen. Maar bij de nieuwe nummerkeuze kwam haar stem regelmatig net wat te kort. Dat is geen ramp, ze is nog jong en haar stem, net als ze zelf, nog volop groeiende. Voor de rest, aanstekelijk, wervelend en vol enthousiasme gebracht.
Het aanstekelijke en enthousiaste was helaas wat zoek bij de heren van Bottle Nose, had dit te maken met het nog vroege uur of wat? In elk geval beheersen de mannen hun instrumenten goed, dat kan je zien en horen maar ze moeten alleen nog wat meer werken aan de covers die ze spelen naar hun eigen hand te zetten. Want als je Chicagoblues speelt dan moet je ervoor zorgen dat elke song die je speelt gespeeld wordt alsof het jullie eigen song is en niet zomaar even naspelen. Maar ik ben er zeker van dat Bottle Nose voldoende talent in huis heeft om hieraan te werken.
Links en rechts hoorde ik spreken over Howlin’ Bill en dat die ook zou komen maar dat was een missertje, het was niet Wim en Co maar die andere Bill, niet zo groot en toch noemen ze hem Big Bill. Al zo’n 30 jaar een traditie in Leuven en Vlaams Brabant en in héél Vlaanderen zullen ze zijn “Ene Me Hesp” wel kennen. Pure onvervalste boogieblues is waar Big Bill en zijn makkers voor garant staan en dit onder slecht één motto, “Genen Drank = Gene Klank”. Dit mag men gerust een eerste hoogtepunt noemen ook al was het de duizendste keer, toch vlogen de gensters er nog steeds vanaf alsof het verser dan vers is.
Vreemde eend in de bijt, die mogen er ook wel eens zijn toch? Ook al hoorde ik links en rechts een reactie als dit hoort hier niet thuis, toch kon je na afloop ook heel wat andere, meer positieve reacties horen. M.a.w. de keuze van Peter om Bacon Fat te boeken was gewaagd maar tevens geslaagd ! Ik kon het wel pruimen, zo’n powertrio, en dan vooral omdat elke song toch nog net voldoende gepolijst is om van te kunnen genieten. Ondanks wat wijzigingen in de bezetting blijft de formule bestaan en aanslaan.Alleen misschien wat minder hard want we wilen allemaal nog graag lang kunnen genieten van muziek toch?
Als afsluiter koos de organisatie voor nostalgie…….maar dan wel met een serieuze scheut moderne energie. Onze allereigen Voodoo Boogie kregen de eer om te fungeren als kers op de taart en dat deden ze met brio. Dat hun 1ste cd ondertussen al lang uitverkocht is mag eigelijk niemand meer verbazen en dat er binnenkort een 2de komt ook niet. Voodoo boogie is lekker genieten van klanken uit de jaren ’60 gedrenkt in een modern sausje. Maar zonder afbreuk te doen aan de kern, sterker nog, het is alleen maar een positieve toevoeging die de heren brengen. Helaas en wegens nog vroege verplichtingen op zondag waren we genoodzaakt het aangename feestje véél te vroeg te verlaten. Waarvoor onze excuses aan zowel de organisatie als Voodoo Boogie.
Maar de organisatie verdient zeker en vast een pluim, schitterende locatie, een goede neus voor muziek en aangenaam en fijne medewerkers.

Tot de volgende,
Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

Binkom Blues 2009

Binkom Blues

Het festivalseizoen loopt langzaam aan ten einde en het is een algemeen feit dat niet elk festival het afgelopen jaar kon teren op evenveel of meer bezoekers dan het jaar 2008. Er kunnen veel factoren opgenoemd worden, crisis, overaanbod etc etc . In het kleine dorpje Binkom, waar Johan, Anika, Guy & Jean Pierre nu al enkele jaren een indoor bluesfestival organiseren, had men van al deze factoren geen last. Ze hadden niet alleen stralend weer, zodat ook het gezellige buitenplein aangenaam vertoeven was, maar ook nog eens een niet alledaagse affiche. En voor die affiche kwamen ze vanuit alle windstreken, ik heb mensen gesproken vanuit Bütchenbach tot zelfs één persoon die speciaal vanuit Canada was over gevlogen. Omstreeks 18h mochten onze eigen Chilly Willy het festival in gang stampen en ik mag dan weer in herhaling vallen maar de jongens, ondertussen al serieuze mannen, weten hoe ze zoiets moeten doen.

Natuurlijk kregen we weer veel songs van Sonny Boy Williamson en andere bluesgrootheden, toch gingen de songs er bij de meesten nog steeds in als zoete broodjes. Nog maar eens een bewijs dat een goede song, hoe oud dan ook, blijft overeind staan tussen al het meer modernere werk? Toch hoorde ik links en rechts de vraag wanneer ze nu eens met nieuw werk gaan komen. Waarom eigelijk als het oude werk nog steeds het merendeel kan bekoren? Dat Kris ‘Reverend Hotrod’ Rogiers terug zijn stek gevonden heeft is overduidelijk. Hij speelt nog steeds vol overgave en finesse zoals we dat van hem gewoon zijn. En als extra toemaatje op het vroege uur mocht Igor Masseroli ook nog enkele songs mee blazen op de sax. De kop is eraf en heeft grotendeels gesmaakt.
Deel 2 deze avond was weggelegd voor onze noorderburen en de band The electrophonics.

Ondertussen al zowat elk festival platgewalst tijdens de promotour van hun 2de cd willen ze dat nu nog eens overdoen met de nieuwe cd genaamd ‘Little A Lot’. Ik heb de band het afgelopen jaar gezien en gehoord te Peer en in Hamme en ben er ondertussen van overtuigd dat ze elk optreden tot een heus swingfeestje omdopen. Ik heb genoten van hun muziek terwijl ik de innerlijke mens aan het spijzen was met een heerlijke huisbereide pasta. Mijn excuses aan lezers en band dat ik dus ditmaal niet veel meer kan vertellen over hun optreden.
Rond The Perpetrators was na hun optreden tijdens het BRBF te Peer vorig jaar wat commotie onstaan want van die bezetting zou enkel nog zanger/gitarist en bezieler Jason ‘Howik’ Nowicky over.

Hij zou dus zijn aantreden doen met 2 nieuwe muzikanten onder zijn hoede en wat mij betreft klinkt alles nu nog net iets strakker als voorheen. Lekker stuwende gitaarblues met weinig tot geen ruimte om tot rust te komen. En dit kon meer dan gesmaakt worden, niet alleen door ondergetekende maar ook door de volle zaal. We kregen lekkere songs als Baltimore, One Year Ago en She’s Gone en Jason heeft zoveel finesse en variëteit in huis dat zijn gitaarspel geen enkel moment gaat vervelen. Het is niet menig bluestrio gegeven maar The Perpetrators hebben alles in huis om een perfect bluestrio genoemd te worden. Dankzij de verloren gereden bassist van Dana fuchs mochten ze dan ook nog lekker een kwartier vettig verder doen.
Omstreeks middernacht was het dan tijd voor de grand finale onder het mom van de verrijzenis van Janis Joplin of toch een dame die daar zowat haar mosterd is gaan halen. Dat velen tegen het podium stonden geplakt zal weinige verwonderen als ze weten dat Dana fuchs datzelfde podium gaat betreden.

Dana is ondertussen al zo’n 5 maanden aan het toeren door Europa en dit hoort zowat bij de laatste optredens van deze toernee. Dat ze sinds haar 1ste maal in België, vorig jaar te Peer, heel wat ervaring heeft opgedaan is duidelijk merkbaar en hoorbaar. Haar stem is nog meer volwassen gaan klinken en nog meer weet ze hoe elke song aan elkaar te praten en ervoor te zorgen dat publiek aan haar lippen blijft hangen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de hele zaal uit volle borst meezingt bij haar song Songbird (Fly Me To Sleep), opgedragen aan haar veel te vroeg overleden zuster Donna. Maar ook songs als Bad See, God’s Song en de nieuwe ,on the road, geschreven song gingen erin als zoete koek. Anderhalf uur lang wist Dana samen met John en de ritmesectie het publiek aan het podium te kluisteren en nadien werd ze nog 2 x terug geroepen. Als afsluiter kregen we natuurlijk een lekker eigenzinnige versie van Helter Skelter met als tussenstuk Whole lotta love. Moe, voldaan en verslagen mochten velen nadien het slagveld verlaten maar allen hadden een blij gezicht en spraken vol lof over deze 6de editie.
Binkom blues 2009 mag de geschiedenis ingaan als een bevestiging van wat het jaar voordien al werd behaald, een gezellig indoor festival in organisatie van enkele enthousiastelingen en hun helpers.En…….een organisatie die blijkbaar weet wat het publiek wil en dan ook tot het uiterste gaan om dit aan de man te brengen. Chapeau en op naar 2010.

Blueswalker

Meer foto's : Lady Blue

BRBF 2009 (zondag)

Ik heb Lightnin’ Guy & zijn Mighty Gators al eens een festival weten afsluiten en nu mogen de dag 3 van hét festival openen. En ook al is het nog vrij vroeg op de middag, het mag gezegd dat er toch al héél wat volk in de tent aanwezig was. Volgens mij groeien deze jonge heren als kolen, muzikaal dan wel te verstaan hé. Alles zit netjes afgemeten in elkaar en hun zompige blues gaat er bij het aanwezig publiek in als zoete broodjes. Ain’t No Sunshine is al dikwijls gecovered maar de versie van deze gasten kan ik best pruimen, zo ook de interactie met het publiek. En als je op dit vroege uur het volk al zo mee krijgt mag je daar zeer dankbaar voor zijn, alleen ga dit dan niet nog eens 4 x proberen Guy want dan haakt het publiek natuurlijk wel af. M.a.w. misschien nog een beetje leren doseren maar verder zit het wel snor.

Dan over naar een man die toch ook al langzaam bij de veteranen mag worden genoemd, de momenteel in Frankrijk wonende Boo Boo Davis. Geen enkele keer is hij opgestaan van zijn glinsterende zitbak, iets wat ik niet van hem gewend ben. En meermaals gaf hij al roepend te kennen iedereen dankbaar te zijn, althans dat denk ik toch te hebben opgemaakt uit zijn geroep…Neen, ik heb de man al beter weten presteren, misschien was het voor hem nog net een beetje te vroeg of zaten de 7000 km op 1 week tijd er voor iets tussen.
Vreemde eend in de bijt dan was Roger McGuinn, eenzaam en alleen, gewapend met 2 gitaren en wat triestige planten. Planten die hij volgens mij in bijberoep verkoopt om een extra centje te verdienen (lees dit als een grapje). Al denk ik wel dat de man nog genoeg royalty’s opstrijkt van hits o.a. geschreven voor de roadmovie Easy Rider. Of van ‘Mr Tambourine Man’ en ‘Turn Turn’. Tijd om even tot de voedselketens te lopen en wat voedzaams binnen te duwen want het vervolg beloofd.
Derek Trucks liep backstage al wat rond te lopen en had er volgens mij zin in. Hoe stil en ingetogen de man op een podium staat is haast onbeschrijfelijk maar wat voor heerlijks hij uit zijn gitaar tovert is dat nog meer. En niet te vergeten te vermelden dat zijn band samen met hem meermaals tot het uiterste gaan. De hele show was een reeks van songs die één voor één werden opgebouwd tot een climax en elke climax werd door het publiek beantwoord met handen hoog in de lucht. Een eerste voltreffer op de zondag als je het mij vraagt en misschien iets te vroeg geprogrammeerd.
Het is niet velen gegeven om nog op 76 jarige leeftijd op het podium te staan, John Mayall draait er zijn hand niet voor om. Alleen volgende keer wel dadelijk je bluesharpjes mee brengen maar het is je vergeven. John Mayall mocht rekenen op een jonge begeleidingsband en deze heren liepen netjes in het gareel en braken daar uit waar Mayall het toeliet. Ik wil de band wel eens aan het werk zien met een even jonge frontman. Niet dat John teleurstelde, verre van en ook al speelde hij hier onlangs nog enkele keer in België, toch zag ik een publiek dat genoot met volle teugen.
De man die in de geschiedenisboeken van deze editie zal herinnert worden als ‘de man zonder aankondiging’ is Southside Johnny & The Asbury Jukes. Tijdens de 1ste 2 nummers zat de sound niet echt snor maar wat wil je met 4 blazers, een keyboardspeler, gitarist, bassist en hijzelf nog op de bluesharp. Met zulk een bezetting zou je toch opteren voor een eigen geluidstechnieker maar soit naar mate het optreden vorderde kwam het geluid ook beter tot z’n recht. En dan klinkt een band met blazers bij ondergetekende als muziek in zijn oren. Lekkere blues met een knipoog naar de soul en daar genoten samen met mij velen in het publiek van mee.
Als afsluiter koos de organisatie voor Jeff Beck, ooit de vervanger van Eric Clapton bij The Yardbirds. Voor mijn part hadden ze beter Eric Clapton gekozen want dit stelde weinig tot niets voor. We kregen een intro van zowat 3 songs die volgens mij ………. En zo kregen we nog eens enkele songs die alweer………… snap je? Ik ook niet. Maar er zullen wel een massa anderen zijn geweest die het wel snapten want de weide stond stampvol fans en enthousiastelingen. We hebben backstage nog langdurig nagekaart en zo kregen we toch nog een herkenbare song mee genaamd “Peter Gun”.
Als besluit : deze 25ste editie was zeker en vast geslaagd te noemen en een bevestiging van 25 jaar kings & legends en hopelijk het begin van een volgende 25 jaar. Even tellen, dan zal ik er 69 zijn en hopelijk mag ik dan weer schrijven over 50 jaar kings & legends.
Zeker en vast een dankwoord aan alle organisatoren en medewerkers, ze hebben hun best gedaan om klein en groot, publiek als artiest in de watten te leggen. En wat ondergetekende betreft is hen dat schitterend gelukt….See ya @ Peer……..the bluestown.

Blueswalker

Meer foto's : Lady Blue

BRBF 2009 (zaterdag)

De zaterdag werd geopend door een vreemde eend in de bijt afkomstig uit Schotland luisterend naar de naam Dave Arcari. De man staat eenzaam en alleen op het podium en brengt vooral zijn versie van traditionele bluessongs. Dat hij daarvoor niet alleen gebruik maakt van de gitaar en het kleinood bottleneck maar ook veelvoudig zijn tong in het spel gebruikt zal ondertussen wel door iedereen geweten zijn. Een muzikaal gehalte met toch wel wat grappige toevoegingen en niet enkel backstage spek voor menige bek.
In Ospel konden ze me niet echt bekoren en het lijkt wel of ze mijn boodschap aanhoord hebben want er was toch sprake van een lichte wijziging in de setlist van The Shiner Twins. Met als gevolg iets meer uptempo songs met hier en daar een funky knipoog en daar hou ik wel van. The Shiner Twins zijn een band die zeker weten waar Abraham de mosterd vandaan haalt en dit nog meermaals zullen bewijzen in de toekomst.


Met hokie Joint mocht ik ook voor een 2de keer kennis maken en ik moet bekennen dat de verrassing van de 1ste keer nog niet is weggeëbd. Al vlug krijgen ze mij en ook het voltallig aanwezig publiek op de hand met hun vlotte,vettige en eigenzinnige blues. Openen deden ze met een song genaamd ‘apologise’, een perfecte openen die we binnenkort ook kunnen beluisteren op hun nieuwe CD. Maar natuurlijk kregen we ook veel songs te horen van hun goed aangehaalde debuut cd The Way It Goes…Sometimes. Een band waar we zeker in de nabije toekomst nog veel van gaan horen. Nadien hadden we een aangenaam gesprek met voornamelijk zanger Jojo Burgess.

De laatste tijd veelvoudig on the road in Europa en ook nog eens in de bluestempel van Peer mogen we oude rot Rod Piazza en zijn Honey aanschouwen. Al zo’n 20 jaar terend op dezelfde show maar nog steeds graag gezien en gehoord door de meeste. Ik vond het zeker een aangename verwelkoming dat Kirk Fletcher de gitaar hanteerde zodat er toch nog wat vernieuwend vuurwerk te horen was. Misschien heb ik ze de afgelopen jaren net een keer te veel aan het werk gezien maar daar maalde het publiek niet om, ze genoten met volle teugen van deze tot in de puntjes afgewerkte act.

Neen, geef me dan maar een aanstekelijk enthousiaste Lisa Haley en haar Zydekats. Al meteen vanaf song één verkondigde ze zin te hebben in een feestje tot in de vroege uren. En dat Lisa en haar kompanen weten hoe een feestje te bouwen hebben ze hier zeker laten zien. Een dame die zeker onder de “queens en legends” mag horen wat betreft de Cajun & Zydeco wereld. Niet alleen haar stem maar ook haar manier van viool spelen zorgden voor menig kippenvel moment. Nadien vertelde ze ons ook zeer blij te zijn dat ze nog eens aanwezig mocht zijn tijdens het BRBF en zeker tijdens deze jubilee editie. Ze hoopte alleen niet dat ze nog eens 25 jaar moet wachten voor een volgende keer en dat hopen wij samen met haar.

Op donderdag kondigde Radio Eén reeds aan dat meneer Bonamassa op de weide in Peer zou verschijnen met nog een extra gitaar………….nog één???? En wetende dat er zoveel klasse gitaristen zijn die meerdere shows afwerken met één gitaar. Maar ik moet zeggen, het heeft wel wat zo’n double neck gitaar en in bepaalde songs zal het zeker zijn functie hebben. Hij wordt wel eens de SRV van de 21ste eeuw genoemd en voor vele gitaristen zal hij zeker een inspiratiebron zijn. Ik vond zijn songs in elk geval zeer symfonisch en melodieus, niet echt neigend naar de blues maar wel met moment aangenaam in het gehoor klinken. Alleen zeer jammer, meneer vond het nodig 10 minuten vroeger te stoppen en geen bisnummer te brengen.

En het zijn net zulke kleine details waarop sommige fans gaan afhaken.
Terwijl links en rechts die fans hun ongenoegen aan het spuien waren werd “de stage” klaargemaakt voor de afsluiter van dag 2. Niet alleen de stage werd omgebouwd, ook het publiek vooraan kreeg een gedaantewisseling en dit alles voor niemand minder dan Steve Winwood. Veel te lang weggeweest van onze Belgische bodem en daar wilde de organisatie van Peer wel wat aan doen. En dus kreeg ook hij zijn plaats tussen de “Kings & Legends”, iets waar het grotendeel van het publiek hen meer dan dankbaar voor zal zijn. Natuurlijk volgde in sneltempo elke hit de revue en zag de handen dan ook meermaals zorgvuldig richting ‘sky’ reiken. Dag 2 is ondertussen geschiedenis maar we zullen er zeker nog regelmatig aan denken als een dag vol goede opgehaalde herinneringen.

Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

BRBF 2009 (vrijdag)

Een editie vol koningen en legendes, daar zou deze jubileum editie voor staan of m.a.w. een soort van bevestiging van 25 jaar BRBF. Weinig tot geen verrassingen en daar hoorde ik links en rechts toch wel wat over klagen. Maar soit, we lopen vooruit op wat een mooi 3 daagse van Peer moet worden.
De aftrap geven, ja we herhalen het meermaals, is nooit echt fun maar somebody’s got to do it zoals ze zeggen.

En als je dan Moonshine Reunion heet dan weet menig één dat dit zorgt voor een aftrap met flair,enthousiasme en klasse. Vaste gitarist Wan moest helaas verstek laten maar men vond een waardige vervanger bij Steff Peire , een gitarist die ook door elk water kan zwemmen. En dat heeft hij deze afgelopen vrijdag nog eens mogen bewijzen samen met Clark Kenis, Joris Govers en Jorge. Al vanaf de eerste noten zat het snor en konden wij en het reeds voltallig aanwezig publiek genieten van echte Southern boogie en Hilbilly. Een meer dan waardige opener en ze misstonden zeker niet tussen al de kings & legends.
Wil je op een vroeg tijdstip Nederlands op je weide dan moet je een serieuze streep rock met een vleugje blues boeken. En daarvoor staat o.a. de band Wolfpin van gitarist Marcel Scherpenzeel garant. Not my cup a tea en dus tijd om even links en rechts dag te zeggen en de innerlijke mens te spijzen.

Wat dan weer wel meer m’n ding is en me kan bekoren is de, momenteel in Nederland wonende, Amerikaanse Dede Priest. Ondertussen de afgelopen jaren al op menig festival te zien en te horen geweest maar te Peer gepakt en gezakt met een resem nieuwe songs en zelfs hier en daar een eigenzinnige cover van Poppa Chubby. Vergezeld op gitaar door Richard van Bergen, samen met drummer Jody van Oijen de enige 2 mannen die tijdens deze 25 jarige editie 2 x het podium mogen betrede. Hij speelde zich dan ook netjes in de kijker maar dat kunnen we zeker ook zeggen van toetsenman Govert van der Kolm. En de stem van Dede, die blijft groeien en boeien al vond ik ze in Peer net iets te schel klinken.

Vorig jaar nog aan het werk gezien tijdens Duvel Blues maar dan wel met eigen band, te Peer aanwezig met de Seatsniffers band aangevuld met onze eigen Mr T. Mike Sanchez moest dan ook een beetje op safe spelen en kon niet echt uithalen zoals hij dat op Duvel Blues wel kon doen. Een Seatsniffers bende die perfect in teken van speelde en een T die sober zijn ding deed maar meer ook niet. Zeker niet slecht en als afsluiter een show waar velen nog een tijdje over zullen spreken. Ik miste wel de aanstekelijkheid en het enthousiasme dat hij je voorschotelt met eigen band.

Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

Hookrock 2009

Een hele week Saharatemperaturen en voor de zaterdag gaven ze de afkoeling, Net als het Hookrock festival is. Gelukkig waren de weermannen vanuit het vierkante kastje ( binnenkort kunnen we dat ook al niet meer gebruiken ) er grandioos naast.

Wegens andere verplichtingen konden we helaas niet aanwezig zijn vanaf de aanvang en konden we nog net 2 songs meepikken van The Ghost Riders. Lekkere country en dansbaar voer voor de talrijk aanwezig linedancers was zeker hun countryversie van Jailhouse Rock. Een song trouwens van die andere, al wat langer overleden king of rock ’n roll, Elvis Presley.

Om stipt 17:30h mochten de heren van Chilly Willy, en nog een hoop woorden, het bluesgedeelte in gang stampen en dat deze mannen weten hoe zoiets moet gedaan worden hebben ze hier zeker bewezen. In een mum van tijd verhuisden de linedancers voor de bluesliefhebbers, deze kwamen vanuit alle hoeken en kieren tevoorschijn en ik dacht dat ze er nog niet waren. Hubbe en kornuiten waren in form en dat hebben ze daar in Diepenbeek geweten. Ook al was het op het podium onder die tent, zeker met al die spots, een graad of 35 de heren gaven van jetje en zagen er in een mum van tijd uit als doorzweette podiumbeesten.



Terug in de gelederen en met een hoop enthousiasme zie ik op bluesharp niemand minder dan Kris ‘Reverend Hotrod’ Rogiers. Er stond op het podium een band die kan teren op bijna 20 jaar ervaring en reputatie en het was dan ook een koud kunstje om die songs te brengen waarvoor het publiek plat gaat. Lekker grooven van begin tot einde en ze mochten er een eind aan breien van een extra 15 minuten wegens te laat komen van volgend artiest. Chilly Willy is zeker niet Silly en we mogen blij zijn zulk een band in ons kleine landje te hebben.

Jeff Zima was dus zoals jullie al konden lezen wat te laat maar had er wel zin in en dat liet hij al blijken backstage met wat gekke fratsen. Op het podium zit hij zowat vast gekluisterd aan zijn stoel en dat is wel wat jammer. Hij was voornamelijk in Diepenbeek om zijn nieuwste cd “Kidney Stew”, toch al weer zo’n 2 jaar oud, aan het publiek voor te stellen. Alleen had ik een klein vermoeden dat zijn aanstekelijk slidewerk en tussendoor fratsen wat te vroeg op de avond stonden geprogrammeerd. Of komt hij echt meer tot zijn recht tijdens een cluboptreden? Soit, ondanks de hitte bleven toch nog voldoende bezoekers onder de tent, al was het maar op te zien hoe deze man de slidegitaar hanteert. Of zou het kunnen dat ze stiekem probeerden te verstaan waar hij tussen de songs door zoal over brabbelde.

Een primeur, voor zowel het publiek als de organisatie, waren de uit Engeland afkomstige Hexmen. Zomaar van de grote snelweg genaamd internet geplukt werd me in het oor gefluisterd door de organisatie, wel heren en dames, jullie hebben een waar pluktalent. The Hexmen slaagde er in een mum van tijd in het publiek tot voor de hekken te krijgen en dit dankzij hun bluezy stijl met scherpe punkkantjes. Zanger en harmonicaspeler George Hexman kon je best vergelijken met onze eigen spring in het veld Sergio. Volgens mij heeft hij elke centimeter van het podium meer dan eenmaal benut en dit allemaal zonder zijn vest uit te spelen.

Maar ook gitarist David Woods, drummer Wayne Dangerous? net als bassiste Joan Bimson gingen meer dan eenmaal voluit. Stuk voor stuk werd de ene klassieker na de andere aan het publiek voorgeschoteld en dat publiek schrokte gretig van songs als “Treat Her Right” en “Looking For somebody” om daarna nog een dessert te verorberen in de songs “Wooly Bully”. Een eerste hoogtepunt en eentje wat volgens velen véél te kort duurde.

Dat King King hier op de affiche staat zal zeker niemand verbazen als ze weten dat dit het geesteskind is van niemand minder dan Alan Nimmo. Vorig jaar nog samen met zijn broer editie 2008 eervol afgesloten als The Nimmo Brothers en nu een ereplekje met zijn nieuwe project. Is King King anders dan The Nimmo Brothers? Je mag gerust zijn, daar waar de Nimmo broers eerder kozen voor het stevigere werk moet ik zeggen dat Alan liever de gevoelige snaar bespeeld. En vorig jaar was mij al opgevallen dat hij daar toch wel een zeer sterke troef mee in de hand heeft.

Geen tweede gitaar ditmaal maar een jonge kerel genaamd Bennet Holland (what’s in a name??) op keyboard en Hammondmodule. Misschien nog net iets te weinig eigen werk om een echt goede indruk te hebben maar toch ……wat mij betreft meer dan geslaagd, vooral dan door zijn versie van “Feels Like Rain” en “Old Love” toegewijd aan zijn broer.
Een wijs spreekwoord zegt dat je het beste moet bewaren tot het laatste en als je al heel wat goeds hebt weten voorbij komen dan moet de afsluiter straf spul zijn.

En straf spul daarvoor hadden Ivan en collega’s gezorgd met niemand minder dan R.J. Mischo. Een Amerikaan die niet alleen weet hoe de bluesharp te hanteren maar daarboven op ook nog beschikt over een paar stembanden om U tegen te zeggen. Netjes als een communiekantje zat hij al zo’n 30 minuten voor aanvang backstage te wachten op zijn moment. Proper gestoken in zwarte broek en witte vest mocht hij dan omstreeks 12:30h aan zijn ‘moment of glory’ beginnen. Ik heb menig bluesharpspeler in het publiek waargenomen met opengesperde ogen en soms zelfs opengesperde mond. En terecht, wat kan die man een stukje bluesharp spelen, van traditioneel tot de chromatische was niets hem vreemd.

Als begeleiding had hij enkele jonge gasten uit Italïe bij en ook zij kregen een moment van glory waarbij we konden zien en horen dat gitarist Donnie Romano ook goed weg kon met de slide op een houten dobro. Tot 5 minuten voor 2 hing het publiek aan het podium en genoot het met volle teugen van de ene na de andere song. En nog riepen ze voor encore en die encore kregen ze dan ook in nog maals een kleine 10 minuten bissen.
Ook zeker niet vergeten en met brio geslaagd waren de heren en dame van White Falcon, die tot 5 maal toe zorgden voor de pauzemuziek.

Hookrock 2009 zal de geschiedenis ingaan als de editie met niet 1, niet 2 maar 3 headliners, althans toch in mijn zwarte boekje. Als je me nu vraagt wie echt het beste was van de hele affiche dan moet ik jullie het antwoord schuldig blijven wegens het feit van geen keuze kunnen maken.
Wat ons betreft op naar een soortgelijke editie in 2010 !!!

Blueswalker

Meer foto's : Lady Blue

Jason Ricci & New Blood

Jason Ricci & New Blood
De Meulenberg

Donderdag 11-06-2009

Vol verwachting trokken we richting Mol voor een cluboptreden van deze jonge Amerikaanse bluesharpspeler genaamd Jason Ricci. We hadden vorig jaar tijdens Moulin Blues zijn naam al horen vallen via Randy chortkoff van Electro Groove Record. En vorige maand mochten we hem een eerste keer live aan het werk zien op datzelfde Moulin Blues festival. Daar was hij voor ons zoal wat de verrassing van het festival en nu wilde we wel eens weten hoe hij het ervan af zou brengen in een club. Als aanvang stond er op de affiche 21:30h en we weten dat ze daar altijd stipt beginnen dus waren we al vroeg op pad. We kwamen toe omstreeks 21:10h en het zat er al behoorlijk vol. Aan de inkom kregen we elk nog eens 2 drankbonnen en hiermee ook te horen dat dit het laatste optreden is in organisatie van Bugaboos. Wat eigelijk geen aangenaam nieuws is en stiekem hopen we dat Jo & Co toch nog regelmatig wat bands naar Vlaanderen gaan halen.

Stipt half tien dan betrad Louis het podium voor enkele aankondigingen, waaronder de vermelding dat de Meulenberg toch door ging met optredens verzorgen, en om de aftrap van Jason Ricci aan te kondigen. Al meteen wordt erin gevlogen met een stevig uptempo song genaamd ‘Wake Country Stomp’, de meest geschikte song om het publiek te tonen waarvoor Jason Ricci staat nml stevige maar virtuose blues voorzien van regelmatige ritmewisselingen en tandems van hem en gitarist Shawn Starski. En geloof me, van deze gitarist gaan we in de toekomst nog heel wat horen. Niet voor niets werd hij vorig jaar al vermeld bij de 10 hottest new guitarplayers door het magazine Guitar Player. De stijl van Jason Ricci & New Blood is moeilijk te omschrijven maar er zitten heel wat invloeden uit alle muziekstijlen in. Vakkundig worden we via de blues rondgeleid naar de oude rock van Led Zeppelin en zo verder naar de meer modernere genres van tegenwoordig. Het aanstekelijke enthousiasme van deze jonge band zorgt ervoor dat elke song er bij het massaal opgekomen publiek ingaat als zoete broodjes.

Jason Ricci weet waarmee hij bezig is en geeft zich tijdens een optreden niet voor 100% maar 200% en deze ingesteldheid en drive kan je ook terugvinden bij de andere bandleden. En die andere bandleden krijgen meermaals de tijd om hun kunstjes aan het publiek te tonen wat resulteert in knappe baslijnen, strakke drumriffs en meermaals knap gesoleer van de gitarist. De song Broken toy, die zowat biografisch geschreven is, doet links en rechts toch de wenkbrauwen fronsen. Je hoort niet dagelijks iemand op het podium uitroepen dat hij nog een man nog een vrouw is, “to straight for faghets and to queer for the girls”. Maar het siert hem wel dat hij zich durft te outen. Ook knap was hoe hij een song van Lou Reed , ‘Walk On The Wild Side’ , had verwerkt in de eigen song ‘I’m A New Man’. Maar wat mij het meest verraste was dat hij een set gaf van 1h 40 minuten zonder veel rustposes en dan aankondigde even te gaan pauzeren om daarna terug te komen. Dit kon zowaar niemand geloven en dus riep men om biss maar neen hoor, geen bisnummer maar terug voor een 2de set.
Het feit dat we nog een werkdag voor de boeg hadden zorgde ervoor dat we helaas deel 2 hebben moeten missen. Maar wat ons betreft hebben wij een meer dan volwaardig concert gezien en gehoord, een concert met veel hoogtepunten en geen laagtepunten. Jason Ricci & New Blood hebben bewezen even groot te zijn op een klein podium als op een heuse stage.
Kim Wilson mag gerust op beide oren slapen, de toekomst is verzekerd en noemt Jason Ricci.

Blueswalker

Meer foto's : Lady Blue

CD Bespreking The Electrophonics

The Electrophonics
Little A Lot
http://www.electrophonics.nl/

Het gebeurd niet dikwijls dat we hier een mail krijgen met de vraag of we een cd willen bespreken daar we tot heden enkel live optredens hebben besproken. Maar toen we een mail kregen van The Electrophonics om hun nieuwste baby te bespreken was ik dadelijk enthousiast en vereerd en zodoende volgt hier onze eerste cd bespreking.

De naam klinkt een beetje vreemd als je hem zo uitspreekt maar als je deze cd enkele malen hebt beluisterd dan weet je wat er bedoeld wordt. Trouwens wie deze heren al ooit aan het werk zag live zal het ook wel begrijpen. Deze heren weten van elke song, zelfs een kleintje, iets groots te maken. ‘Y’All Come On In, And Thanks For Having Us’ staat er op de binnenkant van het hoesje. Geen probleem, jullie zijn meer dan welkom zou ik zo zeggen. Het is lang geleden dat ik nog een band uit de lage landen met zo’n enthousiasme heb swing, jump-jive en Westcoast weten brengen en nu voegen ze daar zelfs hier en daar wat mainstream blues aan toe. Dertien songs telt dit schijfje waarvan twaalf neergepend door niemand minder dan zanger/harpspeler Stephan hermsen en één song door gitarist Huub Goosen maar........wel alles mooi tot in de puntjes uitgewerkt met de hele band. En dat hier een hechte band te horen is, hebben ze volgens mij te danken aan hun resem van optredens doorheen zowat heel de Benelux en daarbuiten. Enkele songs klinken ook al bekend in het oor en zijn volgens mij al links en rechts live de revue gepasseerd. De eerste song swingt zo van de speler richting luidsprekers en al vanaf de eerste maat kan je niet meer stilzitten. Wat me opvalt is dat de stem van Stephan ook serieus gegroeid is en nog voller en warmer klinkt als voorheen, bijwijlen doet hij me zelfs denken aan onzer eigen Henk Van Der Sypt en dat is zeker geen schande. Elke song heeft wel een hoofdrolspeler of zo lijkt het toch en zo krijgt iedereen zijn stukje roem op dit kleinnood. De titelsong doet me denken aan de oude klassieker ‘All Shooked Up’ en ik krijg die tune dan weer even niet uit m’n hoofd. Vooral de mannier hoe deze song swingt dankzij de knap uitgewerkte blazerarrangementen verdient meer dan één pluim. I Wanna Hold You begint daarentegen met een knappe intro om daarna verrassend over te gaan naar een knappe traditionele twaalf bar blues. Het is dan weer boogie woogie time op de song ‘I Can’t Get No Sleep’ met knap vingerwerk van Ivo Sieben. Met de song ‘Camel Song’ gaan ze volgens mij menig luisteraar verrassen, niemand die zulk een song verwacht. Maar volgens mij is dit een knappe song die op de juiste plaats van de cd staat. Ronald Roodbol mag dan weer de volgende song inleiden op zijn staande bas en look out, it’s bumpin’ Time. The Electrophonics zitten met een mix van jump, swing, jive en be bop in, wat mij betreft, het perfecte straatje. En laat ons hopen dat ze ons nog jaren zullen verblijden met zulke cd’s en vooral, ook met deze songs live nog net dat tikkeltje extra te geven. Uitschieters zullen jullie denken, welke uitschieters?? Deze cd staat van voor tot achter, van links naar rechts en van boven tot onder vol met uitschieters. En zeg dat ik het gezegd heb !!!

Blueswalker