Blues On Stage

Festivalseizoen.......

2012-01-01T04:28:00.000-08:00

Interview met Hokie Joint : Klik HIER

Binkom Blues 2011

2011-09-18T04:59:00.000-07:00

Als er 2 dingen een feit mogen genoemd worden voor de meestebluesfestivals het afgelopen jaar dan is dat ten eerste het slechte weer en tentweede de aanwezigheid (op enkele uitzonderingen na) van Lighnin’ Guy. En ookhet Binkom Blues festival kreeg zijn portie op deze 8^ste editie.

Maar laat me niet te vroeg van stapel lopen en beginnen methet begin en dat waren The Brough Superiors uit ons eigen Limburg aan de Maas.De zaal liep mondjesmaat vol tijdens hun optreden en dat zorgde er ook voor dathun enthousiasme beetje bij beetje meer vorm kreeg. De 5 heren zitten netjes inpak en brengen je terug naar het Chicago van de jaren ‘50-’60 met een knipoognaar The Bluesbrothers. Wat me opviel was het fijne gitaarwerk van DannyRuttens, die met momenten stevig uithaalde, en het weerwerk van de bluesharpvan zanger “Big” Ed Mockers. Verder werden we met momenten getrakteerd op mooiesamenzang van zanger en gitarist en ook gitarist Danny beschikt over een zeeraangename stem. Maar laten we vooral ook de ritmesectie niet vergeten want zijdeden netjes want van hen werd verwacht, een stevige solide basis neerzetten.Kortom een meer dan geschikte opener.

Hierna was het tijd voor iemand die we toch al een tijdjeniet meer in Belgenland hadden gezien en voor de verandering heeft Lightnin’Guy gezorgd. Hij heeft een kleine toer op poten gezet met niemand minder danStudebaker John. De verwachtingen waren dan ook hoog gespannen kon ik links enrechts in het publiek waarnemen. En Studebaker John, kwam, deed wat van hem verwacht werd en zorgde ervoor dat de zaal een eerste keer voluit uit de bol ging. Zijn aanstekelijke gitaarwerk deed wonderen in combinatie met de flitsende gitaarsolo’s van Willy Devleeschouwer, kortom het was een gedroomde tandem voor menig gitaarliefhebber. Tussendoor mocht Lightnin’ Guy als special guest enkele songs brengen en dit zorgde voor een kort rustpunt in de set vanStudebaker John. Maar na hierna ging John pas voluit en vlogen met momenten de pannen van het dak. Zijn gitaarwerk deed wonderen maar ook zijn fijne werk op de bluesharp kon heel wat aanwezigen bekoren. En blijkbaar is de bluesmeester uit Chicago ook nog eens fan van blues Oan Daa Stoazze, getuige zijn T-Shirt. Studebaker John kwam, zag en overwon.

Dat het een festival voor gitaarliefhebbers zou worden ditjaar was een algemeen geweten en die liefhebbers werden nog eens extra verwenddoor een gelegenheidsband als The Sultans Of slide te boeken. Een band dievoorzien is van 2 superslidegitaristen, ditmaal aangevuld door Richard VanBergen van o.a. The Shiner Twins.

Het begin kwam allemaal wat moeizaam op gang maar naar mate hun gig vorderde ebde het moeizame gelukkig ook weg. We werden getrakteerd op aangenaam slidewerk van zowel Monti Amundson als Henry Cooper afgewisseld met knap gitaarwerk van Richard. En als dat nog niet genoeg was kregen we ook nogeen geweldige slidesolo van bassist Bart Kamp. En dat het publiek genoot kon jezien aan de blijde en enthousiaste gezichten, dit was een goede keuze van deorganisatie. Songs die mij zijn bijgebleven, het nummer “Cruel Is Your Name” en“Nobody Can’t Fool Me”, gezongen door Richard Van Bergen. Maar ook drummer Boyd Small mocht menig maal laten horen dat ook hij een stukje kon zingen. En zo zorgden ze met z’n vijven voor een meer dan gevarieerde set.

Als afsluiter voor deze 8^ste editie hadden de organisatoren hun oor en oog laten vallen op de voormalige frontman van The Radio Kings nml. Brian Templeton aangevuld met gitarist Enrico Crivellaro. Een fikse stortbui gepaard met hevige windstoten zorgden ervoor dat de zaal vol liep en niemand wilde nog naar buiten. Maar ook zonder dat gure weer denk ik dat velen met plezier binnen zouden zijn gebleven. De warme stem van Brian, afgewisseld met zijn krachtige bluesharp en aangevuld met het mooie gitaarwerk van Enrico was de kers op de taart en een betere afsluiter kon een festival niet wensen. Al vrij vroeg kregen we een songs als “A Shame” gepresenteerd en in die song alleen al kan je getuige zijn van de kracht en warmte van zijn stem. En als je zo’n sterke band op het podium ziet staan is het spijtig dat je hiervan niet tot het einde kan genieten maar helaas, andere verplichtingen beslisten daar anders over.

Rest ons nog de organisatie en alle medewerkers te bedanken,het was alweer een geslaagde editie en we kunnen al stiekem vermoeden dat editie 2012 zeker dit elan gaat vervolgen.

Foto’s :Lady blue

Blueswalker

Swing Wespelaar zaterdag

2011-08-24T14:18:00.000-07:00

Toen we op dag 2 toekwamen op het plein was Krissy Matthews al volop bezig en je kon horen en zien dat zowel hij als zijn 2 muzikale vrienden er plezier in hadden. Hij blijkt een ontdekking te zijn van John Mayall maar zonder zou hij het zeker ook wel ver schoppen, alleen duurde het dan misschien wat langer. Als je weet dat dit trio uit Engeland komt dan weet je ook dat hun blues meestal dicht aan leunt bij powerblues en dat was hier niet anders. Maar het werd wel gebracht met een juiste dosering en dan kan ik dit wel smaken. Of wat dacht je van een ode aan Bo Diddley met een middenstuk dat zo van George Thorogood zou kunnen zijn. Maar in de Elviscover “Mystery Train” gooide Krissy pas echt de remmen volledig los en liet hij ons even zien hoe goed hij de gitaar beheerst. Dit krijgt zeker een vervolg op podia in de Benelux!
Als 2de artiest op dag 2 had de organisatie gekozen voor een legende in Leuven en omstreken, niemand minder dan Big Bill. Onder het motto “een vleugje nostalgie mag er wel zijn zeker”. Voor wie het Leuvens niet meester is, zoals ondergetekende, is het soms wat moeilijk om de teksten te verstaan maar ze gaan wel allemaal over het leven des mans, in de straat of op café.
Maar Bill bracht ook enkele songs van zijn favorieten zoals “Rollin’ Man” (Peter Green) en “Call Me The Breeze” (JJ Cale). Ook al is hij de 60 al voorbij, toch speelt hij nog altijd vol overgave, zij het soms een beetje in slow motion. Maar het publiek kon het nog altijd bekoren en ook wij moesten toegeven dat het allemaal nog zeker te doen was. Als hij dan de song over hesp en kaas nog als vette troep eruit gooit kan het niet meer stuk. Nostalgie of nie, we mogen er trots op zijn, zeker weten!

Het volgende was mijns inziens niet echt een goede keuze, Cashman zal zeker zorgen voor vonken in een kleine donkere kroeg maar op een festivalpodium zo hoog boven het publiek?
En dan ook nog de drummer op het drumpodium i.p.v. op zelfde hoogte deed er zeker geen goed aan. Hun muziek brachten beide heren, afkomstig van Tennessee, vol overgave en enthousiasme. Het was dan ook hun eerste keer op een Europees podium en dat doet je toch iets mag in veronderstellen. Cashman zijn Ray Cashman (gitaren en zang) en Grant A. Brown (drums en bluesharp). Het viel me ook op dat drummer Grant een geboren talent was wat betrof een publiek entertainen en op gang trekken. Nadien liepen de heren nog een lange tijd rond op het plein en genoten van de andere bands en hun CD verkoop.

Iemand die de laatste 2 jaar zowat elk podium heeft plat gespeeld is Lightnin’ Guy en ik was al enkele dag voordien aan het bedenken wat ik nog zou kunnen schrijven over zijn show. Allemaal denkwerk voor niets want hij bracht afgelopen zaterdag iets totaal anders dan wat hij met de Mighty Gators brengt. Ditmaal bracht hij een ode aan Hounddog Taylor, één van zijn grootste inspiratiebronnen tot heden. En ik moet zeggen dat de manier waarop Guy en zijn 2 mede kompanen Bart Demulder en Erik Heirman deze ode brachten zeker en vast geslaagd was. Persoonlijk kan mij dit meer bekoren dan hetgeen hij brengt met de Gators maar smaken verschillen natuurlijk. Guy vertelt, speelt en bespeelt met zoveel begeestering en enthousiasme dat het voltallige publiek niet anders kan dan meegenieten van hetgeen ze zien en horen. Je word gewoonweg meegezogen door de wervelwind die Lightnin’ Guy veroorzaakt op het podium. Er komt binnenkort een live CD en DVD uit en ik kan alleen maar iedereen aanraden van deze te kopen!

Nieuw vuurwerk uit Engeland blijkt de band Saint Jude, met frontvrouw Lynne Jackaman, te zijn. Heftig en vurig is het inderdaad en met momenten zelfs iets meer Led Zeppelin maar daarom niet minder. Alleen mag het, wat mij betreft, allemaal enkele DB stiller. Ze brachten veel werk uit hun laatste album Diary Of A Soul Friend inclusief de titeltrack. En elke song werd als een vuurpijl afgeschoten op het publiek met flitsende gitaarsolo’s en af en toe wat mooie keyboardsolo’s. De zangeres deed dan met momenten denken aan Janis Joplin toch vond ik haar stem nog niet volwassen en doorzopen genoeg om mij echt te overtuigen. Maar wie weet wat de toekomst zal brengen……

Garland Jeffreys werd gekozen om dag 2 af te sluiten en meteen ook stond het plein overvol en was het met momenten moeilijk om door te wurmen. Het merendeel kende hem natuurlijk van zijn wereldhits “Hail Hail Rock ’n Roll” en “Matador” maar de man heeft meer pluimen op zijn hoed en dat kwam hij hier nog maar eens bewijzen. Hij bracht, net als enkele jaren terug op BRBF te Peer, een mix van blues, rock, Reggae en soul. Toch viel het met op dat velen in het publiek eerder waren gekomen vanwege het terrasjesweer en om gezellig met vrienden en bekenden te keuvelen. Maar wat maakt het uit, het was een gezellige bende,zowel op als voor het podium en niemand die zich stoorde aan de ander. En dat is zoals blues hoort te zijn, zij aan zij en verdraagzaam tegenover elkander.

Meer foto’s : L B
Blueswalker

Swing Wespelaar vrijdag

2011-08-24T14:07:00.000-07:00

Na onze laatste werkdag van de week trokken we wat moe maar vol enthousiasme richting Wespelaar voor dag 1 van Swing Wespelaar. Toen we daar aangekomen uit de wagen stapte hoorden we een stevige versie van “Summertime Blues” in de verte door de luidsprekers knallen. Dit was heavy en vet maar je kon ook nog het bluesgevoel erin terug horen en dit alles werd gebracht door 3 jonge gasten uit de streek. Toen we het plein opliepen Speelden ze net hun laatste noten maar gelukkig, na een te brave “willen jullie meer?” van zanger gitarist Daan De Vries, mochten ze nog een keer uitrukken. En dit deden ze met een ruige song waarvan de titel me ontgaan is. Maar met die “Summertime Blues” en de bisser kreeg ik een fijn gevoel bij deze jonge band. Ze beheersen alle 3 hun instrument en halen er serieus wat muziek uit. En ze zijn zelfs niet verlegen om een jammeke te doen dat zeker en vast in de smaak viel bij het publiek. Om in de gaten te houden die The Devilles !

Als 2^de band van dag één had de organisatie gekozen voor de Band Bradley’s Circus afkomstig uit Nederland. Schaam en schande voor mij want ik had de band tot nog toe maar 1 keer héél kort aan het werk mogen zien tijdens Duvel Blues festival 2010. Toen al bezorgden ze me met momenten kippenvel en dat was nu niet anders. Ze vlogen er meteen in en Mattanja wist meteen de juiste stemming erin te brengen. Ze vertelde ons voluit over hun trip naar Amerika en de opnames van hun 2^de CD Bang Bang Wa Wee’s. Zo liet ze ons ook weten dat de op de song “Wasteland” een unieke Lucille van BB King bespeelde. En de song zelf was een knappe slowblues voorzien van mooie vokalen en prachtige tonen op de bluesharp. Maar ze brachten niet enkel songs van hun nieuwe en oudere CD, ze bestookten ons ook met mooie klassiekers als “Wang Dang Doodle” en “Need All Your Love” van Magic Sam. In die laatste song Antwoordde Andre knap met gitaarriffs op het zang van Mattanja om daarna helemaal lost te gaan in een knappe gitaarsolo. En alsof dat nog niet genoeg is tonen ze ons nog even dat ook bassist Joris over een paar prima stembanden beschikt en dat Mattanja ook de contrabas kan bespelen. Ik ga in herhaling vallen maar hier staat, volgens mij dan, één van Nederlands beste bands op het podium. En dat ik die mening niet alleen hoef te delen kon je merken aan een plein dat goed vol stond en meeging met elke aanstekelijke song. 3ghosttrain 665 werd dan weer gezongen door gitarist Andre. Dit concert was voor mij en vele anderen veel te vroeg voorbij en de dames en heren van Brandley’s Circus dachten er net zo over.

Maar er kwamen ook nog de legendarische Animals & Friends en zij zorgden ervoor dat het plein overvol en alert bleef dakzij hun gekende klassiekers. Ze volgen er meteen in met één van hun allereerste songs ooit geschreven nml. “Baby Let Me Take You Home” waarna bassist/zanger Pete Barton even tijd neemt om de legendes aan jullie voor te stellen. De oprichter en oudste lid is drummer John Steel maar hij mept er nog even hard op als een kleine 50 jaar geleden. Als ode aan overleden bandleden Dave Rowberry en Chas Chandler brachten ze het nummer “It’s My Life” waarin Mickey Gallagher een knappe keyboerdsolo uit zijn mouw schudde. Maar dat ze ook andere oude klassiekers kennen bewezen ze dan weer met het Screamin’ Jay Hawkins nummer “I Put A Spell OnYou”. En hier mocht natuurlijk gitarist John Williamson even serieus van leer trekken waarop het publiek nog meer in extase geraakte. Een knappe keyboardintro bracht ons dan weer bij de song “Don’t Let Me BE Misunderstood” dat vele jongeren enkel kennen van wijlen Gary Moore of Joe Cocker. Bassist Pete kreeg zonder moeite het hele plein zover dat ze het refrein deels meezongen. Wij zagen en hoorden dat het met deze band nog altijd weet hoe een feestje te bouwen en een festivaldag af te sluiten. Voor ons zat dag 1 erop en onderweg naar de wagen hoorden we nog de fijne klanken van het John Lee Hooker nummer “Walk That Walk”.

Foto’s : L B

Blueswalker

Blues Oan Daa Stoazze

2011-08-15T02:37:00.000-07:00

Blues oan daa stoazze. In Hamme. Niet in de Ethias arena, het Sportpaleis of de Neckerhallen, maar in open lucht. Op het Albertplein, in de dorpskern. Een plein met enthousiaste medewerkers die ieder jaar weer garant staan voor gezelligheid en ambiance. Dit beloofde weer een gezellig weekend te worden.

Na veel file leed waren we vrijdagavond dan toch tijdig aanwezig om samen met The New Candy Red Bluesband de aftrap te geven voor een weekend vol blues!
Bekende covers zoals “Let the good times roll”, “Pride & Joy” en “Mustang Sally” zorgen onmiddellijk voor de juiste vibe op het al goed gevulde plein. Wie zich vooral in de kijker wist te spelen was de beloftevolle gitarist Stijn Bervoets. Zijn voorliefde voor Stevie Ray Vaughan zal dan ook niemand ontgaan zijn. The New Candy Red Bluesband heeft hoorbaar een boon voor het stevigere blueswerk maar ook een slowblues als “Tin Pan Alley” ontbreekt niet op hun setlist.Een festival openen is niet altijd een makkelijk karwei maar deze muzikanten slaagden met brio in hun taak.

Tweede en tevens laatste band voor deze avond is The Smokey Midnight Gang. Zanger/ saxofonist, Hans Verhelle werd bijgestaan door een voortreffelijke, zeskoppige band waarin, naast de drummer, ook bassist, Selim Meiresonne en gitarist Low down fil voortreffelijk speelden.
Nummers als “Big Fat Mama”, “The nightlife Boogie” en “What’s The Use Of Getting Sober” gaan er bij het publiek in als zoete koek. Vanaf de opener kon je merken dat ritme en groove tijdens het concert centraal staan.
Voorts waren er belangrijke rollen weggelegd voor Geert Reunes aka Jumpin Jerry
(tenor saxofonist) en diens broer Rudy (trompet) maar laat ons zeker de pianist niet vergeten. De muzikanten kregen regelmatig de ruimte om solo te schitteren, maar hun hoofddoel was toch interactie en samenspel ten dienste van de songs. Dit geheel zorgde ervoor dat het volle plein al snel mee was en de reacties waren dan ook meer dan lovend. Ik vond de heren met veel meer inspiratie spelen dan vorig jaar tijdens Blues in Schoten.

Om dag 2 te openen vertrouwd de organisatie op een local hero en wat voor één. Ilias Scotch, de jonge kerel die al menig blues en boogie woogie watertjes heeft doorzwommen: kwam, zag en overwon met zijn band Scotch ‘n Soda.
Ze openden met 2 eigen nummers, eerst een instrumentaal genaamd “Organ Swing” gevolgd door “Call Me What You Want. Gitarist Gerrie De Waard kreeg de mogelijkheid om zijn creativiteit de vrije loop te laten tijdens verschillende songs. Zijn solo’s zorgde voor een ruime variatie in de nummers.
De 4 mannen wisselden covers als “Catfish Blues” en “Did Somebody Make A Fool Of You” vlotjes af met eigen werk en laat nu net dat eigen werk een sterk handelsmerk zijn voor Scotch ’n Soda. Met songs als “He’s He” en “Till The Last Call” kan je zeker en vast een publiek warm krijgen.
Job well done; dankzij knappe piano en orgelsolo’s en dit alles voortreffelijk ondersteund met gitaar en een strakke ritmesectie. Scotch ’n Soda speelde gedreven en met bezieling en hierdoor zaten de mensen het plein al snel een eerste keer op het puntje van hun stoel.

Ook geen onbekende in Hamme en ver daarbuiten is Marino Noppes, hij kreeg de gelegenheid om zijn nieuwe project, dat luistert naar de naam Marino & His Houserockers, voor te stellen. Helaas gooide een heuse plensbui even roet in het eten maar dat liet Marino niet aan zijn hart komen.
Hij en zijn kompanen gaven zich ten volle en het is zulks een ingesteldheid die er in Hamme voor zorgt dat ook het publiek zich ten strijde gooit en de regen trotseert. Swing, shuffle en “nen trage”, zoals de grootmeester dat zo fijn verwoord, wisselden elkaar vlot af. Wie Marino kent weet dat hij voor elke song ook de gepaste solo in zijn bagage heeft zitten.
Dit optreden zat barstensvol met gekende klassiekers als “Rock Me Baby” , “I’m A Lover” (met knap gitaarwerk van Peter Daelr) en “The Getaway”.
Marino geeft zich ten dienste van de muziek en is steeds bereid om ander talent een kans te geven.
Zo kwam Ilias Scotch ook even mee het podium op en mocht ik na lange tijd ook nog eens genieten van het mooie saxwerk van Mariella Debielle. Regen of geen regen, het kon niemand nog deren na zo een schitterende prestatie. Marino en zijn houserockers zorgen voor zonneschijn op dit doorregende terrein.

Het ombouwen van het podium voor de laatste artiest mocht dan al wat meer tijd in beslag nemen waardoor Elmore D & Band wat later begon maar zeker en vast ook snel overwon.
Relaxt zittend op zijn stoel vooraan in het midden van het podium liet hij zich omringen door klasbak muzikanten als Daniel Willem op viool en J.B. Biesmans op sax en bluesharp. De climax voor dag 3 mocht beginnen en zo dachten niet alleen de mensen on stage erover maar ook het publiek op het plein. Dat Elmore D een kenner is zal snel blijken aan de manier waarop hij het publiek bespeelt maar ook door zijn songkeuze en opbouw van een set. Of wat dacht je van een nummer als “Jack O Diamonds” die vlot gevolgd wordt door “Number Three Blues”. Elke song stak voortreffelijk in elkaar en werd smakkelijk gekruid door mooi solowerk van Gilles D (gitaar), Bas Jansen (keyboard) en Biesmans (sax en harp). En natuurlijk het mooie werk van the man himself, niet enkel een voortreffelijk gitarist maar ook een heel knap zangtalent. Als dan later ook nog een song volgt als “Drunken Sailor” kan je zowaar voelen dat het plein uit zijn voegen barst, overal stonden mensen te dansen en swingen. Een betere afsluiter voor de zaterdag hadden ze hier in Blues oan daa Staozze niet kunnen voorzien mijn gedacht.

De zondag begon met een band die al jaar en dag podia afstruint met hun eigen versie van gekende klassiekers. Of dit nu een song is van Metallica, Pink Floyd of Gene Kelly, het maakt voor The Moonshine Playboys niets uit. Ze hebben het talent om eender welke song om te toveren alsof deze origineel geschreven is in het diepe moeras van Louisiana. Tussenin nog een beetje grappen en grollen in samenwerking met het publiek en je zit gebeiteld voor meer dan één uur aanstekelijke covers die ervoor zorgen dat je niet kan blijven stil zitten. Kortom, deze band hoort thuis op ieder festival, roots,blues of wereldmuziek………..gewoonweg boeken die amuzante bende.

Vrijdag kregen we backstage al het slechte nieuws te verwerken dat de bassist van Matyas Pribojszki afgelopen donderdag plots overleden was. En toch, na dit trieste voorval, hadden de heren nog de moed om de mensen van Blues Oan Daa Stoazze en hun fans niet in de kou te laten staan. Ze kregen hiervoor diep respect en een staande ovatie en natuurlijk ook ons medeleven. De Hongaren kwamen niet naar Hamme voor een set Huzarenmuziek maar brachten ons blues van de bovenste plank. Het was zeker al zo’n 2 jaar geleden dat de band nog in België had gespeeld en ik moet zeggen dat alles nog veel hechter klonk dan voorheen. Er werd begonnen met een knap stukje bluesharp van Matyas en mij viel meteen op dat de afwezige baspartijen vakkundig werden opgevangen door de linkerhand van Erik Kovacs. Na de instrumentale intro volgde de klassieker “Sell My Monkey” en hierin mocht ook meteen gitarist Ferenc Szasz tonen wat hij waard was. In het nummer “Walking Blues” toonde Matyas dat hij ook goed overweg kan met de chromatische bluesharp. De songs vlogen ons aan een hoog tempo om de oren maar toch werd er ook tijd gemaakt voor een mooie ingetogen song. De mooie warme stem van Matyas krijgt hierbij enkel begeleiding van de piano, een echt kippenvelmoment. Hounddog zorgde ervoor dat Marcel geen moeite moest doen om het publiek aan te zetten tot het afdwingen van een bisser.

Hierna was het de beurt aan Karen & Jeanne Caroll, dochter en moeder uit Amerika. De mensen van Blues Oan Daa Stoazze hadden zoals elk jaar weer hun best gedaan om de zondag af te sluiten met een topper. Maar wat beloofde een topdag te worden eindigde in een ware tragedie. Het optreden werd geopend door moeder Jeanne, een kranige dame die vlot het hele plein op haar hand kreeg met songs die ons deden terug denken aan de muzikale jaren ’50. Doch na de 4de song sloeg het noodlot toe en stortte Jeanne Caroll plots ineen. Er werd meteen gereageerd door de aanwezige ambulanciers en de organisatie zorgde vrijwel meteen voor de nodige privacy door het podium af te schermen. Maandagavond hebben we nog contact gehad met Marc Bouillon die ons tot spijt mede deelde dat Jeanne Caroll overleden was. Wij kunnen enkel ons medeleven betuigen aan familie en organisatie.

Meer foto's : L.B.
Blueswalker

Hookrock 2011

2011-07-04T13:36:00.000-07:00

Het beloofde droog te blijven bij zo’n 19 graden en meer hadden ze in Diepenbeek niet nodig voor het Hookrock festival. Want de goed gevulde affiche zou de rest van het werk doen.

Om 14:15h mocht Mr PC & The Uploaders van start gaan en dat deden ze met een flinke portie swing, jump & jive blues. Hun repertoire is voornamelijk gevuld met covers uit de oude doos van o.a. Earl King en Fats Domino. Patrick Cuyvers liet ditmaal zijn Hammond B3 thuis en had een “eenvoudig” keyboard bij maar zijn vingers gleden over de toetsen als een geoliede machine. Gitarist Fonny T gaf hem regelmatig knap weerwerk en liet duidelijk zien dat hij het gitaar spelen knap beheerst. En dit alles werd in goede en strakke baan geleidt door bassist Guy & drummer Eddy welke tevens een nummerke mocht zingen. Hun opstelling was deze van in een kleine kroeg nml gezellig in een hoekje bij elkaar. Jammer eigelijk dat tijdens de eerste band het volk vooral komt binnenstromen en links en rechts dag zegt waardoor de muziek wat op de achtergrond komt. Deze band verdient beter.

Als 2^de op de payroll stonden de gasten van Different Tacos, de vroegere Jitterbugs. Met als frontman JB, vooral gekend als zanger/harpist/saxofonist bij Blues Lee. Ze brengen een betere werk van The Fabulous Thunderbirds en de gekende klassiekers vlogen ons dan ook om de oren. Of wat dacht je van “Sugarcoated Love” , “Lowdown woman” en de trage “Full Time Lover. Ondertussen begon de tent al goed vol te lopen maar toch kregen de mannen de aandacht nog niet geheel op hun gevestigd, misschien wat last van het vroege uur? Persoonlijk zou ik de 2 eerste bands gewisseld hebben maar dat is persoonlijke smaak.

Wie wel blij waren met een half gevulde tent waren de mensen van United By Music, enkele dagen ervoor was de opkomst in the Borderline eerder mager had ik me laten vertellen. Muzikaal werden ze ondersteund door de Candye Kane Band en het hele concept verdient een dikke pluim. Ik en vele anderen in het publiek was danig onder de indruk van het talent van deze mensen met een verstandelijke beperking. We hoorden knap gitaarwerk van Leon de Geest, een drummer die het ritme goed vasthield en de bluesharp van Rob van der Lee ging er ook vlot in. Vocaal werden onze oren ook gestreeld door o.a. Kees van den Braak en sharon Peeters (wat een stem). Puur en eerlijk, dat is waar deze mensen voor staan, geen kapsones maar dankbaar voor elk klein gebaar !! Wat kunnen we nog veel leren van deze mensen.

Hierna mocht Candye Kane het volgende uur opvullen en ze had er zin in, volgens mij net iets meer als enkele weken terug op Goezo in ’t Hofke. Haar speelse kleding sloeg ook in als een bom en was Candye zoals we ze al jaren kennen. Aangezien de innerlijk mens ook dient te overleven hebben we tijdens haar optreden even de tijd genomen om die te spijzen.t hadden we echter beter gedaan tijdens het optreden van The Wildcards. Niet dat deze band uit Nederland zo slecht was, al heeft de jaren actieve dienst volgens ons serieus hun gehoor aangetast. De man aan de mengtafel kon de schuiver gewoon op nu zetten en nog klonk het volluit door de tent ?? Aangezien ik een liefhebber ben van muziek en hoop dit nog jaren te mogen zijn heb ik mijn oren dan maar even rust gegeven.

Rust om nadien te kunnen genieten van Rick Estrin & The Nightcats en het was zonder meer genieten met een hoofdletter. Rick Estrin, netjes in 3 delig pak gestoken, gitarist Kid Anderson in zomers groen “kostuum” en de andere 2 ook netjes afgeborsteld. Looks mag ook wat hebben maar muzikaal stonden ze er, zoals gewoonlijk, ook weer natuurlijk. Het lijkt wel of elke show is hun eerste, zoveel enthousiasme en vuur, en dat na zo’n 30 jaar on the road. De stem van Estrin klinkt met momenten als een echte crooner en zijn harpspel is ook lekker scherp en vol gevoel. Voeg daar de knappe gitaarpartijen bij van Kid en je hebt een hele set lang vuurwerk. En dan te bedenken dat er nog 2 bands moesten volgen terwijl de tent nu al zowat uit z’n voegen barstte.laas met een serieuze vertraging wegens vliegtuigpech begon het optreden van Dana Fuchs zowat 45 minuten later, dit tot groot ongenoegen van vele aanwezigen. Maar je kan niets begin tegen onvoorziene omstandigheden. Dana en haar band vlogen er dan ook vanaf de eerste noot in en perste de frustratie van de reispech eruit met één song. Je kon duidelijk zien dat ze naarmate hun optreden vorderde meer en meer genoten van elke song evenals het publiek dat zowat tegen de dranghekken stond geplet. Maar 35 minuten is te weinig, véél te weinig voor Dana, haar band maar ook voor het publiek. Gelukkig mocht ze was afsluiter Johnny Mastro nog een bisnummer geven en dat werd er één om duimen en vingers van af te likken. Wij dankbaar, het publiek dankbaar en Dana verkocht nadien op een klein uurtje zowat alle cd’s, dvd’s etc die ze bij had.
Ondertussen was Johnny Mastro & Mama’s Boys bezig met hetgeen ze goed in zijn, voluit en de versterkers op 10, nml. Gas geven. Dit werd zeker en vast gesmaakt door velen maar toch kon je ook merken dat er heel wat mensen waren gekomen voor Dana fuchs. Of zou het komen omdat Johnny met weinig bezieling speelde? Aangezien de afspraak met de buurtbewoners werd gemaakt dat het om 02:00h stil zou zijn werd de set van Johnny Mastro ingekort van bijna 2 uur naar 1 uur.

Ondanks enkele kleine schoonheidsfoutjes organisatorisch gezien kan Hookrock toch terug kijken op een meer dan geslaagde editie. En zeg nu zelf, het is niet evident zo’n gebeuren op poten zetten en in goed banen leiden……en dan ook nog zorgen dat er publiek aanwezig is.

Ik zou zeggen op naar 2012 en dat het minstens zo goed mag worden !

Meer foto’s : Lady Blue

Blueswalker

Parkblues 2011

2011-06-26T14:20:00.000-07:00

Een vergissing onzentwege, wat aanvangsuur betreft, zorgde er helaas voor dat wij wat te laat toekwamen in de tuin van de Burgemeester voor de 7^de editie van Parkblues Lommel.

Hierdoor hebben wij het optreden van Dishking moeten missen, links en rechts even geïnformeerd maar de mening bleken verdeeld. Dan maar eens bij een andere gelegenheid ons oor te luister leggen.

Wel waren we op tijd voor de opbouw en aanvang van Blues B’s&S (lees Bluesbusiness), het nieuwe project van voormalig zanger/gitarist Steff Peire van Bluezilla. We kunnen hier wel stellen dat de appel niet ver van de boom valt want er wordt zowat uit hetzelfde vaatje getapt.

Het trio smijt ons vlot menig blues-en rockklassieker naar het hoofd. Helaas kunnen we jullie niet doorverwijzen naar een website voor meer info omtrent deze 3 bluesminnende heren.

Vanaf de 1^ste noot krijgen we een soort van powerblues te horen, regelmatig knipogend richting Rory Gallagher . Niet verwonderlijk dat we dan ook een versie Bullfrog blues voorgeschoteld krijgen, het mag dan al door zo velen gedaan zijn, toch kan het aanwezige publiek dit nog bekoren. Steff laat zijn gitaar vakkundig janken en toont ons dat hij dit instrument beheerst als de besten. Zijn stem doet met momenten denken aan wijlen Luke Walter JR, diep warm en met het gevoel op het juiste moment. Ook een dikke pluim voor zowel bassist als drummer die ervoor zorgden dat alles retestrak door de boxen knalde al was dat met momenten echt wel knallen.

Als je na zo’n trio het trio Ganashake boekt dan weet je dat er vuurwerk gaat komen want volgens mij zijn die gasten voldoende opgedweept door het horen van al die klassiekers.

Jess,Sander & Bert vlogen er dan ook vlotjes in en, ook al toeren ze nu al een dikke 2 jaar, gaven zich voor de volle 300%. Veel werk van hun 1^ste full CD passeerde de revue maar ook de steeds weer terugkerende cover “Give Me Back My Wig” ontbreekte dit keer niet. Ganashake blijft verbazen en dit maal was dat, voor ondergetekende, door het brengen van een aantal, moet het nog gezegd, klasse nieuwe songs. M’n favoriete song “Strings & Things” ontbrak gelukkig niet op de lijst. Zoals vaneigens schudt Jess weer de ene knappe solo na de andere uit zijn mouw en volgens mij, ik heb de gasten nu al een klein jaar niet meer gezien, is hij nog straffer geworden. En de ritmesectie……die sloeg, stuwde en genoot volop van elke ritmewisseling die eraan kwam. Neen, het vuur is er nog niet uit en deze 3 genieten nog van elk optreden dat ze geven. Lommel heeft het geweten.

Als afsluiter voor de 7^de editie koos de organisatie voor een artiest die naar mijn bescheiden mening veel te weinig aanwezig is op de Belgische podia. De Vargas Bluesband is elke keer dan ook weer een verrassing die we meestal positief ondergaan. De ene keer gaan ze voor het ruigere werk, de andere keer krijg je dan weer een show met veel melodie en soul. Maar elke keer weer is het genieten van het knappe gitaarwerk van Javier Vargas want of hij zijn gitaar nu laat scheuren of met gevoel bespeelt het is en blijft een streling voor het oor. In Lommel kozen ze voor een brede waaier van stijlen en zo kreeg het publiek rocksongs, afgewisseld met latino-achtige klanken en dan weer soul of blues. Het mooie timbre van de zanger Tim Mitchell zorgde er zeker voor dat elke song stond als een boom. Wat kon die kerel zingen…… En zijn kunnen toonde hij volledig tijdens de cover “Tobacco Road” van wijlen John D Loudermilk. Wat ik persoonlijk jammer vind is het Engels van Javier Vargas, hierdoor versta je dikwijls niet wat hij wil zeggen. Maar dat is muggenzifterij en vergeten we snel als hij ons verwend met songs als “Lady” of “Do You Believe In Love”. Aangezien we er ‘s morgens uit moesten om 6:30h om familie op de trein te zetten zijn we met spijt vertrokken omstreeks 1h.

Parkblues Lommel mag volgens mij terug kijken op een geslaagde 7^de editie ondanks dat het weer niet echt had meegewerkt overdag. Gelukkig bleef het de hele avond droog en hadden de afwezigen ongelijk. Wij kijken al uit naar volgend jaar maar eerst maken we ons op voor Hookrock te Diepenbeek.

Meer foto’s : Lady Blue

Blueswalker

Goezot in 't Hofke

2011-06-07T12:43:00.000-07:00

Het was onze eerste kennismaking met Goezot in 't Hofke en het was zeker en vast voor herhaling vatbaar. Een mooie locatie, een goede programmatie en een gezellige sfeer, kenners weten dat dit de ideale ingrediënten zijn voor een geslaagd festival.
Ook een aangename eerste kennismaking was deze met de band Along Comes Mary, de ideale band om een festivaldag in gang te trappen maar zeker ook meer dan voldoende know how om hoger op een affiche te pronken. En wonder boven wonder is deze band ook nog eens afkomstig uit ons mooie Limburg. De band bezit een goede ritmesectie, ook al speelden ze met een vervangend bassist, een goed keyboardspeler en gitarist. Ze brengen songs uit oude vergane glorie, voornamelijk terug te vinden in de swing en jump stijl maar ook hedendaags werk in een eigen jasje gestopt. Hun zangeres, Mary? , weet waarmee ze bezig is en bespeelt het publiek en de band dan ook vlot. Haar stem is er één waar menig zanger en zangeres jaloers op mag zijn, ze beschikt over een enorm groot bereik, van laag naar hoog is totaal geen probleem. Een gelijkenis met Vaya Con Dios mag zeker gezegd worden, ze spelen hier ook enkele covers van. Een tip aan organisatoren, haal deze Mary & haar band in huis, jullie zullen het je niet beklagen !
Wie ondertussen al wel heel België en omringende landen 2 al niet 3 maal doorkruist heeft is Guy Verlinde oftewel Lightnin’ Guy. Hier in Oud Turnhout stond hij op veler verzoek een 2de maal geprogrammeerd en wie Guy kent weet dat dit terecht is. Hij bracht natuurlijk een hoop werk van zijn nieuwste CD, welke hij trouwens na afloop doorheen de weide aan iedereen persoonlijk te koop aanbiedt. Regelmatig speelt hij met een gastgitarist maar op Goezot mocht vaste kompaan Willy Devleeschouwer van de partij zijn. Al vond ik Willy vandaag eerder in zijn rustige doen. Persoonlijk hou ik meer van de Mighty Gators met op gitaar Little Chris maar dat is muggenziften. Knap was ook het moment waarop Guy alle muzikanten even drinken stuurde en de tijd nam om een akoestische song te brengen. Een ode aan Sam Cooke met “Bring It On Home” helaas bleef het bij dit ene nummer en mocht de band dan alweer terug komen. Songs die telkens weer terug komen maar nooit vervelen zijn ‘Ain’t No Sunshine”, ditmaal in een reggaejasje met momenten, en “Bon Ton Roulet”. En natuurlijk werd de band terug geroepen voor een terechte bisser.
Hierna was het de beurt aan de eerste Amerikaanse artiest en wat voor één, niemand minder dan John Primer en zijn volledig Amerikaanse band The Real Deal. En dat hij er zin in had zal iedereen ondertussen wel geweten hebben. Het publiek hing aan zijn lippen en ook aan zijn vingers en daar maakte John Primer gretig gebruik van, regelmatig vertellend over avonturen die hij in het verleden heeft mogen beleven met vergane grootheden als o.a. Muddy Waters. En natuurlijk speelde hij ook enkele songs van hem maar ook van Magic Slim en een heel deel eigen werk. M.a.w. we kregen een uur lang heerlijk en vooral eerlijke Chicago Blues te horen. Gestuwd op een heerlijke strakke en relaxte ritmesectie en voorzien van knap gitaarwerk en bluesharpwerk . Hij vertelde ons ook zeer blij te zijn met het feit dat er zovele kinderen aanwezig waren, een teken dat de blues blijft verder leven. En dan sloot hij af met het nummer “Keep On Loving The Blues”
Dat velen waren gekomen voor Ben Prestage zullen ze in Oud Turnhout geweten hebben, het publiek plakte bijna letterlijk tegen het podium om deze one man band aan het werk te zien.
Het is dan ook niet alleen aangenaam om Ben Prestage aan het werk te zien, het klinkt nog lekker ook. Alsof je staat te luisteren naar een voltallige band, en zo kondigt hij zijn eigen ergens halverwege zijn show ook aan, met ruimte voor een solo voor elk instrument dat hij bespeelt hahaha. Grappen en grollen, daarvoor is Ben Prestage altijd wel te vinden maar dat hij een stukje muziek kan spelen, kan zingen en componeren mogen we daarbij zeker niet vergeten. Hij heeft dan ook al een zestal CD’s uit met voornamelijk eigen werk en uit zijn laatste One Crow Murder bracht hij ook heel wat songs. Wie Ben Prestage nog nooit aan het werk zag moet zeker een volgende keer eens de moeite doen, volgens mij ben je dan verkocht voor meer.
Hokie Joint heeft sinds hun eerste kennismaking met het Belgische publiek behoorlijk wat getourd en ervoor gezorgd dat ze geen onbekenden meer zijn bij het grootste bluespubliek.
Ze zijn nu opnieuw in België om hun 2de CD The Music Starts To Play te promoten en dit doen ze zoals gewoonlijk door er voluit tegenaan te gaan. Wat me na enkele songs opvalt is dat ze in die 2 jaar touren nog hechter zijn geworden en ook een klein tikkeltje rauwer. Ja, je leest het goed, nog wat rauwer maar het blijft nog steeds een hoog rootsgehalte hebben. En zoals ze het zelf zeggen “you love us or you hate us. There’s no way in between”. Ondergetekende hoort bij de eerste groep en kan nummers als “Apologise” en het titeltracknummer zeker waarderen. Jojo zijn stem is met momenten nog rauwer als voorheen en ook Joel Fisk laat zijn gitaar nog beter en mooier scheuren dan enkele jaren terug. Voeg aan deze 2 heren, toch wel een beetje het gezicht van de band, een knappe ritmsectie aan toe en geef ze knap weerwerk van Giles op de bluesharp en het plaatje is compleet. Dat de weide, nu toch wel serieus vol gelopen, genoot was merkbaar, zeker wanneer de heren ook nog eens solerend door het publiek wandelden. Helaas en ondanks de 3 bissers was dit feestje veel te vroeg gedaan.
Maar er wachtte nog een grote bluesdiva, nml. Niemand minder dan Candye Kane en haar volledige band inclusief Laura Chavez. Helaas, wegens andere verplichtingen konden we maar een kort deel van haar optreden meepikken maar dat deel wat we hoorden en zagen was in één woord adembenemend. Candye en band waren een waardige afsluiter voor deze laatste avond van een gezellig driedaags festival met voor elk wat wils.
Wij willen hiermee nog even de organisatie en al hun medewerkers bedanken voor hun geweldige ontvangst en een aangenaam gevulde dag muziek.
Op naar volgend jaar en we durven nu al te zeggen dat dit weer top gaat worden.

Meer foto’s : Lady Blue

Blueswalker

Duvel Blues

2011-05-30T12:41:00.000-07:00

Met een koffer vol enthousiasme vertrokken we gisteren iets na de middag richting Puurs voor de 10^de editie van Duvel Blues. We kwamen aan omstreeks kwart voor 3 en het viel ons meteen op, er was al vroeg veel volk aanwezig.

Of dit te maken had met het jubileum of het feit dat Poplawsky deze 10^de editie mocht openen laat ik in het midden. Ik was in elk geval blij de jongens van de vroeger genaamde Blue Chevy’s nog eens aan het werk te mogen zien. Er was wel een kleine wissel gebeurd, nml Bassist Van Parijs is vervangen, dit wegens het te druk hebben bij een openbare omroep. Ok, de immer enthousiaste spring on stage wordt wel wat gemist maar de nieuwe aanwinst zorgt net voor een ietwat strakkere basis samen met drummer Phillipe Martello. Ik heb deze gasten al weer een tijdje niet maar aan het werk gezien maar hun stijl, hun enthousiasme en aanstekelijkheid blijven ze behouden. Al snel hadden ze toch wel een hoopje volk voor het podium weten te lokken en naarmate hun optreden vorderde groeide dat hoopje gestaag. Songs die mij zijn bijgebleven zijn de cover “Firecracker” van Ryan Adams, “14 Days” van The Palladins maar zeker en vast ook het eigen nummer “Follow The Moon”. Jammer dat we deze gasten niet wat meer op Belgische podia tegenkomen.

Totaal onbekend voor mij waren de uit Frankrijk afkomstige Malted Milk maar ik heb nadien meteen hun nieuwste CD Sweet Soul Blues gekocht. Om maar dadelijk te vertellen dat ik hun blues gemixt met soul, funk en jazz wel kon pruimen. Natuurlijk kregen we veel werk van deze nieuwste CD en terecht ook. Wat songs als “Brand New Thing” en “Hard Working Woman” komen live net iets rauwer en minder gepolijst over dan op de CD. Arnaud Fradin beschikt over een warme stem en door de samenzang krijgt die daardoor nog net iets meer kleur. Maar buiten deze warme stem kan hij ook goed overweg met de fender strat en samen met kompanen Yann Cuyeu (gitaar) en Cedric Goyat (Keyboard) zorgt dit regelmatig voor vuurwerk. Een band om in de gaten te houden !!

Iemand die niet zoveel in België te bewonderen is de laatste jaren is Charlie Musselwhite en Het was een shot in de roos om deze man als 3^de op de affiche te programmeren. De tent barste hierdoor al vrij vroeg uit zijn voegen. Charlie en zijn band van supermuzikanten hadden er in elk geval evenveel zin in als het voltallige publiek. Wat me wel opviel was dat in het eerste deel van zijn optreden er veel ruimte was voor het jonge gitaarwonder Matt Stubbs. En die genoot van deze kans om zijn kunnen nog eens duidelijk aan de man te brengen. Het zou me dan ook niets verbazen mochten we hem binnenkort in ons kleine landje verwelkomen met zijn eigen band. Gelukkig kreeg het publiek in het 2^de deel toch meer werk te horen op de Mississippi Saxofoon. Lekker vettig en lang werd de versie van “Bad Boy” waardoor me ook opviel dat Charlie nog steeds in het bezit is van een stel perfecte longen en stembanden. Niet voor niets dat hij onlangs nog 2 blues music awards mocht in de wacht slepen te Memphis. Na zijn optreden ging de nieuwste CD The Well dan ook vlot over de toonbank achteraan in de tent.

De laatste tijd wel regelmatig te zien op Belgische podia is Rod Piazza en zijn Mighty Flyers, ook al is zijn show met momenten zeer voorspelbaar toch blijft hij een lieveling van het publiek. Het begon allemaal vrij rustig zonder veel utschieters tot Honey haar Saturday Blues op de piano mocht los laten, tijd voor een dikke 10 minuten vingervlugheid afgewisseld met gevoel over de wit/zwarte toetsen. Even later mocht ook gitarist Henry Carvajal laten horen dat hij ook een stukje kon zingen. En tijdens deze song schudde hij ook zowat alles uit zijn gitaar wat er maar viel uit te schudden en daar zaten knappe stukjes tussen. Dit was meteen ook het signaal aan Rod om voluit te gaan en zo werd deel 2 omgevormd tot een stomende finale van zowat 30 minuten onvervalste Rod Piazza & The Mighty Flyers. We kregen de klassieker “Sell My Monkey” als bisser en Honey gaf even het roer van haar toetsen over aan Leon Blue. En dan te bedenken dat het feestje nog niet gedaan was.

Want backstage stond Martha High te trappelen om het feestje, opgebouwd door Rod Piazza, zonder meer over te nemen. Maar de wat lange intro van haar Italiaanse begeleidingsband Morblues zorgde ervoor dat ze het feestje toch weer wat opgang mocht trekken. Er stond heel wat volk op het podium, 2 blazers en ook nog eens 2 achtergrond zangeressen maar dit alles kon er, naar mijn bescheiden mening, niet voor zorgen dat het niveau van Rod Piazza werd geëvenaard. Misschien werd er toch wat teveel op safe gespeeld met zowat enkel gekende covers die je bij elke grote bluesdiva wel hoort. Maar het is aan de andere kant ook niet evident om zomaar de hort op te gaan met een begeleidingsband die niet de jouwe is. Ons zijn volgende songs bij gebleven, W.O.M.A.N. en “het alom gekende ‘I Wanna Know What Love Is” van REO Speedwagon. Omstreeks 01:25h vonden we het stilaan tijd om terug richting huis te trekken. In de auto nog stilletjes nagenietend van een formidabele jubileumeditie.

Er was ook nog de schuur en daar zat het elke keer zo barstens vol dat men na de 2^de act besloot om de stoelen te verwijderen zodanig dat er meer ruimte was voor alle muziekliefhebbers. Ik moet eerlijk bekennen dat ik van elke act wel wat heb meegepikt en dat het me ook opviel dat het publiek in de schuur al even enthousiast was als in de tent. Maar ik heb tijdens de schuurmomenten ook even de tijd genomen om links en rechts een gesprekje te voeren met de vele bekenden aanwezig. Gelukkig heeft m'n partner toch gezorgd voor foto's.

Voor Gust en de hele organisatie heb ik maar 1 boodschap, op naar de volgende 10 jaar !!

Wij zijn jullie in elk geval meer dan dankbaar voor de eerste 10 jaar.

Meer foto’s : Lady Blue

Blueswalker

Springblues 2011

2011-05-15T06:56:00.000-07:00

lgens het weerbericht zou het een dag met veel regen te worden en maar een frisse bedoening doch de weergoden waren het Springblues festival gunstig gezind want ondanks een korte bui bleef het de hele dag zonnig en droog. Door een korte wegomlegging kwamen we 15 minuten later aan dan voorzien en konden we nog net de helft van het optreden van The Jimmy Moliere Quartet meepikken. Dit quartet mocht het festival openen en brachten ons jazzy klanken met hier en daar toch wat zuiders latino klanken.

De man komt uit New Orleans maar woont nu al een tijdje in België en heeft dus hier dit quartet opgericht. Meestal ben ik geen voorstander van een hele set instrumentale songs maar hier werd het zo stijlvol en met afwisseling gebracht dat ik geen moment de vocalen mistte. Het mooie gitaarwerk, dikwijls al tokkelend werd afgewisseld door knap pianowerk van Marc Alleyn. We mogen toch met een beetje trots zeggen dat dit gedeeltelijk een Belgische band is.

Na te hebben genoten van dit mooie werk was het de beurt aan Tre & The Blues Knights met als speciale gaste Lady Kat. Het eerste wat me opvalt is de ietwat vreemde manier van gitaarspelen door Tre en dat het soms zorgt voor wat minder zuivere noten en aanslagen. Maar verder zeker niet gaan beginnen zeuren want we kregen hier een aangename set onvervalste Chicago Blues, opgediend op een serveertablet voorzien van een enthousiaste band die genoot van niet enkel de songs die ze brachten maar ook van het hele festival.Tre wist perfect hoe een publiek te entertainen en hij kreeg dus ook al vroeg op de namiddag de tent in actie. En als je dan ook nog zorgt voor een gaste onder de naam Lady Kat dan mag iedereen zowat weten dat het bluespubliek meer dan tevreden is. Lady Kat mag dan al geen bekende zijn bij het grote publiek maar daar kan wel eens snel verandering inkomen na haar performance op het Springblues Festival. Het optreden van dit duo zal menig toeschouwer nog wel een tijdje bij blijven, niet alleen een mooie presence maar ook knappe muziek gebracht door knappe muzikanten.

Nadien was het tijd voor een 2^de diva van de dag, niemand minder dan de dochter van wijlen John Lee Hooker, namelijk Zakiya Hooker. De verwachtingen waren volgens mij bij velen hoog gespannen en zo ook bij ondergetekende. We kregen een enthousiaste openingsact te zien waarbij mij is bij gebleven dat de bassist ook een paar knappe stemband bezit. De intro van Zakiya begon wat moeizaam met het nummer “Let The Good Times Roll” maar als je ziet met hoeveel zin en energie de band verder doorheen de swingende set walste dan is het hun snel vergeven. Natuurlijk kregen we tijdens de set heel wat songs te horen van haar vader, zoals o.a. “One Bourbon, One Scotch” en “Dust My Broom”. Vokaal kan Zakyya zeker en vast haar mannetje staan maar ik heb toch nog net iets meer bewondering voor de band die haar voorzag van de nodige ondersteuning. Helaas vind ik weinig terug over deze muzikanten maar ik hoop zeker binnenkort meer van deze band te zien. Uiteraard mocht Zakiya terugkomen voor een bisnummer en dat werd het alom bekende “Boom Boom”.

Bryan Lee & The Blues Power Band had ik vorig jaar nog aan het werk gezien te Bierbeek en daar kon de man mij al overtuigen van zijn kunnen. Toch hebben wij tijdens zijn optreden de tijd genomen om ook even de innerlijke mens te versterken voor hetgeen nog moest komen. Maar we konden op de achtergrond wel genieten van het mooie gitaarwerk van Bryan Lee.

John Nemeth had ik voordien nog nooit aan het werk gezien en dus was ik wel benieuwd naar de live performance van deze man en zijn band. Omstaanders wisten me halverwege zijn optreden te melden dat hij ditmaal wel veel bluesharp speelde, iets wat dikwijls anders is blijkbaar. Nu het mag gezegd zijn, hij kan een stukje bluesharp spelen maar meer nog zijn stem moet live niet onderdoen voor hetgeen je op zijn albums hoort. Loepzuiver en zowel lekker diep en warm als met momenten hoog en perfect. En zulk een vocalen hoogstandjes kunnen ondergetekende natuurlijk bekoren. Natuurlijk kregen we heel wat werk te horen van zijn laatste CD “Name The Day”, zo ook het titelnummer. Met momenten klonken de songs lekker funky en groovy en volgens mij was dit één van de hoogtepunten van het festival. Alleen jammer dat hij niet vergezeld was van de blazerssectie, ook te horen op de CD. Maar wat mij betreft mag deze man meer naar België komen!.

De band die mij persoonlijk het minst kon bekoren was Big Joe & The Dynaflows gewoon vanwege het feit dat ik dynamiek miste in de meeste songs. Elke song stak wel netjes in elkaar maar werd i.m.o. door de meeste muzikanten gebracht op automatische piloot. En dan heb je als leider van een band zittende achter de drums weinig verhaal lijkt me zo. Ook al merkte je met momenten dat Big Joe wel serieus zijn best deed om er meer swung in te krijgen. Maar misschien lag het wel aan de jetlag alhoewel ze maar een korte trip vanuit Frankrijk achter de kiezen hadden. Nu het publiek kon er wel van genieten en daar gaat het toch voornamelijk om.

Als afsluiters, een band die de laatste tijd weer meer en meer op festivals te zien is, The Fabulous Thunderbirds. We hebben ze, wegens ziekte, moeten missen op het Moulin blues Festival maar kregen dus herkansing op Spring Blues. Kim Wilson liep al tijdens het show van John Nemeth door de tent en even dacht ik dat hij een nummertje ging meeblazen maar dat was verkeerd gedacht. Maar toen het tijd was voor zijn band en show was hij netjes afgeborsteld in een grijs pak, wat een schril contrast was t.o.v. o.a. gitarist Johnny Moeller. Maar de band had er zin in en dat kon je vanaf de eerste noten meteen horen. Johnny schudde de ene na de andere solo uit zijn mouwen maar ook Mike Keller mocht met momenten laten horen dat hij de snaren met finesse kon bespelen. En voeg hieraan toe het knappe bluesharpspel van Kim Wilson en je hebt een geweldige mix aan solo’s. We kregen natuurlijk de alom gekende oldies but goodies te horen zoals “My Babe” en ook “Wrap It Up” maar ook wat nieuw werk passeerde de revue. We mogen gerust stellen dat Kim Wilson opnieuw een heuse band rond zich heeft en we in de toekomst weer gaan mogen genieten van mooie tijden van deze band.

Conclusie : Springblues 2011 was een editie met vele verrassingen zoals we dat ieder jaar weer mogen verwachten. We hebben mogen genieten van heel wat minder, in Europa dan toch, bekende namen maar daarom zeker niet minder wat betreft kwaliteit. En we weten ondertussen ook al dat menige naam die op Springblues de revue passeert in de toekomst ook op andere festivals zal te horen zijn. M.a.w. Springblues blijft voor vele artiesten de springplank naar meer werk in de Benelux en ver daarbuiten. Chapeau aan het hele team om dit elk jaar weer te verwezenlijken.

Meer foto's : Springblues © PDH65

Blueswalker.

Moulin Blues, Ospel

2011-05-08T04:23:00.000-07:00

Helaas kunnen wij jullie dit jaar niet voorzien van een verslag en mooie foto's wegens plotse ziekte.

Wij rekenen op jullie begrip,

Lady Blue & Blueswalker

Bierbeek Blues d' Up 2011

2011-04-04T13:29:00.000-07:00

Traditiegetrouw mag je een vrouwelijk artiest verwachten op het Bierbeek Blues d’ Up festival, zo ook weer dit jaar.

Nieuw was wel dat er niet geopteerd werd om te openen met iets van eigen bodem en dat vond ik toch een negatieve noot. Want er loopt in eigen land zeker wel voldoende talent om een festival op gang te trekken. Maar soit, die eer was nu te beurt gevallen aan Moster Mike Welch en hij begon aan zijn taak met enkele traditionals en met zichzelf voor te stellen als de host van de show. Ik heb Monsterke Mike al enkele malen aan het werk gezien en meestal trekt hij redelijk scherp van leer maar vanavond zocht hij het toch meer in de rustigere regionen. En deze kant van hem kon mij net iets meer bekoren en mag hij gerust wat meer boven halen. Enkele songs die me zijn bijgebleven zijn “My Father’s Son” en “Keep On Walkin”. Naarmate zijn show vorderde kwamen er toch meer uptempo songs om de hoek kijken en links en rechts hoorde ik in het publiek stemmen opgaan die het toch wat langdradig begonnen te vinden. Maar is dat niet een beetje typisch in een drieman bezetting waar de gitaar overheerst? In elk geval mogen we stellen dat Monster Mike Welch nog steeds weet hoe de snaren te bespelen en hoe een publiek op te warmen.

Of het nodig was een publiek op te warmen voor de primeur van Layla Zoe op Belgische bodem? Ik betwijfel het eerlijk gezegd, of velen waren aan het googlen geslagen of ze hadden vertrouwen in het zoekerstalent van de organisatie. In elk geval mogen we zeggen dat mensen die een boon hebben voor Janis Joplin en vrouwelijk schoon zeker aan hun trekken kwamen. Layla bewoog als een ranke deerne over het podium en dweepte niet enkel het publiek op maar wist dit ook regelmatig te doen met gitarist Roy Herrington en de keyboardspeler Martin Scholz. Dat beide heren elkaar waard waren konden we in menig song horen. Gitarist Roy kon je ook best bestempelen als een entertainer want ook hij kon niet enkel met zijn gitaarspel het publiek boeien. Verder kreeg ze een strakke begeleiding van drummer en bassist afkomstig uit duitsland. Ze openden met de klassieker “Hound Dog” maar dan wel in een eigen jasje gestoken. Al meteen kon je horen dat ze qua stembereik dicht aanleunde bij die van Janis Joplin, meer dan voldoende volume en rauwheid maar ook genoeg finesse voor het meer softere werk. En dat softere werk kon ondergetekende wel bekoren zeker als ze dit met zoveel gevoel brengt als in de song “Soft As A Feather” of wat dacht je van haar eigen interpretatie van “The Thrill Is Gone” ? Elke song ging er bij het voltallig opgekomen publiek in als een zoete kriek Bellevue en je zag dan ook heel wat hoofden gezapig mee knikken op het ritme van elke song. Jammer dat zo’n set dan veel te snel voorbij is want voor je het goed beseft kondigt Layla de laatste song aan, de cover “Hoochie Coochie Woman” naar haar eigen hand gezet. Maar Layla mocht niet rusten alvorens een bisnummer te brengen en dat werd de Etta James song “I’d Rather Go Blind”.

Hierna was het de beurt aan Thorbjørn Risager, volgens mij ondertussen een gevestigde waarde geworden in de Benelux. Na in België al op wat grote podia te hebben gestaan mag hij dit nu weer doen in bierbeek. Hij bracht gelukkig zijn hele band mee inclusief blazers en zo zorgt hij voor een zeer gevarieerde set. Zijn stem groeit volgens mij nog elk jaar want telkens weer moet ik bekennen onder de indruk te zijn van wat hij allemaal uit zijn mond tovert. Dat er ook ruimte was voor nieuw werk, naast vele songs van de laatste CD, daar mocht geen twijfel over bestaan. Het fijne aan deze band is dat het solowerk voor zeer veel afwisseling zorgt,van gitaar naar keyboard en dan weer naar de saxofoon of trompet. Lekker muzikaal gekleurd en zo heeft uw reporter van dienst dat graag. En samen met mij ook vele uit het publiek want ze stonden in een mum van tijd tegen de nadarhekken geprangd. Enkele songs die er telkens weer ingaan zijn : het swingende “7 Steps To Heaven”, “I’m Tired” maar ook zeker een song als “You Walked Right In”. We mogen hier met gerust hart beweren een band te zien die tot de betere van Europa hoort, niet alleen vocaal en muzikaal maar ook wat betreft entertainen van publiek. Regelmatig zorgde deze band voor rustposes en zo kreeg ook ieder muzikant in de band zijn moment van glorie. Ondertussen was het al dit over 1 uur ’s nachts en voor ons tijd om richting huis te trekken.

Toch nog vlug even onze dank aan de organisatie voor een geweldige ontvangst en verzorging, de taart was lekker ! En wij kijken al reikhalzend uit naar de 9^de editie van dit klasse festival.

Meer foto’s : Lady blue

Blueswalker

Meensel blues 2011

2011-03-13T07:17:00.000-07:00

Ik blijf erbij dat 19h een vroeg uur is voor een indoorfestival maar aan de andere kant weet organisator Rudi van Meensel Blues dat het niet anders kan wil je op een schappelijk uur afsluiten. We kwamen toe omstreeks 5 voor 7 en ik moet bekennen dat het ontmoetingscentrum al aardig vol zat, zouden daar The Blues Believers voor iets tussen zitten? Ze spelen bijna een thuismatch en het was tevens hun debuut dus een beetje zenuwen zijn veroorloofd. Maar die zenuwen konden we niet echt bespeuren, hier stonden enkele doorwinterde muzikanten op het podium die begot goed wisten waar Abraham zijn mosterd vandaan haalde. Shuffle’s werden vlot geruild voor een boogie of slowblues en af en toe kwam er zelfs een bluesrocker om de hoek kijken. Stuk voor stuk klassiekers maar toch netjes gebracht met een vleugje eigen inbreng. The Blues Believers beschikken over 2 vlotte slag/sologitaristen en een zanger die ook nog eens de bluesharp wist te hanteren en de gitaar. Voeg daar een strakke ritmesessie aan toe en het kan niet meer stuk. Tussendoor werd de riem even afgelegd en ruimte gemaakt voor akoestisch stukje van enkel zanger Roeland en zijn gitaar. Hier schuilt talent in deze band.
Uit een heel ander vaatje tapten de jongens en jonge dame van Bad Cirkuz, als je hun website erop naslaat denk je mooie soft jazz en blues voorgeschoteld te krijgen. De werkelijkheid was net even anders en we kregen een serieuze brok grunge met heavy rock invloeden. Het was misschien een vreemde eend in de bijt van Meensel blues maar het feit dat dit een soort afscheidsoptreden was zorgde toch voor heel wat publieke belangstelling……..of lag de wulpse zangeres daarvan aan de oorzaak? In elk geval stond hier een band die had nagedacht over de stuk voor stuk eigen songs, elk accent zat op het juiste moment. Solo wisselden vlot met de hoge,soms wat schreeuwerige stem van Laura Groeseneken. Een 19 jarige dame die zeker beschikt over een paar knappe stembanden alleen moet ze wat meer ballen kweken om met het volk te communiceren maar dat komt zeker wel goed. En het mag zeker gezegd worden dat deze band naarmate hun optreden vooruit stuwde ook meer en meer konden rekenen op de respons van de die hard bluesfanaten. Er werd dan ook op hoog niveau gemusiceerd en dat kan een bluesliefhebber altijd waarderen.
Na dit jonge geweld was het tijd voor een adempauze en werden we meegesleurd richting Delta en de Mississippi door de ondertussen bij iedereen wel bekende Tim Lothar. Echter was hij ditmaal niet alleen gekomen maar had hij Peter Nande voor ons meegebracht. De verwachtingen waren dus hoog gespannen en werden al vanaf de eerste song ingewilligd. We weten dat Tim beschikt over een warme,soms ruwe maar echte bluesstem en de stem van Peter Nande past hier perfect bij. Voeg daar het knappe bluesharp werk bij en je krijgt de knappe combinatie die ervoor zorgt dat dit optreden geen enkel moment gaat vervelen. Er werd aan een hoog tempo gemusiceerd en ik zag een publiek dat tegen het podium geplakt stond, hun ogen zowat vastgepind op de lippen en handen van deze beide Denen die dit zeker wisten te waarderen. Nummers als “Slow Train”, “Poor boy” en “Slow Train” gingen erin als zoete broodjes. Voor velen, ondergetekende inclusief werd dit bestempeld als het hoogtepunt van Meensel 2011.
Maar er stond nog een band te wachten om het podium te betreden, de Limburgse Brough Superior’s en die staken stuk voor stuk netjes in maatpak. Aan presence en act was dus al zeker gedacht. Ik had al heel wat goed geoord van deze band maar ze nog nooit eerder aan het werk gezien, shame on me. Ze vlogen er volle bak in met enkele vlotte shuffle’s en dat klonk wel lekker al kreeg ik na 3 songs wel een déjà vu gevoel, het begon allemaal een beetje op elkaar te lijken. Elke song ging aan een razend tempo de deur uit en hier en daar ontbrak het toch aan wat gevoel. Zouden het de zenuwen zijn of gewoon een slechte dag, in elk geval ben ik er zeker van dat deze heren meer in petto hebben. Het sterke is dat ze beschikken over een klasse ritmesectie, 2 vlotte gitaristen en een zanger die ook overweg kan met de bluesharp. Ze hebben soms wat weg van The Bluesbrothers en dan spreek ik vooral over hun energieke,soms wat nerveuze act. Ondertussen waren we 20 minuten ver en was het al dik half 1 ’s nachts gepasseerd en voor ons tijd om rustig richting huis te rijden. Meensel blues 2011 was traditiegetrouw een gezellig festival met enkele verrassingen en nieuwkomers. En alleen al dat feit zorgt ervoor dat velen elk jaar weer afzakken naar Meensel. Wij van onze kant bedanken Rudi en alle medewerkers voor een geslaagde en aangename avond. Tot binnenkort mensen.

Meer foto’s : Lady Blue
Blueswalker

Hookrock Indoor 2011

2011-03-02T13:32:00.000-08:00

Dat de persvoorstelling van het Hookrock festval om 19h was daar hadden wij ergens over gekeken blijkbaar. Gelukkig was Ronny zo vriendelijk geweest ons een persmap te bewaren
maar meer daarover later.Lighning Guy helemaal in zijne alleene. Zittend op een stoel vooraan met de dobro, dan weer eens met de lapsteel of spelend op de slidegitaar. En steeds, zoals we dit nu al tig maal hebben gezien, die ‘Colgate fluor’ brede smile op zijn gelaat. Welk weer het is, of het eten warm of koud is, regeringscrisis of niet………….als hij op het podium zijn ding mag doen hoor je hem nooit klagen, tenzij over de liefde die hem afkerig was of over het feit dat in Amerika het leven van een bluesmuzikant niet meer zo evident is. En deze fijne anekdotes worden netjes aangevuld met mooie muzikale songs.
Hierna was het tijd voor een primeur, de uit Zweden afkomstige Jacob & The Jackals, werden aangekondigd als zijnde bekend voor hun energieke liveshows. Dus er stond ons wat te wachten….. Ze vlogen erin met vlotte uptempo swingblues en eigen werk werd afgewisseld met gekende klassiekers als “Hello Josephine” en ‘Mumbo Jumbo”. Jacob beschikt over een paar goede stembanden maar het grootste talent schuilt toch in zijn vingers die met momenten knap over de gitaarhals dwarrelen. Regelmatig schakelt hij ook over op de slideguitar en dan verandert de muziekstijl ook enigszins richting George Thorogood. En natuurlijk, als je dicht tegen de Nederlandse grens zit dan krijg je op zulke songs enthousiaste reacties. Ik had wel de indruk dat halverwege de set alles een beetje in elkaar zakte en links en rechts hoorde ik een enkeling die zei “voor zulk een band moet je niet naar Zweden”. Maar ja, misschien hadden ze wat last van de lange autorit of was het wel te wijten aan de ietwat mindere geluidsinstallatie. Feit is wel dat ze naar het einde toe toch weer wisten te overtuigen en een bisnummer dan ook aan de orde was. Enkele songs die me zijn bij gebleven zijn “Wild About You Baby” en ‘Bayou side”.
Tussendoor mocht Lighnin’ Guy het publiek weer entertainen en warm houden en konden wij even een hapke en een klapke doen.
Omstreeks 23h was het dan tijd voor The Hexmen, wie hen in 2009 aan het werk zag op het festival weten wat er komt. Een vette brok nostalgie verweven in covers van o.a. Peter Green, Van Morrison & John Mayall en dit alles met zoveel energie gebracht dat de gehele zaal gewoon mee moet. Al na 2 songs moest ik het beamen, ze zijn gegroeid in hun songs, in hun act en dat maakt ze nog beter. Wel was er een muzikantenwissel geweest, de lieftallige bassiste Joan Bimson was vervangen door George White. Maar hij kon wel een stukske spelen en stilstaan was ook niet aan hem besteed. George aka The Hexman was in topvorm en wist zijn energie voluit te benutten om ook de andere bandleden te bezweren. Zo kregen we knappe gitaarsolo’s van David Woods en mooie partijen op de harp van George zelf. En zelfs de bassist en drummer mochten even hun ding doen. Het is misschien typisch op z’n Engels maar het kan wel bekoren. En het was dus helaas veel te vlug voorbij maar we treuren niet te lang want de affiche voor het zomerfestival klinkt veelbelovend.

Meer foto's: Lady Blue

Blueswalker

CD Ganashake

2010-12-12T07:33:00.001-08:00

Ganashake

Het heeft even geduurd voor ik aan deze bespreking begon en wel om een paar redenen.
Ten eerste is het al een hele tijd geleden dat ik nog een CD heb besproken en ten tweede wilde ik zeker geen half werk leveren.
Ik heb dit pareltje dan ook ettelijke weken grijs gedraaid en elke keer weer kwam ik tot de ontdekking dat dit kleinood een klasse debuut, de EP buiten beschouwing gelaten, is van deze 3 jonge gasten.
Dat er meerdere mensen zijn die hun talent kunnen waarderen mag ondertussen geweten zijn en tot die mensen mogen we ook Jean Marië Aerts rekenen want hij zorgde niet enkel voor de produktie maar verzorgt hier en daar ook een gastrolletje.
Elf songs staan er op deze debuut CD en van die elf tellen we één cover, nml de song “Gimme Back My Wig” van wijlen Hound Dog Taylor. Het geeft een beetje een idee naar waar de voorkeur van dit trio uit gaat.
Er wordt meteen sterk van leer getrokken met de opener ‘Indian Chief’, een lekkere song die meteen aangeeft welke richting Ganashake uit wil. En die richting is lekker rechtdoor zonder al teveel franjes maar met net voldoende gedoseerde feeling.
Op ‘Cherry Red Lips’ zie ik hier en daar een Lenny Kravitz om de hoek kijken maar dan wel op zo’n manier dat het zeker geen gekopieer wordt. De song ademt wel seventies stijl uit en daar hou ik wel van.
Voor wie de band al meermaals live aan het werk zag, zoals ondergetekende, klinkt ‘Special Sauce’ alsof het rechtstreeks vanop het podium de CD is op gesmeten. Lekker vettig en smerige rockend zoals we GanaShake kennen. Vermeldenswaard is hier ook het slidewerk van bassist Sander Goethals.
En als ze de song ‘Strings & Things’ zouden uitbrengen op single dan durf ik er bijna een klein bedrag opzetten dat het een hit zal worden op Stu Bru. Een catchy riff en vocalen die je na 2 keer horen in het achterhoofd blijven hangen, am I wrong?
En als je maar gelooft dan kan er zeker meer dan een mens durft te dromen, dat is zowat waar de song ‘If You Believe’ over gaat. Jess Jacob weet niet alleen hoe hij een gitaar hoort te bespelen maar beschikt tevens over een paar stembanden die zeker ook de keuring hebben doorstaan. Samen met Sander op basgitaar en Bert Minnaert op drums kunnen ze zeker hun mannetjes staan en dat hebben ze het afgelopen jaar al op heel wat podia in de Benelux mogen bewijzen. En ik ben er zeker van dat ze dit de volgende jaren nog gaan doen, ook ver buiten die grenzen van de Benelux. En laat ons hopen dat ze die ‘Graveyard Shuffle’ nog dikwijls mogen spelen alvorens daar zelf te belanden.
Wie houdt van blues met een lekker vettige sound, regelmatig wat nostalgie in zijn muziek kan smaken en ook af en toe eens wil meebrullen moet zeker deze cd eens gaan beluisteren of nog beter, de band live gaan zien en dan naar huis komen met de CD !

Blueswalker

Blues In Schoten

2010-11-21T06:59:00.000-08:00

Het was alweer de 8 ste editie van Blues in Schoten en gewoontegetrouw wordt de laatste jaren de aftrap gegeven in het cultureel centrum. De Kakelaar in Schoten was op 20 november de Bluestempel met klinkende namen zoals Scotch & Soda, Belgian Blues Legends, Lightnin’ Guy en Mac Arnold.

Ilja De Neve en zijn Scotch & Soda opende deze bluesy avond met een aantal eigen nummers. “Hard Time Killing Flour” van Skip James en een boogie woogie, genaamd “Boogie For Anton” mochten zeker ook niet aan het repertoire ontbreken. “What Shall We Do
With The Dronken Sailor” was een heuse meezinger waarbij vele toeschouwers de toon zette voor de rest van de avond.

Vervolgens zorgde de band met Marino Noppe en Big Dave als frontmannen voor een degelijke set, niet verwonderlijk met een naam zoals Belgium Blues Legends. Echter gitarist Bart De Meulder kon vanavond de Legends niet vervoegen, maar niet getreurd want deze taak werd met brio overgenomen door, de uit Nederland afkomstige, Stan Aerts. Bekende nummers zoals “Woke Up This Morning”, “Modjo Head” en “Going To Louisiana” volgen elkaar razendsnel op. Tijd om op adem te komen was er niet. Het mag gezegd zijn: het startschot voor dit bluesfeest is gegeven.

Gezellig met een biertje in de hand maken we onze opwachting voor Lightnin’ Guy & zijn Mighty Gators.
Bij Lightnin’ Guy draait alles om 1 ding: muziek maken en die voor zich laten spreken. Zware bassbeats, jankende gitaren, uptempo drumpartijen en een snuifje mondharmonica brengen je in hogere sferen. “Long Distance Shuffle” is een eigen nummer met een stevige bassgroove, typische blues, met power. De intensiteit spat er af! De aanwezigheid van Litlle Chris met zijn uitmuntende gitaarspel is zeker ook een meerwaarde voor deze band. Verderop in de set horen we Drink A Little Poison Before You Die”, een nummer dat door de aanwezige menigte stevig wordt meegeklapt. Het laat je toe weg te dromen naar New Orleans, het Mardy Grass festival. Met volle overtuiging en uit volle borst zingt het publiek op “Oh When The Saints”. Als toemaatje aan dit spetterend optreden vervoegd Marino Noppe zich bij de band om op “Bon Ton Rouler” zijn gitaar nog eens goed te laten janken.

Mac Arnold mag als laatste de Kakelaar op stelten zetten en dat doet hij met verve. Maar alvorens hij erin mocht vliegen kregen we eerst nog 2 knappe songs van zijn begeleidingband. Gitarist Austin Brashier weet niet alleen hoe hij de snaren moet bepotelen maar is tevens eigenaar van een paar goede stembanden. Maar dan was het tijd voor Mac Arnold en hij had er zin in.
“Living In The Ghetto” en “Run My Babe Down” allemaal gebracht op die zelfgemaakte “gas can” gitaar van zijn broer.
Een snuifje authentieke blues, aanstekelijke ritmes en een portie natuurlijke charme zorgen ervoor dat het publiek zijn emoties de vrije loop laat: klappen, roepen, meefluiten, …., het gebeurt allemaal. Een vol cultureel centrum bewijst dat deze man zich durft geven tijdens een optreden. Sterke set. Artiest met stevig potentieel.
Het mag gezegd zijnde, dat deze muziek, gebracht door zulk gepassioneerd artiest een fantastische ervaring en verrijking voor je ziel zijn.

Tot slot wil ik nog toevoegen dat een blues festival meer is dan alleen muziek, het is een ontmoetingsplek, waar bijgepraat wordt en waar sociale contacten onderhouden worden. Het is een goed excuus om ergens naartoe te trekken en van thuis weg te zijn.
Oude bekende, nieuwe vrienden en een stevige portie blues, wat kan een mens zich nog meer wensen.
Op weg naar huis om onder de wol te kruipen, genietend en dromend van deze fantastische avond denk ik even aan het mailtje voor de organisatie, namelijk: “Blues in Schoten hierbij alvast mijn reservatie voor 2011!”

Meer foto's : Lady Blue

Een Bluesmadam.

Kirri - Willy

2010-11-16T10:04:00.000-08:00

Een tijdje terug zagen we op een festival een affiche hangen met de vreemde naamspeling Kirri Willy. We konden beide namen wel thuisbrengen maar niet dadelijk met elkaar tot ik de affiche van dichterbij ging bekijken. Niemand minder dan Kris “Kirri” Valvekens en Den Huibbe hadden de handen in elkaar geslagen voor dit project. Samen met nog enkele andere muzikanten hebben ze een heuse set in elkaar gestoken. Die muzikanten zijn : op drums: Chris Holemans; op bas: Louis Claes (funky Mozes) en op accordeon Dirk Verbessem.En ze hadden ook nog gezorgd voor een verrassingsact on stage. Ik was voordien nog nooit in De Loods geweest en kan dus moeilijk inschatten of er bij elk optreden zoveel volk aanwezig is. In elk geval hadden velen het gure weer getrotseerd voor deze avond. Stop om 21h gingen ze van start en al meteen liet Kirri verstaan er zin in te hebben en wie Den huibbe kent weet ondertussen dat dit voor hem ook geldt. We kregen een mengelmoes van klassiekers, al dan niet bluesgetint, uit de muziekwereld. Songs als wooly bully en Hello Josephine werden afgewisseld met nummers als Can’t Judge A Book en Little Girl. En als verrassing dook Bruno ,alias Ragtime rocky, van (Ge)Varenwinkel het podium op om de heren te versterken met een hoop percussie-instrumenten en links en rechts gaf hij ook nog zijn vocale steun. Een verborgen talent die Bruno, dat mogen we gerust zeggen. Hier stonden 6 enthousiastelingen op het podium en dat kon je niet alleen zien maar ook horen. Muzikaal klonk het verfrissend en met momenten zeer verrassend. Het aanwezig publiek genoot met volle teugen en ik hoorde niets dan positieve reacties links en rechts. Helaas was het allemaal veel te snel voorbij maar hier komt zeker een vervolg op!

Blueswalker

R&B @ The Attic 2010

2010-11-08T13:19:00.000-08:00

Tijdens Binkom blues enkele maanden terug kreeg mijn partner, Lady Blue, van Peter de vraag of ze foto’s wilde komen maken tijdens Blues At The Attic. Traditiegetrouw staat dit gezellige festival elk jaar weer op onze agenda dus was het een extra eer die vraag te krijgen waarvoor onze dank. Dit was het 2de jaar dat ze dit gezellige festival hielden in zaal Den Ouden Tijd en ze kunnen het daar al even gezellig warm stoken als vroeger op de zolder.
En muzikaal mogen we gerust stellen dat het bij momenten al even warm liep en de eerste warmtegolven kwamen al meteen bij aanvanger Dirty Vicky. Wat hebben deze gasten mij, en samen met mij vele anderen, verrast. Okee, het is geen traditionele blues en ook geen rock blues maar het klonk vet en melodieus en…….ze hadden ballen deze muzikale vicky’s.
Met een traditionele bezetting van drums,bas, gitaar en zang, je komt het niet meer zoveel tegen helaas, werd hier muziek neergezet waar menig orkest het schaamrood van achter de oren zou krijgen. En aan die muzikale uitspattingen paste het best een charismatisch zanger en die hebben ze met glans gevonden in de Lange, waarschijnlijk niet zijn echte naam maar wel letterlijk te nemen. Songs die mij zijn bij gebleven en het zeker ook goed zouden doen op Stu Bru zijn “Francine”, “Shoes” en “Hometown”.
Hierna was het tijd voor Cash Reloaded, ik had deze gasten nog nooit aan het werk gezien maar wel al veel over gehoord links en rechts. Ja, sinds enkele jaren heerst er een heuse Johnny Cash hype in ons land en velen voelen zich geroepen doch weinige zijn uitverkoren. Ik moet zeggen dat HP oftewel Hatch Peterson zijn stem met momenten dicht bij het origineel kwam en het mooie gitaarwerk van John Peacock mocht zeker ook gehoord worden. Songs als “Get Rhythm”, “Train Of Love” en “Folsom Blues” werden stijlvol ten gehore gebracht en toch miste ik iets. Ik miste enthousiasme en een hongerige blik die je hoort te hebben op een podium, een blik van, om het op z’n engels te zeggen, “we’re gonna get you”. En waarom tussendoor alles in het engels? Maar verder zeker een duo dat Johnny Cash eer aandoet!
Wijn wordt beter naarmate hij ouder wordt, dit geld ook voor Ganashake, ze worden alsmaar beter naarmate ze “ouder” worden. Niet dat deze jonge gasten nu plots oud zijn maar muzikaal groeien ze wel snel dankzij de vele concerten die ze overal ten lande geven. En ieder goed muzikant hoort te weten dat samenspel alleen maar kan leiden tot beter ! Ondertussen hebben de heren ook een eerste CD, getiteld Ganashake, uit en natuurlijk werden er van die cd heel wat songs gespeeld maar ik dacht ook al wat nieuw werk te hebben gehoord. Al vanaf de eerste songs zat zoals gewoonlijk het enthousiasme erin en was het “vonken” van begin tot einde. Wij durven hier al eens zeggen “gaas geven” en dat doet Ganashake vol overgave.
Ook al had Jess “Mr. Chin” Jacob met momenten wat last van de stem toch wist hij zich vakkundig door de hele set te worstelen. En problemen met de stem hebben niets te maken met de vingerkes want die gingen als gewoonlijk weer lekker vlot over de hals van zijn Fender strat. Man wat weet hij toch mooi de juiste noten op het gepaste moment uit zijn instrument te toveren. Maar ook de ritmesectie zit als gewoonlijk strak en goed in het vel, ik had het vermoeden dat ze alle 3 in super doen waren en natuurlijk lokt zoiets het publiek tot voor het podium. Een song die volgens mij mag worden uitgebracht op single is zeker en vast “Strings And Things”. En wat de CD betreft…..kopen is de boodschap!Ik dank de band dat ze mij gevraagd hebben hun eerste CD te bespreken (volgt binnenkort)
Normaal hebben ze bij R&B @ The Attic de traditie enkel bands van eigen bodem te boeken en dus trad er een klein probleempje op na het telefoontje van Phil Bee. Maar gelukkig woont Phil in Lanaken en is dit nog steeds Belgisch grondgebied anders hadden ze in Herent nooit kunnen genieten van King Mo! Ik moet, met schaamrood op de wangen, bekennen dat ik de band tot nog toe niet had gehoord. Maar ik ga dan ook meteen bekennen dat deze eerste kennismaking er zeker eentje was van verbazing en overtuiging. Er is nagedacht over het hoe, wat, waar en wanneer in elke song en dat hoor je niet alleen maar kan je ook duidelijk merken. Met momenten hoor je Texaanse invloeden maar toch ook zit er heel wat fun in bepaalde songs. Ik heb ook de indruk dat Phil zich in deze band beter in zijn vel voelt dan in de vroegere Phil Bee & The Buzztones. En gitarist Sjors weet echt wel heel wat mooie klanken uit zijn gitaar te schudden en dit zeker als de band over gaat tot de echte slowblues.
Tijdens enkele songs mag Charly Verbinnen mee het podium op en zo krijgen we enkele knappe gitaartandems te horen. Toch ook een gitarist waar we in België trots op mogen zijn alleen zien we hem jammer genoeg veel te weinig op de Belgische bluespodia.
Wie we het afgelopen jaar wel zowat op alle podia in België zijn tegen gekomen is Lightnin’ Guy en zijn Mighty Gators. Al moet ik zeggen dat die Mighty Gators de laatste tijd regelmatig van muzikanten wisselen. Zou het zoektocht zijn naar het beste of speelt de druk bij sommige muzikanten parten, wie zijn wij om daarover te oordelen? Ik moet wel eerlijk bekennen dat deze wisseling wel telkens weer zorgt voor een iets andere show en zodoende ga je nooit een herhaling zien van het vorige. Ditmaal kregen we op Hammond en toetsen Pieter Van Bogaert en aan de 2de leadgitaar niemand minder dan Little Chris. En dus konden we zeker zijn van een hoop vuurwerk, alsof het nog niet warm genoeg was in Den Ouden Tijd. Ook lightnin’ Guy heeft (noodgedwongen) een nieuwe CD uit en veel songs van die CD passeerde de revue. Bij de song “Soul jivin’” hoor ik met momenten Tommy Castro maar ik hoor dan ook weer met momenten een knipoog naar BB King en Stevie Ray Vaughan. En dat Guy niet enkel bij de blues blijft stilstaan maar ook een liefde heeft voor soul en cajun hoort ook al lang geweten te zijn. En dan gaan plots alle muzikanten van het podium en zet Guy zich enkel en alleen met een luit op de schoot vooraan op dat podium. Het wordt stil in de zaal en we krijgen een mooie versie van “Voodoo Chile” van wijlen Jimy Hendrix. Maar na 2 ingetogen songs op die luifel is het tijd om het lont pas echt aan het kruid te steken. Er wordt geen gas meer terug genomen maar bijna constant “at full speed” ertegenaan gegaan. Om af te sluiten met “Poison” en de bisser “Bon Ton Roulet”.

Ik heb afgelopen avond en nacht heel wat knappe en mooie muziek gehoord en ook enkele nieuwelingen ontdekt die zeker heel wat capaciteiten hebben. Enkele uitschieters als ik toch namen moet noemen, Dirty Vicky, nog steeds Ganashake maar ook King Mo.
R&B @ The Attic heeft met deze 7de editie weer maar eens bewezen dat je niet naar het buitenland moet reizen om kwaliteit te programmeren. Wij, van onze kant, kunnen enkel maar een terechte dankjewel placeren en hen eer bewijzen met een mooie bespreking en knap fotowerk.

Meer foto’s : Lady Blue
Blueswalker

Jubileum Blues Lee

2010-11-01T13:08:00.000-07:00

15 jaar, het is weinige bands gegund in ons kleine Belgenland doch Blues Lee slaagt erin dit te verwezenlijken. En als je ziet met welk een enthousiasme ze dit jubileum en hun nieuwste CD “Indeed” voorstellen dan durf ik gerust te stellen dat ze er nog eens 15 jaar gaan bijdoen.
Natuurlijk kregen we heel wat werk van deze nieuwe cd te horen maar Blues Lee zou Blues Lee niet zijn als ze er niet wat extra’s zouden aan breien, daarover later meer.
Al voor aanvang passeerde ik even langs de cd-stand om het nieuwe geesteskind blindelings aan te schaffen en ik kan iedereen aanraden dit ook te doen.
De zaal dan, die zat barstensvol en JB (Biesmans) loog niet toen hij het fier aankondigde, “The Place is sold out”. En dan vlogen ze erin met het lekkere uptempo nummer ‘Love engineer’ en meteen was de toon gezet voor een dik anderhalf uur real handcrafted originals zoals ze zelf schrijven. Er werd even achterom gekeken naar hun legendarische optreden op de Caraïben en de songs Caribian Duck zal ervoor zorgen dat de herinnering blijft bestaan. Even spookte de naam Santana door mijn hoofd tijdens de knappe solo van Karel Phlix maar dat was maar een momentopname.
JB hanteerde de sax naar believen en ik moet eerlijk zeggen dat hij keer op keer blijft verrassen met dat koper instrument. Vocaal kan hij zeker ook zijn mannetje staan maar toch hoorde ik links en rechts stemmen die het meer hadden voor het vroegere werk met Ben Lamb. En die Ben Lamb mocht natuurlijk niet ontbreken, halverwege mocht hij samen met nog 3 leden van het eerste uur 3 songs komen brengen. En geloof me, directeur of niet, hij is zingen en bluesharp spelen nog niet verleert.
Even zag je in de zaal mensen een beetje nostalgisch worden en terug denken aan vervlogen tijden. Maar al snel kreeg de huidige bezetting weer grip op de voltallige zaal. Wat wil je ook met songs van zowel de 2de Cd Home als van hun nieuwste Indeed. Songs die mij al vanaf de eerste keer zijn bijgebleven zijn o.a. de opener van de cd “Love Engineer” en “Lil’ Demon”. Neen, ik durf het gerust nog eens vermelden, Blues Lee is Limburgs trots en niet alleen in bange dagen. Hun variëteit, hun uitstraling, hun enthousiasme en vooral ook hun kwaliteit blijven in elke song boven drijven. En het zijn net deze ingrediënten die ervoor zorgen dat deze band is wat ze is, een instituut maar vooral een hechte bende goede bluesvrienden.
Met hun nieuwe cd zijn ze, volgens mij, weer op weg om een hele tijd de podia in de Benelux en ver daar buiten onveilig te maken.
Mocht het binnenkort toch tot verkiezingen komen en Blues Lee stelt zich kandidaat, dan hebben ze mijn stem alvast.
How how ………

Meer foto's : Lady Blue
Blueswalker

Binkom blues 2010

2010-09-19T08:17:00.000-07:00

Het was alweer de 7de editie van Binkom Blues en naar gewoonte scheen de zon weer op het pleintje achter zaal Santro. Elk jaar weer zorgt de organisatie voor betere accommodatie en ook dit jaar was dat niet anders. Na een optreden in de zaal sta je niet buiten op straat of achter aan de toog maar kan je het gezellig maken op de binnenkoer. En dat is ook één van de pluspunten die ze daar in Binkom mooi benutten. Een ander pluspunt is de muzikale neus die ze daar hebben voor talent en één van die talenten mocht iets later dan voorzien het festival openen.
Ganashake moet ik waarschijnlijk aan niemand meer voorstellen, ze hebben sinds hun nog korte bestaan al duidelijk hun stempel gedrukt op de Belgische bluesscene. Het was dan ook niet verwonderlijk dat wanneer presentator Johan de band aankondigde de zaal stilaan vol liep. Ik had ze onlangs voor het eerst aan het werk gezien op (Ge)Varenwinkel en toen al konden deze 3, netjes in pak gestoken, heren mij met hun muziek bekoren. In Binkom kreeg ik de indruk dat ze net iets meer relaxt waren en hierdoor ook meer gedoseerd en gevarieerd voor de dag kwamen. Lekkere stevige blues werd met andere woorden regelmatig afgewisseld voor een slow blues en funky riffs. Ik heb me laten vertellen dat binnenkort kun eerste cd uitkomt en kan iedereen aanraden deze toch zeker eens te beluisteren en/of aan te schaffen.

Ganashake from Blues Walker on Vimeo.

De kop is eraf en voor het stuk schouders mogen, de uit Nederland afkomstige, Cuban Heels tekenen. Net voor dit festival kwam trouwens de boodschap dat dit één van hun laatste optredens was daar ze het bijltje erbij neer leggen. Dit was waarschijnlijk ook de reden dat vaste gitarist Rico Gerfen werd vervangen door Martin de Ruiter van T-99. Maar volgens mij heeft niemand dit echt gemerkt en ondergetekende was zelfs verbaasd van hoe knap Martin zich op zo’n korte tijd had eigen gemaakt in deze toch wel ietwat eigenzinnige band. Het was weer al enkele jaren geleden dat ik de mannen nog aan het werk zag maar ik kon me niet van de indruk ontdoen dat het net even steviger klonk dan anders. Het leek wel of er moest een hoop energie de deur uit alvorens de band afscheid kon nemen. Het is natuurlijk nooit plezierig een band te zien splitten maar regelmatig komen er dan ook weer nieuwe creaties en formaties tot stand en iets zegt me dat dit ook nu weer het geval gaat zijn. In elke geval was hun laatste optreden in België een mooi afscheidscadeau.

Cuban Heels from Blues Walker on Vimeo.

Van Nederland ging het richting Engeland en mocht een dame genaamd Connie Lush het podium onveilig maken met een hoop gegrom afgewisseld met songs voor de ladies. Het is al een hele tijd geleden dat ze nog in België aanwezig was en het mag duidelijk zijn dat ze toch nog heel wat trouwen fans heeft. Na wat zoekwerk online had ik mijn verwachtingen voor haar niet echt hoog gelegd maar daar kwam naarmate haar optreden vorderde serieus verandering in. Connie Lush is een dame die weet wat een publiek wil en dit dan ook keurig serveert. Ze staat daar niet gewoon haar ding te doen maar het enthousiasme druipt ervan af. En dat enthousiasme brengt ze niet enkel over op haar mede muzikanten maar tevens op het publiek dat aan haar lippen hangt. Enkele songs die me zijn bijgebleven zijn “Dog” en “Don’t Buy Me Flowers, Give Me The Money”. Maar ook de song “nobody’s Fault But Mine”, subliem gebracht met enkel ondersteuning van de drums, kon op heel wat applaus rekenen. Ik was ook onder de indruk van het slidewerk dat haar gitarist uit z’n mouw schudde en wat mij betreft mocht dat zeker meer gebeuren.

Connie Lush from Blues Walker on Vimeo.

Tijdens Nine Below Zero heb ik even de tijd genomen om een onderonsje te houden met Connie Lush. Wel kon ik achteraf lovende kritieken horen over het optreden van deze heren.
Helaas heb ik er weinig van kunnen mee pikken maar ik kan wel stellen dat hun optreden weer lekker vettig en rechttoe rechtaan was.

Nine Below Zero from Blues Walker on Vimeo.

Als afsluiter, een toetje dat zelfs de organisatie eerst niet had voorzien, mochten de altijd goedgeluimde heren van The Mofo Party Band het publiek klaarstomen voor de tocht huiswaarts. En wie deze band kent weet ondertussen ook dat er een feestje op til stond maar niemand die daar ook maar iets op tegen had. Natuurlijk kregen we veel songs van hun vorige cd’s maar ook enkele van de pas uitgekomen cd Low Down. Wat me wel onmiddellijk opviel was de wissel van de bassist, ditmaal geen contrabas maar een gewone elektrische 4 snaren basgitaar. Toch konden we ze weer aan het werk zien met de gimmick van jij speelt op mijn gitaar, ik op de jouwe. Ik kon m’n eigen niet betrappen op het feit dat ik een gevoel kreeg van heb het nu al 3 keer mogen zien en het nieuwe is eraf. Wat niet wil zeggen dat wat deze heren doen slecht is, verre van maar het verrassingseffect is eraf. Maar het is ook niet evident om telkens weer met nieuwe gimmicks voor de dag te komen en pers slot van rekening gaat het toch nog steeds om de muziek en die was van begint tot einde af en top. Als je als presentator dan roept om een resem lege drinkbekers dan mag je natuurlijk ook enkele halfvolle verwachten en van geluk spreken dat The Mofo Party Band ter hulp komt. Met andere woorden een strakke bisser genaamd “Too Late” zorgde ervoor dat het ook echt wel gedaan was met de 7de editie. Althans voor het bezoekende publiek want voor de organisatie en hun medewerkers was het nog ettelijke uren hard labeur om alles weer kraaknet achter te laten.

The Mofo Party Band from Blues Walker on Vimeo.

Chapeau is het enige wat me nog rest, chapeau voor wat jullie als kleine groep weer hebben verwezenlijkt. Wij waren alweer eens aangenaam verrast en kijken nu al een beetje vooruit naar september 2011. Maar eerst zeggen we tot rendez-vous op Blues @ The Attic.

The Mofo Party Band from Blues Walker on Vimeo.

Meer foto's : Lady Blue
Blueswalker

(Ge)Varenwinkel 2010, zaterdag

2010-09-01T10:14:00.000-07:00

Ganashake mocht dag 2 openen en voor mij was het tevens de eerste keer dat ik deze band van eigen land aan het werk zag. Een trio dat z’n oor goed te luisteren heeft gelegd en niet alleen bij de blues maar ook bij de aanleunende genres. En die luistersessies heeft hun geen verloren tijd gekost maar ervoor gezorgd dat hun songs fris en toch herkenbaar klinken. Hier en daar hoorde ik Frank Zappa maar af en toe, als je voldoende fantasie had, zelfs Rush.
Ik wil nu zeker niet afgeven op onze noorderburen, die al jaren het stevigere werk hanteren, maar Ganashake is toch in mijn ogen het Belgische voorbeeld van hoe het wel moet. Chapeau heren, het klonk vettig maar mij kon het wel bekoren. See you a second time op Binkom Blues.

Ganashake from Blues Walker on Vimeo.

Enkele maanden terug mocht ik The Belgian Blues Legends voor het eerst aan het werk zien en horen en dat was me niet echt goed bevallen. Waar het toen leek op een routineklus was er ditmaal totaal geen sprake van routine maar werd er hoogstaand gemusiceerd door elke muzikant die op het podium stond. Marino was in topdoen maar zo ook Wilfried “Wuf” Maes, bassist René Stock, de gitarist, van wie ik de naam niet onthouden heb, en Big Dave. Diezelfde Big Dave waagde zich zelfs regelmatig aan enkele danspasjes en als het zijn beurt was om de band te leiden dan deed hij dat vol overtuiging. Dit was in zijn geheel klasse en waardig de naam Belgian Blues Legends te dragen !

Belgian Blues Legends from Blues Walker on Vimeo.

Watermelon Slim, netjes in pak en das ditmaal, mocht als eerste buitenlandse artiest fungeren op het hoofdpodium. Backstage hoorde ik links en rechts mensen luidop hopen dat hij niet teveel nieuw werk zou brengen en hun smeekbeden werden aanhoort want, weinig werk van z’n laatste CD maar meer het lekker vlotte bluezy werk en dat kon iedereen in het publiek goed pruimen. Natuurlijk had ik ook weer de nodige verhaaltjes te vertellen alleen is de man soms zo moeilijk te verstaan. Maar blijkbaar konden de meeste in de tent het wel begrijpen en je weet, blues heeft maar een half woord nodig om verstaan te worden.

Watermelon Slim from Blues Walker on Vimeo.

En dat zou nog meer duidelijk worden toen Rick Estrin & The Nightcats ‘on stage’ hun ding begonnen doen. Daspasjes en gimmicks zijn zo’n beetje hun handelsmerk maar hun muziek moet er niet onder lijden en dan mag het wat mij betreft allemaal.

De tandem Rick & Kid (Andersen) weten het publiek regelmatig in vervoering te nemen. En dat Kid een geweldig gitarist is hoef ik waarschijnlijk niemand meer te vertellen. Maar de hele band is een gesmeerde machine die nergens maar dan ook nergens een steekje laat vallen. Naar mijn bescheiden mening is dit één van de betere bluesbands uit de States op dit moment. De CD’s gingen nadien dan ook als zoete broodjes over de toonbank, “wrap it up” zullen de kopers wel gedacht hebben.

Rick Estrin & The Nightcats from Blues Walker on Vimeo.

Als je dan denkt we hebben het zowat gehad krijgen we nog een verrassing voorgeschoteld die luistert naar de naam Meena, op sleeptouw genomen door Shakura S’Aida. Nog vrij onbekend in ons kleine Belgenland maar daar kon na deze doortocht wel eens snel verandering in komen.
Want al snel stond de tent nog voller dan voorheen en geloof me, het was niet enkel vanwege haar vrouwelijke charmes. Niet enkel de songs werden knap gebracht maar ook haar manier van presence, de knappe gitaarsolo’s en het mooie Hammondwerk kon meer dan bekoren. En de laatblijvers mochten, als kers op de taart, nog genieten van een duet samen met Watermelon Slim.

Meena from Blues Walker on Vimeo.

Na een kleine 30 minuten was het dan tijd voor diva Shakura om de taak van publieksinpakster over te nemen. Een eerste ontmoeting met deze grote dame had ik enkele jaren terug op de nacht van de blues en sindsdien is ze toch altijd wat blijven hangen in mijn achterhoofd. Haar muziek is een mengeling van blues, soul en pop en ze brengt deze zo gedreven en vol passie dat je gewoon niet anders kan dan ervan genieten. Ze bespeelt niet enkel het mannelijke publiek maar heeft ook aandacht voor de vrouwen en voor hen presenteert de “Mr Right” van de band. Maar ook de song “Brown Sugar”, op haar lijf geschreven, krijgt heel wat reactie en zelfs een publiek dat luidkeels meezingt. Tussendoor nog even tonen dat ze ons landje ook volgt wat politiek betreft, niet dat dit echt nodig was want in de blues bestaan er geen klassen noch rassen.

Shakura S'Aida from Blues Walker on Vimeo.

Omstreeks 1:20h trokken we richting thuisfront, we hadden graag nog langer gebleven maar de leeftijd (lees vermoeidheid) begint toch ook al wat mee te spelen.

Wat de rootstent betreft, daar mochten Men Of Considerable Taste openen en we zagen al onmiddelijke een bekende nml. Big Pete. En als we Big Pete zien dan mogen we ook een beetje Lester Butler verwachten en inderdaad dat kregen we dan ook. Het was met momenten lekker stevig maar er werd toch ook voldoende ruimte voorzien voor de zachter aanpak en dat was zeker een positief gegeven.

M.O.C.T. from Blues Walker on Vimeo.

Als 2de mochten The Saddle Tramps uit Amerika hun ding doen en dat ding bestond uit stevige rock a billy en was persoonlijk niet zo mijn ding en ik heb dan ook even tijd genomen om wat te eten en even alles te laten bezinken.

The Saddle Tramps from Blues Walker on Vimeo.

Terwijl ik dit schrijf flitsen beelden van elke band weer door m’n hoofd maar ook beelden van een dankbaar publiek en beelden van de vele enthousiaste medewerkers. Zonder twijfel was deze 13de editie meer dan geslaagd te noemen en ik denk dat elke bezoeker het daarover met me eens is. Bedankt mensen van (Ge)Varenwinkel voor deze fijne muzikale tweedaagse.

Meer foto’s : Lady Blue
Blueswalker

(Ge)Varenwinkel 2010 vrijdag

2010-08-28T04:00:00.000-07:00

Een festival waar we ook elk jaar weer naar uitkijken is dat van (Ge)Varenwinkel en wel om verschillende redenen. Het is er altijd gezellig, de bands kom je niet overal tegen en het is meestal ook stralend weer. Maar vooral ook omdat hier een boel mensen elk jaar weer alles geven voor een goed doel en dat doel is dit jaar Pinocchio, een organisatie die zich inzet voor help en steun aan verbrande jongeren en kinderen. Alle factoren kloppen ook dit jaar behalve dan het stralende weer maar dat was het afgelopen jaar wel op meer festivals de spelbreker.
Wegens de dagtaak kwamen we helaas vrij laat toe en konden we nog net enkele nummers meepikken van Blues Conspiracy, een lokale band die volgens mij de tent al vroeg deed vollopen. Geen wonder want hun muziek klinkt lekker bluezy en vettig waar dat zo hoort, niet moeilijk met een strakke ritmesectie, 2 klasbakgitaristen en een zanger met een stem door schuurpapier gehaald. Wat heb ik nog onthouden, een bewerkte versie van “The Thrill Is Gone” en dat ze zo vroeg op de avond het publiek al konden doen meezingen op “Got My Mojo Working”. Een band om in de gaten te houden!

Blues Conspiracy from Blues Walker on Vimeo.

Een band die de laatste jaren ook niet meer zo dikwijls ons landje aandoet is Omar & the Howlers en dus zorgt het plaatsen van zulke namen op je affiche voor een extra toeloop. Ik zag dan ook heel wat mensen die fan waren van deze artiest. Omar begon volgens mij aan zijn gig een beetje op automatische piloot maar naarmate de set vorderde kwam hij toch meer los.

Omar & The Howlers from Blues Walker on Vimeo.

Om dag 1 af te sluiten koos de organisatie één van de bluesvaders uit de States nml. Big Pete Pearson bijgestaan door The Gamblers uit Italië. En dat was ook al een zeer goed keuze want op een mum van tijd had hij heel de tent op z’n hand. Natuurlijk passeerde er veel songs uit zijn laatste CD The Screamer maar ook songs als “Don’t Mess With Me” en “The Highway Is Like A Woman”. Maar hij vergat ook niet even stil te staan bij de verjaardag van zijn uitstekende gitarist. Trouwens niet enkel een pluim voor de gitarist maar de hele band die hij bij had verdiende meer dan een pluim. Stuk voor stuk klasbakken die gewoonweg aanvoelden waar Big Pete naartoe wilde. Chapeau !

Big Pete Pearson from Blues Walker on Vimeo.

In de Rootstown Tent was het dubbel prijs voor The wildcards en hun trouwe fans. Beide malen was er bijna geen doorkomen aan en beide malen zorgde Vince Lee en zijn kompanen voor een gezellig feestje. Met natuurlijk een resem songs van de nieuwe CD “When The Moon Shines Bright” en een dosis knappe solo’s aangevuld met nodige gekke bekken getrek.

The Wildcards from Blues Walker on Vimeo.

Dag 1 voorbij en buiten het weer (alhoewel het droog bleef) meer dan geslaagd.

Meer foto's : Lady Blue
Blueswalker

Blues Oan Daa Stoazze 2010 Zondag

2010-08-02T15:53:00.000-07:00

De zondag waren we tamelijk vroeg op het plein, enkel hardwerkende medewerkers bezette reeds het plein. De 3de en helaas al weer laatste festivaldag werd ingezet met de gebruikelijke groepskreet “To Us, Damn few left”. Een vreemde uitroep als je ziet op hoeveel bereidwillige medewerkers deze organisatie ieder jaar weer opnieuw kan rekenen.
3 Braave Joenges mochten op deze laatste dag openen. Ik wist niet dat er nog zoveel bestonden. Traditionele blues met een Brussels dialectje, het is eens iets anders!
Nu, zoals mij iemand in het oor fluisterde, of ze nu in het dialect van Mississippi zingen of in dat van onze hoofdstad. Ik moet toegeven dat mij menige teksten ontgaan zijn. De deuntjes klonken me thans bekend in de oren en ik durf dan ook te zeggen dat vele klassiekers hier vertaald zijn naar het Brusselse. Ik kon hun muziek en de grappige anekdotes tussendoor zeker pruimen en wat mij betreft konden ze hier geen betere opener geplaatst hebben voor deze zondag.

De Brave Joenges from Blues Walker on Vimeo.

Zo vroeg op de dag al een heuse volksverhuising is zeker te verklaren door de aankomende volgende act, genaamd: "Blues Angels".

Een samenwerking tussen Nederland & België zorgt voor 5 talenten op 1 podium. Jan De Bruijn, op gitaar en zang zou volgens mij het hele plein al op z’n eentje kunnen entertainen maar hij mag dan ook nog eens rekenen op zus An, Pascal Michiels & Kathleen Vandenhoudt voor een sublieme vocale ondersteuning. Doe daar de “one man band” gerund door Peter van Bogaert bovenop en er is vuurwerk.
Vanaf de eerste noot vliegen ze erin, de vonk slaat over op volle Koning Albertplein. Het enthousiasme groeit naarmate hun set in tijd toeneemt. Afwisselend worden de vocalen voor rekening genomen en dan moet ik toch bekennen dat zowel de 3 dames als Jan aan elkaar gewaagd zijn en dat hun samenzang zorgt voor een heel mooi kleurenpalet aan klanken. Het publiek zingt luidkeels mee. Wat wil je met songs als “Let Nobody Drag Your Spirit Down” en de alom bekende “When Love Come To Town”. Superlatieven zoals legendarisch, memorabel, een opperste luistergenot zijn hier zeker op zijn plaats! Dit is voor mij zeker en vast één van de hoogtepunten van deze 10de editie. Je mag spreken van een heus gemis als je dit niet gezien of gehoord hebt.

The Blues Angels from Blues Walker on Vimeo.

Om deze 10de editie spetterend te beënidigen konden de dames en heren van Hamme rekenen op Lea Gimore, een Lady, die in de loop der jaren hun beste vriendin is geworden. Niet alleen de beste vriendin van de organisatie, ook vele toeschouwers aanzien haar ondertussen als een hartsvriendin. Lea had ditmaal gezorgd voor een heuse band om haar te begeleiden, niet enkel Marc Borms maar ook diens Broer Luc, bassist, drummer en saxofonist en een gitarist. Zowel gospelwerk als knappe bluessongs werden door Lea vol overgave en overtuiging gebracht waardoor je werd opgezogen door de sfeer. Stilzitten is geen optie meer. Zowat halverwege de set was even het moment aangebroken om de bezielers op het podium te roepen en die werden terecht in de bloemetjes gezet. Om daarna door te gaan met het oh zo mooi gebrachte “Hallelujah”, enkel begeleidt door Marc op de akoestische gitaar. Omstreeks 23h was het dan traditioneel tijd om even de hele organisatie en medewerkers tot voor te roepen en te bedanken voor de geleverde prestaties tijdens de songs ‘I Shall Not Be Moved”.

Lea Gilmore from Blues Walker on Vimeo.

10 jaar waarvan ondergetekende er al 6 heeft mogen meemaken en nog véél jaren hoopt te mogen meemaken. Ook deze 10de editie is voorbij gevlogen maar de organisatie heeft me al fluisterend beloofd om volgend jaar weer voor een geweldige affiche te zorgen. En hen kennende gaan we daar geen seconde aan twijfelen.
Bedankt voor 3 dagen muzikaal genot, aangename gezichten en no worries.
Bedankt 10 x bedankt !

Meer foto’s: Lady Blue
Blueswalker

Blues Oan Daa Stoazze 2010 zaterdag

2010-08-01T02:51:00.000-07:00

Op dag 2 geen annulaties of andere onoverwinnelijke problemen uitgezonderd het weerbericht. Maar de traditionele kaars in de backstage deed z’n werk, waar het elders met momenten serieus water goot bleef het de hele dag droog op het Koning Albert plein.
De spits afbijten is nooit plezierig maar in Hamme is dat meestal geen probleem, zo mochten de mannen van Solid Jive zelf ontdekken. Zonder allures betreden ze het podium en palmden ze het publiek, dat mondjesmaat bleef toestromen, probleemloos in. Maar dat is niet moeilijk als je klasse covers afwisselt met knap gecomponeerd eigen werk. De stem van Dirk klinkt eerlijk en warm en zijn begeleidingswerk op zowel gitaar,dobro als bluesharp is subliem. En Joachim schudt zonder moeite de ene knappe solo na de andere uit zijn mouw, hij is serieus gegroeid sinds ik hem enkele jaren geleden zag. Voeg daar een ritmesectie aan toe die alles strak bij elkaar houdt en je zit als band gebeiteld. We kregen songs als “Key To The Highway” en “Spoonfull” tot zelfs een cover als “Blue Jean Blues” van ZZ Top. Maar ook mooie eigen songs als “Worried Husband Blues” en “Big Mistake”. Besluit, deze band hoor meer thuis op Belgische podia!

Solid Jive from Blues Walker on Vimeo.

Wie al veelvuldig de Belgische podia heeft betreden en dit nog steeds doet zijn de heren van The Seatsniffers. Hun rock ’n roll is dus tot in elke uithoek van België en ver daarbuiten gekend. Maar dat ze in Hamme een rasechte shuffle uit hun hoed toverden hebben heel wat die hard fans, die niet aanwezig waren, helaas moeten missen. Maar naast die shuffle kregen we die vette rock ’n roll waarvan we ze kennen. Songs als “Git R Done”, “Shakedown” maar ook de cover “Treat Her Right” vlogen ons om de oren.
Walter en de zijnen waren in topform en kregen naar het einde toe zelfs het publiek, dat al massaal toestroomde voor de volgende act, aan het dansen.

The Seatsniffers from Blues Walker on Vimeo.

Niet zo toepasselijk voor een bluesfestival is Boogie Boy maar in Hamme zijn ze niet bang van risico’s, dat hebben ze in het verleden reeds meermaals bewezen. En, hun gok was raak, ik heb nog nooit, in de 6 jaar dat ik hun festival bezoek, het plein zo vol weten staan.
Boogie boy had enkele bekenden mee gebracht en niet de minstens, Little Chris op gitaar, op drums Toto en van de bassist ontgaat me de naam. Boogie Boy greep terug naar een resem klassiekers zoals “Let The Goodtimes Roll” , “CC Rider” en “Soulman”. In een mum van tijd had hij heel het plein mee en begaf hij zich zelfs enkele malen tussen de menigte op dat plein. Hij mag dan al wat op leeftijd zijn toch weet hij nog heel goed wat feesten is en hoe een feestje te bouwen. Het hele plein werd zowaar een heus feestplein en zo werd dag 2 in stijl afgesloten. Nu op naar dag 3 en waarschijnlijk nog meer hoogtepunten.

Boogie Boy from Blues Walker on Vimeo.

Meer foto’s : Lady Blue
Blueswalker

Blues Oan Daa Stoazze 2010 Vrijdag

2010-07-31T02:59:00.000-07:00

Omstreeks 15h vertrekken we goed gemutst richting O. VL voor de 10 editie van Blues Oan Daa Stoazze.
2010 lijkt wel het jaar van de annulatie van bands tijdens festivals dit jaar. Niet alleen Hookrock kreeg ermee te kampen maar nu ook de mannen van Hamme. Hun eerste band The Jimson Weed annuleerden 2 weken voor datum en dus was het uitkijken voor een waardig vervanger. En die vervanger werd gevonden in onze, tot op heden nog, hoofdstad Brussel luisterend naar de naam Hobo Jungle. Deze band is eigelijk opgericht door Geneviève Dartevelle maar zelf is ze er na een tijdje uitgestapt. De band brengt vooral authentieke bluessongs en, ook al is het even wennen, de stem van Lawen Stark past hier uitstekend bij..
Ook al kregen ze de zon knal op hun voorhoofd toch gaven ze geen krimp en brachten ze ons een voortreffelijke set roots & blues. Nummers als “That’s All Right” van wijlen elvis tot een “This Is Hip” van John Lee Hooker schotelden ze ons voor en het voltallige, voor deze eerste dag, publiek genoot ervan met volle teugen. Ook nog even vermelden dat gitarist Pat Louis ook nog eigenaar is van een voortreffelijk paar stembanden. Zulke openers mogen er meer de revue passeren als je mijn bescheiden mening vraagt.

Hobo Jungle from Blues Walker on Vimeo.

Als afsluiter voor de eerste avond had de organisatie gekozen voor een band die Not Johnny Cash was en dan liegen ze nog niet ook. Dat songs van Johnny Cash momenteel hip zijn zal bij velen wel al geweten zijn, het plein stond dan ook van voor tot achter en van links naar rechts goed vol. En op het podium schudden ze zowat elke bekende song van Johnny Cash uit hun mouw, alleen kreeg ik de indruk dat er wat weinig enthousiasme te bespeuren was maar dat kan natuurlijk ook aan mij gelegen hebben. Want de organisatie van blues Oan Daa Stoazze gaat niet over één nacht ijs als ze iets boeken. Ze gaan dan zeker de band enkele malen live bekijken en pas dan valt hun beslissing. Dus ik vermoed dat de heren & dame van Not Johnny Cash een “not” day hadden, misschien vanwege pas terug van vakantie of na een drukke werkdag. In elk geval geef ik hen het voordeel van de twijfel en ben ik benieuwd naar een volgend optreden van hen. Backstage vernam ik nog dat deze band nog maar een klein anderhalf jaar samen speelt en dat zetten ze toch al een puike prestatie neer.
Het publiek en wij inclusief hebben in elk geval genoten van een geslaagde eerste dag.

Not Johnny Cash from Blues Walker on Vimeo.

Meer foto’s : Lady Blue
Blueswalker

Interview Eden Brent @ Duvel blues 2010

2010-07-20T06:23:00.000-07:00

Interview Eden Brent from Blues Walker on Vimeo.

Hookrock 2010

2010-07-06T09:57:00.000-07:00

Voor de 7de editie van Hookrock heeft de organisatie gekozen voor een ietwat andere aanpak.
De country - en linedanceliefhebbers krijgen vanaf nu hun eigen vaste stek op de vrijdagavond.
Dit betekent dat er op de zaterdag ruimte vrij komt en die ruimte wordt ingevuld door enkele Rock ‘a’ Billy acts.
De 1ste act die mocht openen waren de uit Gierle afkomstige Buckshots en ze hadden in elk geval geen last om als opener te fungeren. Hun aanstekelijke samenzang mag zeker als één van hun troeven worden genoemd. Maar ook de pedalsteel is een extra troef die mee werkt aan het creëren van een eigen sound.

Af en toe werd het podium opgesmukt met de mooie vertoning van Els Oostvogels maar Els kon ook zingen en dat mocht ze enkele malen bewijzen.

The Buckshots from Blues Walker on Vimeo.

Als 2de en voor het 1ste in België waren de jonge gasten van Rock ‘n’ Feller uit Duitsland aan de beurt. Met een gemiddelde leeftijd van 20 jaar hadden ze toch heel wat potentieel in hun bagage. Niet voor niets dat ze af en toe vergeleken worden met de Stray Cats, ze brachten dan ook enkele songs van hun idolen. Maar ook een cover van CCR werd ten tonele gevoerd. Al bij al maakten deze jonge gasten helemaal geen slechte invloed en is er zeker een toekomst voor hen weg gelegd.

Rock 'n' Feller (D) from Blues Walker on Vimeo.

Uit Nederland kwamen de Eightball Boppers en zijn kregen de eer om het Rock ‘a’ Billy gedeelte af te sluiten. Persoonlijk vond ik dat de heren van deze band een beetje teveel naast hun schoenen liepen. Voor niets nodig heren, it’s only music, nothing less and nothing more. Voor mij het ideale moment om even de innerlijke mens te spijzen.

Eightball Boppers from Blues Walker on Vimeo.

Ook even een positieve noot posten voor de band White Falkon want zij zorgde voor de gevarieerde pauzemuziek tussen alle bands door. Ze deden dat goed maar soms ook wat té luid helaas.
Waar velen, samen met mij, hadden naar uitgekeken mocht niet zijn. Tollos, de nieuwe band rond ex-leden van The Slimehunters en The Belvederes konden niet aantreden daar hun zanger Peter Jacobs afgelopen dinsdag een hersenbloeding heeft gekregen. We wensen hem in elk geval een spoedig herstel.
Ter vervanging had de organisatie nog vlug de jonge wolven van The Rhythm Chiefs kunnen optrommelen en zij gingen gretig in om dit aanbod. Alles lekker dicht bij mekaar op een goede vierkante meter en knallen maar. Zelfs Maurizio Pugno heeft enkele songs vooraan in de tent vol verbijstering staan kijken naar wat dit jonge trio teweeg bracht. Ze hadden er weer zin in en toch was het weer net iets anders dan hun optreden te Moulin blues enkele maanden terug. O.k. hun stijl is wat veranderd door de jaren en dat lijkt me niet meer dan logisch want stilstaan is achteruit gaan toch? In elk geval konden we voor het 1ste spreken van wat movement voor het podium en konden we concluderen dat de bluesliefhebbers stilaan begonnen binnen te sijpelen.

The Rhythm Chiefs from Blues Walker on Vimeo.

Guy Forsyth liep backstage al enkele uren rond en had er volgens mij duidelijk zin in. Dit verkondigde hij dan ook al snel en mee bedankte hij ons omdat ervoor gezorgd hadden dat het weer van zijn thuishaven aanwezig was. En niet alleen het weer was van de partij maar ditmaal had hij ook z’n eigen band bij en dar zorgde met momenten voor meer ruimte tot improvisatie. Persoonlijk vond ik de regelmatige omwisseling tussen basgitaar en bombardon van Will Landin vrij uniek en aangenaam om naar te luisteren. Er passeerden vooral songs van de laatste 2 albums maar toch ook wat ouder werk zoals “Taxi” , “Mona” en “Adam’s Rib” . Dit was zeker en vast een eerste hoogtepunt te noemen en het begin van nog meer.

Guy Forsyth from Blues Walker on Vimeo.

Nog meer kwam er vlug onder de naam Eddie “C” Campbell, de man die ons terug mee nam daar de roots van de blues. Het was ongeveer 15 jaar geleden dat deze artiest nog op een Belgisch podium stond en velen in het publiek genoten dankbaar van zijn optreden. Rondom zich had hij gezorgd voor enkele muzikanten van Franse origine en hier en daar zat het nog niet echt snor maar dat is muggenziften. Met volle teugen zag ik mensen genieten en dansen op de bluezy tonen en het verfijnde gitaarwerk van Eddie “C” Campbell. En ook van klassieke covers als “Sexmachine” en “Summertime” genoot de massa volop. Dit was zeker een schot in de roos te noemen en voor herhaling vatbaar.

Eddie "C" Campbell from Blues Walker on Vimeo.

Headliner Jason Ricci liet een 2 weken voor het festival verstek met als boosdoener het uit elkaar vallen van zijn band. Daar sta je dan als organisator, wat nu gedaan zouden velen denken. Maar niet Yvan, hij toverde vanuit Italië Maurizio Pugno & band te voorschijn. “Wie?” zal menig iemand roepen want deze man is nu niet dadelijk zo gekend bij het grote publiek hier. Maar toch even vermelden dat hij al met vele groten het podium mocht delen en onlangs nog uitgeroepen werd tot de nr 1 bluesgitarist in eigen land. En hij bracht mee Egidio “Juke” Ingala, voorheen actief bij dirty Hands uit Italië, en ook een primeur voor België. We mogen gerust zeggen dat dit een waardige vervanging was voor Jason Ricci, een totaal andere stijl maar zeer zeker ook gesmaakt door de nog vele aanwezigen. Egidio is zeker vocaal zeer sterk maar wat hij met de bluesharp doet hoort ook bij de term superklasse. En hij kon dan ook nog eens het publiek makkelijk op zijn hand krijgen. Het gitaarwerk van Maurizio was dan weer een welgekomen aanvulling op dat bluesharpwerk. Zijn gitaarwerk is toch een beetje typerend voor het meer uit het zuiden van Europa afkomstige gitaristenwereldje. Traditioneel maar toch met een knipoog richting rock, niet dat dit slecht is maar het klinkt herkenbaar. Beide solo-instrumenten kregen dan nog eens extra aanvulling van knap swing/pianowerk waarvoor Marco Meucci tekende.

Egido "Juke" Ingala from Blues Walker on Vimeo.

En dit alles werd knap ondersteund door de betere ritmesectie uit Italië met op drums Giuliano Bei en op staande basgitaar Lucho Villani. Dit was in één woord schitterend te noemen of met een nog korter woord: AF!

Ondanks het feit dat de wet van Murphy serieus heeft huis gehouden in de affiche van dit jaar kunnen we toch zeggen dat diezelfde Murphy en zijn wet de duimen heeft mogen leggen. Hookrock heeft de strijd gewonnen en is met brio erin geslaagd alle euvels waardig te verslaan. Verder konden ze rekenen op een zwoele hoogzomerse zaterdag en een enthousiast publiek. Chapeau Yvan, Ronny, Nancy & de hele bende!! Op naar de volgende editie en misschien eens experimenteren met wat vroeger blues op het programma te plaatsen?

Meer foto’s : Lady blue
Blueswalker

Parkblues Lommel

2010-06-30T03:36:00.000-07:00

Parkblues 2010

Als je met een stralende zon in de rug Richting Parkblues te Lommel mag rijden, dan weet je dat het park van de burgemeester weer gezellig vol zal zitten. Dat niet iedereen komt voor de muziek maar ook deels voor de sfeer en deels om z’n steentje bij te dragen aan het goede doel wordt door niemand kwalijk genomen. Het mooie weer speelt dan weer wel een beetje in het nadeel van opening act Hombres Amplificados. Niet zo heel veel volk in de tent maar wel er buiten, genietend van de laatste straaltjes zon van de dag met de bluesy klanken van El hombres op de achtergrond. Enkele malen heb ik Johan (Hobo Joe) hierop weten reageren op een grappige ondertoon. Laat het niet aan je hart komen heren, herkansing binnen 3 weken te Peer. Maar mag ik een kleine tip meegeven, als het podium zo groot is, kruip wat dichterbij mekaar en zet die drum op het onderste podium. Jullie zullen merken dat het jullie spel enkel ten goede gaat komen.

Hombres Amplificados from Blues Walker on Vimeo.

Als je niet meer zoveel optredens aanneemt dan heb je natuurlijk wel het voordeel dat er meerderen afkomen om je nog eens aan het werk te zien. En dat was duidelijk te merken bij Poplawsky want de tent zat behoorlijk vol. Het was voor ondergetekende geleden van Blues @ The Attic dat ik ze nog live aan het werk zag en ik moet zeggen dat het nog altijd goed snor zit. Ik heb enkele nieuwe songs gehoord en dat doet me vermoeden dat er een nieuwe cd op komst is. De nieuwe songs zitten in het straatje van de vorige songs op hun laatste CD Moving On en dat is dus zeker niet slecht te noemen. Telkens als ik bepaalde songs hoor spelen de namen U2 en Bon Jovi door mijn hoofd. En links en rechts in het publiek kreeg ik bevestigende reacties om mijn opmerking. Songs die zijn bijgebleven zijn dan ook “Sit Down and Talk”, “Moving On” en ook het zeer sterke “Chasing Dinosaurs”, een song geschreven voor het nageslacht van frontman Kris Bries. Als van eigens speelde Contrabassist Jan Van Parijs en gitarist Frederic Martello (met zijn eigenzinnige maar heerlijke stijl) zich regelmatig in de kijker. Dit was wat mij betreft een knap optreden.

Poplawsky from Blues Walker on Vimeo.

Wie ook gekend staat om knappe optredens weg te geven zijn de mannen van Voodoo Boogie en dat hebben ze in Lommel dan nog maar eens bewezen. Jan Jaspers en de zijnen waren in stemming en dat merk je bij Voodoo Boogie vanaf de eerste song. Het gaat knallen of net niet maar vanavond knalde het van deeg. Met de alom gekende songs als “The Voodoo Boogie”, "Losing My Cool" en “Battle Of Love” kan de zaak zeker niet meer stuk. We mogen meer dan trots zijn dat we in België zo’n band rijk zijn, een band die ons meteen terug brengt naar de gouden tijd van The Allmann Brothers en The Doors. Maar ook John Lee Hooker en Jimi Hendrix worden regelmatig door onze gehoorsorganen waar genomen. Natuurlijk is Voodoo Boogie een band waarvan je houdt of niet, een echte tussenweg is er niet. Maar in Lommel was het merendeel pro en mochten de heren als eerste van de avond bissen.

Voodoo Boogie from Blues Walker on Vimeo.

The Veldman Brothers zijn in hun thuisland Nederland zowat even hot als momenteel hun oranje elftal. Ons bluesgevoel is net iets anders als dat van onze Nederburen en misschien verklaart dat waarom ze zo weinig de grens oversteken. The Veldman Brothers staan garant voor een stevige portie powerblues met ruimte voor veel gitaarwerk maar zeker ook de bluesharp en het klavier. En verder een volumeknop die vlot richting volle bak open moet, althans die indruk kreeg ik samen met een hoop anderen.Maar wat ze brachten was in hun stijl af te noemen en mochten we zoeken in de richting van the Vaughan Brothers, Jimi Hendrix en The Fabulous Thunderbirds. We hebben de rit niet helemaal uitgezeten maar konden de muziek nog horen tot achter de kerk.

The Veldman Brothers from Blues Walker on Vimeo.

We kunnen besluiten met het feit dat deze zesde editie zeker een succes te noemen was, er was een massa volk komen opdagen, het weer was gewoon schitterend en de drank vloeide rijkelijk. Voeg daaraan toe nog 4 klasse bands die zorgde voor een variatie aan blues – en rootsmuziek en het geheel is af. Chapeau aan de hele organisatie en de bands.
Wij kijken alvast nieuwsgierig uit naar de zevende editie maar eerst maken we ons op voor de zevende editie van Hookrock.

Meer foto's : Lady blue

blueswalker

Interview Teeny Tucker

2010-06-14T09:15:00.000-07:00

Interview with Teeny Tucker from Blues Walker on Vimeo.

Duvel blues 2010

2010-05-30T07:35:00.000-07:00

Het was met de stralende Limburgzon dat we goedgemutst richting Puurs en Duvelblues trokken. Goedgemutst omdat we uit ervaring weten dat Gust een neus heeft voor talent en we dus weer van alles moois gaan voorgeschoteld krijgen.

Het eerste moois werd met een beetje vertraging, vanwege file, op het podium gesmeten onder de naam Bradley's Circus. Menig man begon spontaan te lekkerbekken bij het zien van een mooie verschijning als Mattanja Joy Bradley maar deze band was meer dan enkel een visueel aspect. Hier stond een band die muzikaal hoge toppen scheert, een band die van voor tot achter, van link naar rechts en van boven tot onder wist waarmee ze bezig waren. Sluit je ogen en je waant je in een ballroom anno 1940, zowel muzikaal maar vooral door de mooie stem van Mattanja. Het is lang geleden dat ik nog eens een kippenvelmoment had van een mooie stem, Mattanja heeft hier meermaals voor gezorgd. Helaas duurde hun set véél te kort en ik kijk al uit naar een volgende ontmoeting.

Gust had ook aan onze eigen Belgen gedacht en ervoor gezorgd dat de crème de la crème van de Belgische bluesscene bij hem het podium betradt. Niemand minder dan Mr T, Marino Noppe, Wilfried Maes en Rene Stock tekende voor de naam Belgian Blues Legends. En ja, deze heren kunnen een stukje musiceren en dat weten ze ook maar al te goed. Maar toch had ik het gevoel dat er net wat te weinig geoefend was en dat alles werd afgehandeld als een routineklus. Iedereen stond op zijn eigen eilandje en deed zijn. Als ik in voetbaltermen moet oordelen, Nederland – Belgie is het 1-0 voor Nederland. En ik had het eerlijk gezegd liever anders gezien.

En er zouden nog Nederlanders de revue passeren, zij het als begeleiding van 2 klasbakken.
2 heren die in hun halve eeuw muzikale carrière het podium deelde met menig blueslegende zoals o.a. Muddy Waters, Freddie King en Otis Rush. Hier stond meer dan een eeuw geschiedenis op het podium en dat kon men duidelijk horen. Zowel Henry Oden als Craig Horton hadden er duidelijk zin in en wisselde regelmatig af als frontmannen. En elk had zo zijn manier van het publiek bespelen en anekdotes naar boven halen. Dit was Amerikaanse roots op zijn top. Enkele songs die me zijn bij gebleven, Leaving you baby (een zalige slow blues) en de mooie bewerkte song Rock me baby.

Teeny Tucker is ook een Amerikaanse met al heel wat rootsbagage onder de arm, deels dankzij haar vader wijlen Tommy Tucker. Maar ze is volop bezig om haar eigen stempel te drukken en doet dat meer dan behoorlijk. Ze heeft veel geluisterd naar de bluesdiva’s van de 1ste generatie en dat is duidelijk te horen. Openen deed ze met een ode aan Big Mama Thornton via de song Hounddog. Verder kregen we veel werk van haar recente CD “Keep The Blues Alive”. Zoals de openingstrack “Ain’t That The Blues” en “Old Man Magnet” songs die lekker werden meegezongen door menig één in het publiek. Gitarist Robert Hughes voelde heel goed aan waar Teeny met elke song naartoe wilde en volgde gewillig. Regelmatig zelfs voegde hij er nog net dat extraatje aan toe met zijn knappe gitaarwerk. En ik kan alleen maar besluiten met “Make Room for Teeny” want ze komt eraan !

Met een topper als Tommy Castro op je affiche kan een festival, in mijn ogen dan, zeker niet stuk. Als je dan weet dat het een enig optreden betreft in de Benelux dan mag je rekenen op ook heel van volk van over de Nederlandse grens. Omstreeks 00:15h werd de energieke man aangekondigd en al van meet af aan was het een knallend vuurwerk. Met enkele nieuwigheden sinds zijn vorige keer in België, een andere bassist, een keyboardman en extra blazer. En dat zorgde ervoor dat sommige songs met momenten net was te vol zaten maar andere songs dan weer net dat ietsje meer kregen. En het is net om dat ietsje meer dat zo’n band een award als beste bluesband in de wacht sleept. Tommy Castro is een man die weet wat het publiek van hem verwacht en dan ook telkens weer ten volle gaat om die verwachtingen in te willigen. Alleen toch één kleine opmerking aan Tommy, we zijn echte Belgen, geen hollanders hé ! ;-) ik was onder de indruk van de old song “Nasty Habits” en hoe knap de solo’s in deze song in elkaar zaten. Of wat dacht je van een “Make It Back To Memphis”, een song waarvan de titel door zowat heel het publiek werd meegezongen.
Het was inderdaad te lang geleden dat hij nog eens in de Benelux speelde maar op die manier wordt het wel geen overdaad schaad’ !

Tiendenschuur
In de tiendenschuur gebeurde tussen door ook heel wat moois en ook hier had Gust gezorgd voor 2 primeurs.

Samuel James mocht de schuur openen en ook afsluiten en ik heb een klein stukje mogen zien van die afsluit. Jammer dat ik niet meer hebben kunnen zien want het was werkelijk wereldklasse wat deze jonge man hier in zijn eentje ten tonele voerde. Getuige het korte stukje film.

Samuel James from Blues Walker on Vimeo.

Eden Brent haar 1ste set heb ik dan weer wel volledig kunnen zien en deze dame heeft niet voor niets al menig prijs in de wacht mogen slepen. In haar eentje achter de piano ontvoert ze het voltallige publiek en neem hen mee richting Mississippi en Highway 1. Al grappend en grollend vertelt ze over hoe songs zijn ontstaan en laat ze het publiek fungeren als haar eigen band. Zo konden ze waarschijnlijk tot in de grote tent de Tiendenschuur horen zingen ‘what I Say”. We mochten ook getuige zijn van een nieuwe ballade die zal verschijnen op haar nieuw uit te komen cd in september. Een mooie song met aangrijpende tekst genaamd “Aint Got No Trouble”. Ik zou zeggen kijk alvast uit naar de nieuwe cd “Beyond Broken Dreams”.

Duvelblues editie 2010 was ondanks hier en daar een plensbui een zeer geslaagde editie. Bij elke bezoeker en organisator zag je wel pretlichtjes in de ogen en die werden volgens mij veroorzaakt door de vele zuiderse klanken die elke artiest in zijn bagage had zitten. Wij bedanken Gust en zijn crew voor een editie vol diversiteit en kwaliteit. Chapeau en tot volgend jaar!
Meer foto's : Lady blue
Blueswalker

Moulin blues, Ospel 2010 Zaterdag

2010-05-10T14:59:00.000-07:00

Geen files en alles rustig aan het thuisfront en zodoende waren we goed op tijd voor The Rhythm Chiefs. Wat is deze band gegroeid sinds ik ze twee jaar geleden aan het werk zag tijdens het BRBF te Peer. Niet alleen de ritmesectie zit nog strakker in het zitje maar ook gitarist Dusty blijft evolueren en groeit zowel muzikaal als vocaal met rasse schreden. En wat lef betreft zitten ze zeker ook gebeiteld, niet elke band durft zomaar even een surfrock song uit hun mouw te schudden maar zij deden dit met brio. Chapeau kerels !
Wie ook nog steeds volop groeit en stilaan bij de top mag gerekend worden is Thorbjørn Risager. Het is ondertussen ook al weer enkele jaren geleden ( Varenwinkel en BRBF) maar nog steeds ben ik aangenaam verrast van wat hij live brengt. En de blazers zorgen hierbij voor een extra mooie klankkleur. Verder heeft hij nu ook een keyboardspeler bij die luistert naar de naam Emil Balsgaard en zo is het gehele plaatje compleet. Van mij mag deze band wat meer naar de Benelux komen!
The Insomniacs is een vrij nieuwe band, afkomstig van Portland, Oregon en hun stijl is dan ook West Coast Blues. M.a.w. lekkere swing & jump waarbij de voeten moeilijk kunnen blijven stilstaan. Als je weet dat hun eerste eigen CD, opgenomen in de living, onmiddellijk scoorde en op nr 5 belandde dan kan je al zeker stellen dat deze band talent heeft. De band draait voornamelijk rond zanger/gitarist Vyasa (uitgesproken als Vias) Dodson, veel kunnen we over hem nog niet terug vinden maar daar zal wel vlug verandering inkomen. Muzikaal klopt alles als een bus en de stem van Dodson klinkt lekker volwassen al kon ik me niet van de indruk ontdoen dat er een klein beetje zenuwen doorklonken. Maar als hij zijn gitaar hanteert is dit met zoveel finesse dat m’n mond met momenten openviel van verbazing. Ook met Vyasa Dodson hadden we vooraf een interview.
Rick Estrin & The Nightcats is dan weer totaal wat anders en show van begin tot einde. Niemand die volgens mij kan zeggen dat de gitaristwissel een slechte zaak was want in mijn ogen is Kid Anderson een vervanger die mede zorgt voor een ietwat nieuwe sound en aanpak.
M.a.w. wie was Little Charlie ? En dat bedoel ik niet negatief maar gewoon verfrissend. Songs die mij alvast zijn bijgebleven waren “Two headed woman” en “I Am Ready”. Verder moet ik zeggen dat dit voor velen een eerste hoogtepunt was en terecht.
Dirty Sweet had me in 2008 al aangenaam verrast en dat was ditmaal weer het geval. Stevige southern boogierock met regelmatig ritmewissels en een gitaartandem, hier hou ik toch ook wel van. Het doet me weer even denken aan m’n lang vervlogen jeugdjaren, alleen het headbangen hebben we ditmaal achterwegen gelaten. En toch ook even tijd genomen om de innerlijke mens te spijzen want dat moest toch ook gebeuren en er was niet veel ruimte om dat te voorzien.
The New Mannish Boys zorgden er dan weer voor dat we netjes terug gebracht werden naar the good old traditional Blues. Randy chortkoff leidde de zijnen weer netjes doorheen alle gekende bluessongs en samen met Kirk ‘Eli’ fletcher zorgden ze er ook voor dat de rest van de band alert bleef als menig oldtimer zijn ding kwam doen. O.k, af en toe liep het niet van een leien dakje maar toch alle respect voor wat heren als Bobby Jones en Finis Tasby op deze leeftijd nog weten te brengen. Zelfs het kontwiegen mocht er niet aan ontbreken. En wie zingt nu niet uit volle borst mee met songs als “Hey Mona” en “Mary Jane” ? En dan moeten jullie weten dat het beste nog hoort te komen.
Dat The Paladins een geliefde act zijn in Nederland is geen publiek geheim en als ze dan al een hele tijd niet meer actief zijn geweest lokt het natuurlijk nog meer liefhebbers. Het leek wel of er waren enkele extra bussen met fans op de weide losgelaten want er was geen doorkomen aan. Vettige countryblues en rock-a-billy is nog steeds hun handelsmerk en wordt nog steeds gesmaakt door het massale publiek. Zowel gitarist Dave, bassist Thomas als drummer Brian hadden er als vanouds weer zin in en wie weet is dit het begin van een nieuwe start? Het feestje was pas helemaal compleet toen ook nog Rick Estrin en Kirk ‘Eli’ Fletcher hen versterkte op het podium. En dat alles dan al wat uitloopt wordt door niemand kwalijk genomen.
Zelfs niet door johnny Mastro die al volop genietend backstage vertoefde vanaf vrijdagavond.
En te bedenken dat zijn feestje eigelijk nog moest beginnen of beter hij pikte gewoon de draad op en zorgde ervoor dat het feest geen kans kreeg om te gaan liggen. Een optreden van Johnny Mastro & The Mama’s Boys is elke keer weer net iets anders en zal nooit hervallen in clichés. Of ze nu aan hun eerste optreden van hun tour zitten of het 25ste het blijft aanstekelijk en even enthousiast. Aangezien we toch nog een heel eind richting huis voor de boeg hadden en de uitstroom wat wilden voorblijven hebben we het hele optreden niet uitgezeten.
Moulin Blues de 25ste editie was er eentje om vingers en duimen van af te likken, met een brede waaier aan diversiteit en voor elk wat wils. Het was wel even wennen en oriënteren op de nieuwe locatie maar we wisten vlug weer onze weg te vinden. We noteren nu alvast 6 & 7 mei 2011 in onze agenda’s en zijn benieuwd waarmee de organisatie ons dan weer zal verrassen.
Via deze weg nogmaals een pluim op de hoed van de hele organisatie en hun medewerkers om zulk een mooi festival elk jaar weer uit de grond te stampen.

Meer foto’s : Lady blue
Blueswalker

Moulin Blues, Ospel 2010 Vrijdag

2010-05-09T14:22:00.000-07:00

Goed op tijd vertrekken op een vrijdag betekent bij ons onmiddellijk als onze dagtaak erop zit.
Dus om 15:15 vetrekken we richting Moulin Blues te Ospel maar een goede 30 km verder stonden we stil, file aan de wissel van Maastricht richting Eindhoven. En het wilde geen meter vooruitgaan dan maar die “snelweg” verlaten en het via de kleine wegen doen. Maar die begonnen ook hier en daar al wat dicht te slibben, gevolg , omstreeks 18:15 liepen we eindelijk het terrein op. Een nieuwe locatie en dus was het even zoeken naar alle accommodatie maar dat viel wel mee. Helaas hebben we Woodbrain moeten missen maar we hoorden van collega’s dat het zeker niet slecht was en een goede opener. Intussen was Eric Lindell al bezig met het publiek verder op te warmen, voor zover dat al nodig was. Zijn muziek kan je best omschrijven als rootsblues met een lekker pittige ritmesectie en hier en daar een knipoog richting funk. Het is een lust voor het oog en een streling voor het oor om deze man en band aan het werk te zien.
Hierna was het de beurt aan Imelda May, een jonge dame afkomstig van Dublin maar als je ze aan het werk hoort zou je denken dat ze rechtstreeks werd ingevlogen uit Amerika. Persoonlijk ben ik niet zo’n liefhebber van Rock-a-Billy Maar Imelda May puts the blues into the Rock-a-Billy als je het mij vraagt. Na jarenlang te hebben gezongen bij andere bands heeft ze nu sinds vorig jaar haar eigen band en die gaat vliegensvlug richting de top. Lekker swingen, rocken maar ook grooven is waarvoor zij en haar band staan. Met regelmatig flitsende gitaarsolo’s van haar man Darrell Higham aangevuld door knap trompetwerk van Dave Priseman. En een ritmesectie die retestrak alles op de sporen hield, we kunnen hier gerust spreken van een 1ste hoogtepunt. We hadden voordien ook een kort interview met haar.
Mike Zito wordt regelmatig vergeleken met niemand minder dan Tommy Castro, waarschijnlijk heeft de identieke bezetting daar iets mee te maken. En ja, er zijn regelmatig raakvlakken maar toch is wat Mike Zito doet net iets minder scherp op de snee. Iets meer soul en radiogericht maar daarom zeker niet minder dan waarmee hij vergeleken wordt. We kregen natuurlijk heel wat werk van zijn tot nog toe laatste cd Pearl River. En we mogen gerust stellen dat het publiek die songs zeker kon waarderen en dat Zito hierdoor het aangestoken lont nog een stukje verder deed branden richting kruidvat Als je houdt van een flinke dosis in soul gedrenkte blues met een serieuze shot entertainment dan zit je met de act van Eli ‘Paperboy’ Reed & The True Loves meer dan gebeiteld. Vanaf de eerste noot tot de laatste zorgden hij, zijn band en de driekoppige blazerssectie ervoor dat het publiek niet kon blijven stilstaan. Velen genoten dus met volle teugen ook al zal er ook wel menig bluespurist hier weer kritiek op hebben…….so what? Wat mij betreft was dit feestje helaas net wat te vroeg gedaan. Wegens een familiale tegenslag waren we genoodzaakt richting huis te vertrekken net voor aanvang van Big Blind en hebben wij helaas deze klasse Nederlandse band moeten missen waarvoor onze excuses aan Wesley & de zijnen.

Meer foto's : Lady Blue
Blueswalker

Bierbeek blues 'd Up 2010

2010-04-04T14:37:00.000-07:00

De datum staat elk jaar weer met stip genoteerd in onze agenda, neen niet vanwege Pasen. Maar vanwege het feit dat de we ondertussen weten dat de mannen van Bierbeek Blues ‘d Up een neus voor smaak hebben. Ook dit jaar weer hadden ze voor een programma gezorgd waarbij je duimen en wijsvingers kon aflikken.
Neem nu Mississippi Heat, niet zomaar een bandje maar eerder een band die helaas veel te weinig aanwezig is in de Benelux. Voeg daar Carl Weathersby aan toe en iedereen hoort te weten dat hier de crème de la crème op het podium staat. Al van aanvang aan grepen ze het aanwezig publiek bij de strot, niet agressief maar gentle op een manier zoals Carl zijn gitaar bespeelt. Heel de zaal hing aan zijn vingers en lippen tijdens de extra lange versie van “I’ve Got To Sleep With One Eye Open” en wat hij allemaal uit zijn mouw schudde tartte met momenten ieders verbeelding.Maar niet alleen Carl wist het publiek te imponeren, ook zanger/harmonicaspeler Pierre Lacoque (Belgische roots) zorgde ervoor dat het optreden regelmatig in de hogere regionen vertoefde. Als dan na enkele nummers Inetta Visor in vol ornaat het podium betreedt dan pas kunnen we vol overtuiging dank u zeggen aan de organisatie van Bierbeek, dank u voor dit mooie paascadeau!
Maar laten we zeker niet vergeten dat er meer was dan enkel Mississippi Heat, er was ook nog Bryan Lee & The Blues Power Band. Deze man had eigelijk vorig jaar al op het programma moeten staan maar wegens omstadigheden draaide het anders uit. Niet getreurd, dit jaar was het raak en mocht hij bewijzen waarom hij in Bierbeek thuis hoort. Pure, onversnede authentieke blues, recht vanuit de swamps van New Orleans maar ook een vleugje Chicago. Kortom blues zoals hij hoort te klinken, recht vanuit het hart en zonder franjes. Zijn voorliefde voor Albert King en Elmore James vind men regelmatig terug in zijn manier van spelen en ook hoor ik hier en daar een knipoog naar BB King. Dat Bryan Lee een lange weg heeft afgelegd is duidelijk terug te vinden in zijn songs maar kan je zeker ook horen in zijn stem. Dat zijn lange weg vruchten begint af te werpen mag duidelijk zijn en dat hij een druk agenda heeft ook.Hij bracht vanavond natuurlijk heel wat songs van zijn pas verschenen CD “My Lady Don't Love My Lady”, maar ook songs als “Don’t Bite The Hand That Feeds You” en “My Baby Don’t Quit Me” uit zijn eerder eveneens goed ontvangen album “Katrina Was Her Name”.Stuk voor stuk strakke songs met veel ruimte voor het gitaarwerk en mooi keyboardwerk van de uit Italië afkomstige Enrico “Henry” Carpaneto.
Maar dit alles mocht geopend worden door een band uit eigen land die luisteren naar de naam Jill Hilleger Band. Ik val zeker in herhaling als ik zeg dat een festival openen een ondankbare taak is maar somebody ’s got to do this dirty job. En als de mannen van Bierbeek deze band kozen dan wil dat zeggen dat er talent in schuilt. Ook ik heb al enkele malen deze band aan het werk gezien en moet zeggen dat er talent in zit, het wil er blijkbaar niet altijd goed uitkomen.Ook vanavond weer begon alles gesmeerd tot aan de eerste eigen song en vanaf dan was het enthousiasme helaas zoek. Er werd volgens mij en menig omstaander overgeschakeld op automatische piloot, joost mag weten waarom. Want het publiek begon eigelijk net wat los te komen, jammer dat ze dit niet hebben benut. En ja, dan krijg je inderdaad nadien de opmerking “het was niet slecht om te openen” maar daarmee is dan ook alles gezegd. Of toch niet ! Jill en band, probeer on stage meer interactie te hebben, verlaat al die timings en ga eens voluit, jullie kunnen het !
Bierbeek blues ‘d Up, editie 2010 was zeker weer geslaagd te noemen, de mannen hebben weer eens bewezen goede programmeurs te zijn. Wij zijn alvast benieuwd wat ze volgend jaar uit hun hoed toveren, het konijn van dit jaar was in elk geval overheerlijk. Bedankt voor de geweldig warme ontvangst en een aangename avond !
Meer foto's : Lady Blue
Bueswalker

Meensel blues 2010

2010-03-14T14:26:00.000-07:00

Voila, het seizoen is weer in gang getrap zoals ze zeggen. Het zal een woelig seizoen worden voor ondergetekende wegens het beest kanker dat bij een familielid heerst. Maar soit het is niet de bedoeling om hier mijn persoonlijke frustraties te gaan neerpennen.
Toen we aankwamen te Meensel omstreeks 19h zat het Ontmoetingscentrum al goed gevuld en mochten we een goedgezinde Rudi begroeten. Iedereen had er blijkbaar zin in zo te horen en zo ook de jonge wolven van The Jack Daniels Embargo. Het feit dat ze een thuiswedstrijd speelden zorgde blijkbaar ook voor wat meer spanning op de zenuwen. Maar gelukkig verdween die spanning vrij vlug en groeide hun optreden naar een stevige maar zeer gevarieerde en aangename set. The Jack Daniels Embargo staat voor een charismatige zanger/gitarist, een vlijmscherpe, flitsende sologitarist en een strakke ritmesectie. Hun muziek, een mengelmoes van hedendaagse rock met serieuze invloeden van oude rotten als o.a. George Thorogood, ZZ Top en Boston. M.a.w. ze bezitten alles om hun stempel te drukken in onze muzikale wereld.
Als 2de band van de avond, misschien iets wat vreemd maar het miste zijn effect niet, mocht Second Hand Store aanzitten want staan deden ze niet. Deze 3 heren toeren nu toch al bijna 10 jaar doorheen ons kleine landje en dat mag toch al een prestatie worden gezien. Lekker gezellige “old time blues” recht vanuit de Delta en Mississippi alsof Robert Johnson weer tot leven komt. Zowel Nico, Dizzy als Slowhand hadden er zin in en zoiets ziet een getraind publiek als dat van Meensel natuurlijk ook en dus kon het feestje lekker verder gaan.
Voor wie Lightnin’ Guy & The Mighty Gators nog niet kent stel ik voor even te grasduinen via google en verder hoort een ‘shame on you’ hier op zijn plaats. We zien wel enkele wisselingen op het podium en zelfs een Amerikaans gitarist ter ondersteuning, alhoewel Guy deze ondersteuning zeker niet nodig heeft. Hijzelf en zijn kompanen weten perfect waar de mosterd vandaan komt en hoe deze uit te smeren. Regelmatig doet de act en muziekkeuze me denken aan de gloriejaren van Last Call en daarmee bedoel ik de blues mixen met funk, soul, reggae en zydeco. En dit alles zorgt ervoor dat je een heuse party kunt bouwen, een party die zelfs nooit gaat vervelen. Op korte tijd hebben deze heren ervoor gezorgd dat ze zich kunnen profileren tussen de groten die er in ons Belgenland zijn, chapeau heren.
Omstreeks middernacht mochten de Antwerpse Hombres Amplificados een einde breien aan de ondertussen al 8ste editie van Meensel Blues. En het was inderdaad een soort van breien wat deze heren doen met old & new blues. Lekker oude songs in een modern nieuw kleedje stoppen, het is niet iedereen gegeven maar deze hombres kunnen het. Het was geleden van Blues In Schoten dat ik deze heren nog aan het werk zag e, ondertussen zijn ze serieus gegroeid en weten ze ook perfect hun stempel te drukken. Helaas hebben ze gedwongen afscheid moeten nemen van Karel Keustermans maar Marco Simoni lijkt mij een goed vervanger te zijn. En zo gingen we langzaam de nacht in en op weg naar ons huisje weltevree.
Zoals elk jaar weer mogen we de organisatie een pluim op de hoed steken want telkens weer bewijzen ze dat er in België voldoende talent aanwezig is om voor een geslaagd festival te zorgen. Ook dit jaar weer een pluim op de hoed van Jelle en zijn medewerkers voor een fantastisch geluid. Elke band heb ik meermaals zien teken doen met de duimen omhoog richting zijpodiummixer en dat zegt genoeg.
Op naar een 9de editie en daarna uitkijken naar…….maar ik loop vooruit. Eerst het jaar 2011.

Meer foto's : Lady Blue
Blueswalker

RUPA & THE APRIL FISHES@CC LEOPOLDSBURG

2009-12-02T08:11:00.000-08:00

Na een eerste doortocht in België, voorjaar 2008, nam de bekendheid van Rupa & The April Fishes zienderogen toe en evenzo hun aanhang. Nu doorkruisten zij opnieuw ons kosmopolitisch landje en beëindigden hun drukke tournee in het kunstvolle Cultureel Centrum te Leopoldsburg. Even dacht je sporen van fysieke vermoeidheid te bespeuren, maar niet tijdens hun Live show dat explodeerde van hun toomloze energie. Met hun volkse muziek, een amalgaam van wereldmuziek, gipsyswing, straatchansons, avant-garde, hemelse en rebelse instrumentatie ontstaken zij al direct het muzikaal vuurwerk, met de briljante drummer, Aaron Kierbel, aan de lont. En als geen ander weet Rupa hoe muziek therapeutisch kan werken als een manier om zich in zorgelijke of droeve tijden uit te leven.
Veelzijdige Rupa lijkt voorbestemd om met haar gitaar deze veelkleurige muziek uit te dragen als medicijn tegen depressie en somnolentie of als zalf voor de schroeiplekken van de ziel. Geboren in Californië en van Indische afkomst, met jarenlang verblijf in Indië en Frankrijk, leerde zij niet alleen de diverse landstalen maar absorbeerde ook de diverse cultuur- en muziekinvloeden. Bovendien is zij praktiserende arts, wanneer zij tenminste niet met haar April Fishes op tournee is. Als geëngageerde arts is zij begaan met het lot van de Latino’s die vanuit Mexico overkwamen en wiens levensverhaal zij in haar praktijk van dichtbij beluisterde. Ook hun taal leerde zij, zodat zij in haar songs Engels en Frans met Spaans kan afwisselen.
Dat alles kwam aan bod in de bijna twee uur durende set, opgebouwd als een sprankelende show, waar gitaar, accordeon, trompet, bas, cello en drum een hecht samenzwerend verbond sloten. Alsof allen aan het einde van hun tournee het allerbeste wilden bovenhalen. En bij hen geldt zeker dat de som veel meer is dan de afzonderlijke delen. Accordeoniste Isabel Douglass bepaalde al dadelijk de sfeer met haar melancholische intro bij het poëtische ‘Les Abeilles’. Alle bandleden sloten aan. Marcus Cohen viel in met alweer prachtig trompetsolo’s en zou de ganse avond mee de groepssound inkleuren hetzij opzwepend feestelijk hetzij schrijnend passioneel. Bij ‘Maintenant’ ontlokte Misha Khalikulov intense gevoelsstemmingen aan zijn cello als in een gesprek met een vertrouwelijke vriend. Zo evoceerde hij bijvoorbeeld de schoonheid van ‘La Rose’ wanneer deze zich opent voor het licht. Het gevoelige ‘L’Elephant’ ging daarentegen over in een hels ritme, waarin dan de exotische Safa Shokrai zich turbulent uitleefde op zijn staande bas evenals in ‘Trouble’ met verzwarende baslijnen.Songschrijfster Rupa vermengt in haar melodische teksten voortdurend poëzie met levenswijsheid, compassie of sociale aanklacht. Zo zinspeelde zij bij ‘C’est Moi’ op de universaliteit van geboorte en dood als de belangrijkste leraars. Vocale experimenten, trompet en aanhakende instrumentatie lieten deze song uitlopen in een kakofonie van klanken. In ‘La Pêcheuse’ maakt Rupa de vergelijking tussen een visser en een muzikant. Eenmaal de lijn uitgeworpen weet je niet wie of wat zal vasthaken, een schoen of een vis. En voorafgaand aan het bezielde ‘Por La Frontera’, begeleid met onheilspellend geroffel en droefgeestige cello, verhaalt zij over de risicovolle tocht van wanhopige Mexicanen op zoek naar werk, die via Arizona’s uitgestrekte woestijn Amerika hopen te bereiken. Velen halen het niet, onderweg bezwijkend van uitputting of van uitdroging.
Die sociale bewogenheid tekent Rupa ten voeten uit die zich onlangs in Gent nog medestander toonde van de dakloze Roma zigeuners en met hen meedanste op hun gipsy ritmes. Die gipsymuziek heeft Rupa zich volledig eigen gemaakt, te horen in ‘Une Americaine’, waarin elke muzikant geïnspireerd soleerde. In het meegezongen ‘Soledad’ nodigt zij iedereen uit om zich in de troostende zee te storten om er als in een draaikolk alle zorgen weg te spoelen. Hoogtepunten waren nog ‘La Peinture’ met uitvouwende accordeon en desolate cello, het Spaanse ‘La Linea’ met gevoelvolle klassieke intro en het passionele ‘Por La Frontera’ met verhitte baslijnen. Moest het woord bloedmooi nog niet bestaan, dan moest het ter plekke voor deze songs worden uitgevonden. Daartussen dook dan telkens weer die fascinerende trompet op, gedempt of Mexicaans uitbundig.
De apotheose werd ingeleid door drummer Aaron die heel zijn drummerlijf in stelling bracht en alle opgespaarde drift in het luchtruim gooide met cimbalen, drumsticks, roffels, tamboerijn, ratels en alles wat hij binnen handbereik had. In het obsederende ‘Soy Payaso’, met Rupa’s mooi gezongen intro, culmineerde dit in een muzikale feestroes met flarden waanzin tussendoor waarbij het onstuimig kloppend hart van de groep zich infectueus verspreidde naar iedereen die daar ontvankelijk voor was. Orkestrale fascinerende straatmuziek die elke voorbijganger uitnodigt om aan de gezamenlijke levensvreugde deel te nemen!

In de Bis liet clowneske Aaron in matrozenshirt nog een laatste keer de vonken uit zijn drumstel overspringen, waarna Rupa en The Fishes buigend de staande ovatie in ontvangst namen. Spijtig dat aan het einde fêterende bloemenruikers ontbraken. Maar had ik een roos gehad, ik zou niet weten aan wie eerst geven. Alle zes waren zij uniek.
Met dank aan Marcie voor het verslag.
Foto's : Lady Blue

Blues In Schoten

2009-11-18T10:21:00.000-08:00

Dat de organisatie van Blues In Schoten een neus voor kwaliteit heeft dat hebben ze de afgelopen 6 jaar al bewezen. Dat deze 7de edtitie niet anders zou zijn durf ik jullie nu al te verklappen. Jan, Dirk en de andere medewerkers kozen ditmaal voor een opener die ervoor zorgde dat de zaal al van meet af aan goed gevuld zat.

Maar de mensen zouden zot zijn als ze niet vroeg genoeg afkomen om Chilly Willy aan het werk te zien. Zelf heb ik ze dit jaar al 3x aan het werk gezien en telkens op een andere plaats in de programmatie. En dat is nu net één van de sterke kanten van Chilly Willy, of ze nu worden gevraagd om af te sluiten, tussen in te spelen of te openen, elke keer weer spelen deze gasten met zoveel vuur en enthousiasme dat je als luisteraar automatisch mee op gaat in hun show. Chapeau gasten om deze aanstekelijkheid al bijna 20 jaar vast te houden. Ik zou zeggen doet da zeker nog eens zo’n 20 jaar.
Wie me wat kent weet dat ik een zwak heb voor o.a. blazers in een band, mijn andere zwakheden hou ik voor mezelf. Dus was ik benieuwd naar hetgeen The Smoky Midnight Gang ons zou presenteren, per slot van rekening zijn ze van eigen land en toch niet zo gekend hier, althans niet door ondergetekende. Achteraf beschouwd kan ik nu ook een beetje begrijpen waarom, hun muziek is af en stuk voor stuk zijn het goede muzikanten maar….. Ik mis interactie met het publiek, onderling hebben deze netjes in pak gestoken heren plezier al is het dikwijls overacting maar contact met het publiek………..no way. Misschien hoort dit zo in landen als Frankrijk en Zwitserland waar deze heren blijkbaar dikwijls vertoeven on stage, hier is het helaas niet zo. De songs die ze brengen zijn niet de minste en ook goed gebracht maar that’s dan ook it.
Geef mij dan maar Bas Papa, lekker funky, groovy blues van de bovenste plank en gebracht met een enthousiasme om U tegen te zeggen. Dat ze een thuismatch speelden mag geweten zijn want de meesten stonden zowat tegen het podium geplakt. Ik heb ze een 1ste maal aan het werk mogen zien tijdens het BRBF te Peer in 2007, ondertussen is deze band serieus gegroeid en dat kan ik alleen maar toejuichen. Alleen jammer dat we ze zo weinig mogen zien op de podia in de Benelux, komaan heren organisatoren, dit is superklasse. Een ritmesectie om duimen en vingers van af te likken, een gitarist die niet alleen knap met de snaren overweg kan maar ook nog over een strot beschikt om U tegen te zeggen. Verder een keyboardman die ervoor zorgt dat een ieder regelmatig de shivers krijgt en daarbij 2 blazers die dit hele gezelschap en hun doen nog eens extra in de verf zetten. En natuurlijk, last but not least, een zangeres die qua presence en overtuiging in mijn ogen serieus is gegroeid. Deze show was veel te vroeg afgelopen en smaakte naar meer.
Als kers op de taart had de organisatie gekozen voor iemand die, wat mij betreft, gerust wat meer naar ons land mag komen nml. Eugene “Hideaway” Bridges.

De man heeft een stem waar menig zanger stikjaloers op mag worden, van bas tot falset, hij tovert het allemaal tevoorschijn zonder veel moeite. Sterk beginnen met een lekkere uptempo song om daarna alle bandleden weer van het podium af te sturen en het publiek helemaal in je eentje in te palmen, het is niet iedereen gegeven maar meneer Bridges slaagt er keer op keer in. Niemand die ook maar één keer kon merken dat hij samen met z’n band al 7 dagen op rij ‘on stage’ stond. Het was voor mij ondertussen de 3de keer op een dik jaar tijd dat ik hen aan het werk zag en nog steeds kan hij mij betoveren. De, wat mij betreft, perfecte afsluiter.
De organisatie heeft knap werk geleverd en ik noteer alvast met stip de volgende editie in mijn agenda want ik ben er nu al zeker van dat het weer op en top af zal zijn. Chapeau heren en dames van Blues In Schoten.
Blueswalker
Meer foto’s : Lady Blue

Blues @ The Attic

2009-11-10T13:51:00.000-08:00

Voor deze 6de editie koos de organisatie van http://www.atticblues.be/ om het op safe te spelen en hun gezellig warme zolder te ruilen voor een zaal te Herent, kwestie van geen last te krijgen met de hardhorige buren. Wat affiche betrof, hier heeft men niet gekozen om safe te gaan maar wel ruimdenkend en breed qua muzikaal scala. Als Limburgers mogen we wel trost zijn want maar liefst 4 van de 5 bands werden uit onze provincie gehaald, nog maar eens het bewijs dat er in Limburg talent zit en dat ze in Limburg actief bezig zijn met muziek.

De Limburgse Rhythm Beats mochten het feest in gang trappen en het viel me op dat ze, sinds de laatste keer dat ik ze zag, een muzkale wending hebben gemaakt. Een beetje ver weg van de blues en meer naar het straatje modern en jeugdig met links en rechts een knipoog naar Lenny Kravitz, zeker wat het gitaarwerk betreft. Toch een beetje opletten bij jullie nummerkeuze dat het niet te hoog gegrepen is voor de zangeres want zingen kan ze, dat heb ik al mogen horen. Maar bij de nieuwe nummerkeuze kwam haar stem regelmatig net wat te kort. Dat is geen ramp, ze is nog jong en haar stem, net als ze zelf, nog volop groeiende. Voor de rest, aanstekelijk, wervelend en vol enthousiasme gebracht.
Het aanstekelijke en enthousiaste was helaas wat zoek bij de heren van Bottle Nose, had dit te maken met het nog vroege uur of wat? In elk geval beheersen de mannen hun instrumenten goed, dat kan je zien en horen maar ze moeten alleen nog wat meer werken aan de covers die ze spelen naar hun eigen hand te zetten. Want als je Chicagoblues speelt dan moet je ervoor zorgen dat elke song die je speelt gespeeld wordt alsof het jullie eigen song is en niet zomaar even naspelen. Maar ik ben er zeker van dat Bottle Nose voldoende talent in huis heeft om hieraan te werken.
Links en rechts hoorde ik spreken over Howlin’ Bill en dat die ook zou komen maar dat was een missertje, het was niet Wim en Co maar die andere Bill, niet zo groot en toch noemen ze hem Big Bill. Al zo’n 30 jaar een traditie in Leuven en Vlaams Brabant en in héél Vlaanderen zullen ze zijn “Ene Me Hesp” wel kennen. Pure onvervalste boogieblues is waar Big Bill en zijn makkers voor garant staan en dit onder slecht één motto, “Genen Drank = Gene Klank”. Dit mag men gerust een eerste hoogtepunt noemen ook al was het de duizendste keer, toch vlogen de gensters er nog steeds vanaf alsof het verser dan vers is.
Vreemde eend in de bijt, die mogen er ook wel eens zijn toch? Ook al hoorde ik links en rechts een reactie als dit hoort hier niet thuis, toch kon je na afloop ook heel wat andere, meer positieve reacties horen. M.a.w. de keuze van Peter om Bacon Fat te boeken was gewaagd maar tevens geslaagd ! Ik kon het wel pruimen, zo’n powertrio, en dan vooral omdat elke song toch nog net voldoende gepolijst is om van te kunnen genieten. Ondanks wat wijzigingen in de bezetting blijft de formule bestaan en aanslaan.Alleen misschien wat minder hard want we wilen allemaal nog graag lang kunnen genieten van muziek toch?
Als afsluiter koos de organisatie voor nostalgie…….maar dan wel met een serieuze scheut moderne energie. Onze allereigen Voodoo Boogie kregen de eer om te fungeren als kers op de taart en dat deden ze met brio. Dat hun 1ste cd ondertussen al lang uitverkocht is mag eigelijk niemand meer verbazen en dat er binnenkort een 2de komt ook niet. Voodoo boogie is lekker genieten van klanken uit de jaren ’60 gedrenkt in een modern sausje. Maar zonder afbreuk te doen aan de kern, sterker nog, het is alleen maar een positieve toevoeging die de heren brengen. Helaas en wegens nog vroege verplichtingen op zondag waren we genoodzaakt het aangename feestje véél te vroeg te verlaten. Waarvoor onze excuses aan zowel de organisatie als Voodoo Boogie.
Maar de organisatie verdient zeker en vast een pluim, schitterende locatie, een goede neus voor muziek en aangenaam en fijne medewerkers.

Tot de volgende,
Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

Binkom Blues 2009

2009-09-20T12:58:00.000-07:00

Binkom Blues

Het festivalseizoen loopt langzaam aan ten einde en het is een algemeen feit dat niet elk festival het afgelopen jaar kon teren op evenveel of meer bezoekers dan het jaar 2008. Er kunnen veel factoren opgenoemd worden, crisis, overaanbod etc etc . In het kleine dorpje Binkom, waar Johan, Anika, Guy & Jean Pierre nu al enkele jaren een indoor bluesfestival organiseren, had men van al deze factoren geen last. Ze hadden niet alleen stralend weer, zodat ook het gezellige buitenplein aangenaam vertoeven was, maar ook nog eens een niet alledaagse affiche. En voor die affiche kwamen ze vanuit alle windstreken, ik heb mensen gesproken vanuit Bütchenbach tot zelfs één persoon die speciaal vanuit Canada was over gevlogen. Omstreeks 18h mochten onze eigen Chilly Willy het festival in gang stampen en ik mag dan weer in herhaling vallen maar de jongens, ondertussen al serieuze mannen, weten hoe ze zoiets moeten doen.

Natuurlijk kregen we weer veel songs van Sonny Boy Williamson en andere bluesgrootheden, toch gingen de songs er bij de meesten nog steeds in als zoete broodjes. Nog maar eens een bewijs dat een goede song, hoe oud dan ook, blijft overeind staan tussen al het meer modernere werk? Toch hoorde ik links en rechts de vraag wanneer ze nu eens met nieuw werk gaan komen. Waarom eigelijk als het oude werk nog steeds het merendeel kan bekoren? Dat Kris ‘Reverend Hotrod’ Rogiers terug zijn stek gevonden heeft is overduidelijk. Hij speelt nog steeds vol overgave en finesse zoals we dat van hem gewoon zijn. En als extra toemaatje op het vroege uur mocht Igor Masseroli ook nog enkele songs mee blazen op de sax. De kop is eraf en heeft grotendeels gesmaakt.
Deel 2 deze avond was weggelegd voor onze noorderburen en de band The electrophonics.

Ondertussen al zowat elk festival platgewalst tijdens de promotour van hun 2de cd willen ze dat nu nog eens overdoen met de nieuwe cd genaamd ‘Little A Lot’. Ik heb de band het afgelopen jaar gezien en gehoord te Peer en in Hamme en ben er ondertussen van overtuigd dat ze elk optreden tot een heus swingfeestje omdopen. Ik heb genoten van hun muziek terwijl ik de innerlijke mens aan het spijzen was met een heerlijke huisbereide pasta. Mijn excuses aan lezers en band dat ik dus ditmaal niet veel meer kan vertellen over hun optreden.
Rond The Perpetrators was na hun optreden tijdens het BRBF te Peer vorig jaar wat commotie onstaan want van die bezetting zou enkel nog zanger/gitarist en bezieler Jason ‘Howik’ Nowicky over.

Hij zou dus zijn aantreden doen met 2 nieuwe muzikanten onder zijn hoede en wat mij betreft klinkt alles nu nog net iets strakker als voorheen. Lekker stuwende gitaarblues met weinig tot geen ruimte om tot rust te komen. En dit kon meer dan gesmaakt worden, niet alleen door ondergetekende maar ook door de volle zaal. We kregen lekkere songs als Baltimore, One Year Ago en She’s Gone en Jason heeft zoveel finesse en variëteit in huis dat zijn gitaarspel geen enkel moment gaat vervelen. Het is niet menig bluestrio gegeven maar The Perpetrators hebben alles in huis om een perfect bluestrio genoemd te worden. Dankzij de verloren gereden bassist van Dana fuchs mochten ze dan ook nog lekker een kwartier vettig verder doen.
Omstreeks middernacht was het dan tijd voor de grand finale onder het mom van de verrijzenis van Janis Joplin of toch een dame die daar zowat haar mosterd is gaan halen. Dat velen tegen het podium stonden geplakt zal weinige verwonderen als ze weten dat Dana fuchs datzelfde podium gaat betreden.

Dana is ondertussen al zo’n 5 maanden aan het toeren door Europa en dit hoort zowat bij de laatste optredens van deze toernee. Dat ze sinds haar 1ste maal in België, vorig jaar te Peer, heel wat ervaring heeft opgedaan is duidelijk merkbaar en hoorbaar. Haar stem is nog meer volwassen gaan klinken en nog meer weet ze hoe elke song aan elkaar te praten en ervoor te zorgen dat publiek aan haar lippen blijft hangen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de hele zaal uit volle borst meezingt bij haar song Songbird (Fly Me To Sleep), opgedragen aan haar veel te vroeg overleden zuster Donna. Maar ook songs als Bad See, God’s Song en de nieuwe ,on the road, geschreven song gingen erin als zoete koek. Anderhalf uur lang wist Dana samen met John en de ritmesectie het publiek aan het podium te kluisteren en nadien werd ze nog 2 x terug geroepen. Als afsluiter kregen we natuurlijk een lekker eigenzinnige versie van Helter Skelter met als tussenstuk Whole lotta love. Moe, voldaan en verslagen mochten velen nadien het slagveld verlaten maar allen hadden een blij gezicht en spraken vol lof over deze 6de editie.
Binkom blues 2009 mag de geschiedenis ingaan als een bevestiging van wat het jaar voordien al werd behaald, een gezellig indoor festival in organisatie van enkele enthousiastelingen en hun helpers.En…….een organisatie die blijkbaar weet wat het publiek wil en dan ook tot het uiterste gaan om dit aan de man te brengen. Chapeau en op naar 2010.

Blueswalker

Meer foto's : Lady Blue

BRBF 2009 (zondag)

2009-07-22T09:21:00.000-07:00

Ik heb Lightnin’ Guy & zijn Mighty Gators al eens een festival weten afsluiten en nu mogen de dag 3 van hét festival openen. En ook al is het nog vrij vroeg op de middag, het mag gezegd dat er toch al héél wat volk in de tent aanwezig was. Volgens mij groeien deze jonge heren als kolen, muzikaal dan wel te verstaan hé. Alles zit netjes afgemeten in elkaar en hun zompige blues gaat er bij het aanwezig publiek in als zoete broodjes. Ain’t No Sunshine is al dikwijls gecovered maar de versie van deze gasten kan ik best pruimen, zo ook de interactie met het publiek. En als je op dit vroege uur het volk al zo mee krijgt mag je daar zeer dankbaar voor zijn, alleen ga dit dan niet nog eens 4 x proberen Guy want dan haakt het publiek natuurlijk wel af. M.a.w. misschien nog een beetje leren doseren maar verder zit het wel snor.

Dan over naar een man die toch ook al langzaam bij de veteranen mag worden genoemd, de momenteel in Frankrijk wonende Boo Boo Davis. Geen enkele keer is hij opgestaan van zijn glinsterende zitbak, iets wat ik niet van hem gewend ben. En meermaals gaf hij al roepend te kennen iedereen dankbaar te zijn, althans dat denk ik toch te hebben opgemaakt uit zijn geroep…Neen, ik heb de man al beter weten presteren, misschien was het voor hem nog net een beetje te vroeg of zaten de 7000 km op 1 week tijd er voor iets tussen.
Vreemde eend in de bijt dan was Roger McGuinn, eenzaam en alleen, gewapend met 2 gitaren en wat triestige planten. Planten die hij volgens mij in bijberoep verkoopt om een extra centje te verdienen (lees dit als een grapje). Al denk ik wel dat de man nog genoeg royalty’s opstrijkt van hits o.a. geschreven voor de roadmovie Easy Rider. Of van ‘Mr Tambourine Man’ en ‘Turn Turn’. Tijd om even tot de voedselketens te lopen en wat voedzaams binnen te duwen want het vervolg beloofd.
Derek Trucks liep backstage al wat rond te lopen en had er volgens mij zin in. Hoe stil en ingetogen de man op een podium staat is haast onbeschrijfelijk maar wat voor heerlijks hij uit zijn gitaar tovert is dat nog meer. En niet te vergeten te vermelden dat zijn band samen met hem meermaals tot het uiterste gaan. De hele show was een reeks van songs die één voor één werden opgebouwd tot een climax en elke climax werd door het publiek beantwoord met handen hoog in de lucht. Een eerste voltreffer op de zondag als je het mij vraagt en misschien iets te vroeg geprogrammeerd.
Het is niet velen gegeven om nog op 76 jarige leeftijd op het podium te staan, John Mayall draait er zijn hand niet voor om. Alleen volgende keer wel dadelijk je bluesharpjes mee brengen maar het is je vergeven. John Mayall mocht rekenen op een jonge begeleidingsband en deze heren liepen netjes in het gareel en braken daar uit waar Mayall het toeliet. Ik wil de band wel eens aan het werk zien met een even jonge frontman. Niet dat John teleurstelde, verre van en ook al speelde hij hier onlangs nog enkele keer in België, toch zag ik een publiek dat genoot met volle teugen.
De man die in de geschiedenisboeken van deze editie zal herinnert worden als ‘de man zonder aankondiging’ is Southside Johnny & The Asbury Jukes. Tijdens de 1ste 2 nummers zat de sound niet echt snor maar wat wil je met 4 blazers, een keyboardspeler, gitarist, bassist en hijzelf nog op de bluesharp. Met zulk een bezetting zou je toch opteren voor een eigen geluidstechnieker maar soit naar mate het optreden vorderde kwam het geluid ook beter tot z’n recht. En dan klinkt een band met blazers bij ondergetekende als muziek in zijn oren. Lekkere blues met een knipoog naar de soul en daar genoten samen met mij velen in het publiek van mee.
Als afsluiter koos de organisatie voor Jeff Beck, ooit de vervanger van Eric Clapton bij The Yardbirds. Voor mijn part hadden ze beter Eric Clapton gekozen want dit stelde weinig tot niets voor. We kregen een intro van zowat 3 songs die volgens mij ………. En zo kregen we nog eens enkele songs die alweer………… snap je? Ik ook niet. Maar er zullen wel een massa anderen zijn geweest die het wel snapten want de weide stond stampvol fans en enthousiastelingen. We hebben backstage nog langdurig nagekaart en zo kregen we toch nog een herkenbare song mee genaamd “Peter Gun”.
Als besluit : deze 25ste editie was zeker en vast geslaagd te noemen en een bevestiging van 25 jaar kings & legends en hopelijk het begin van een volgende 25 jaar. Even tellen, dan zal ik er 69 zijn en hopelijk mag ik dan weer schrijven over 50 jaar kings & legends.
Zeker en vast een dankwoord aan alle organisatoren en medewerkers, ze hebben hun best gedaan om klein en groot, publiek als artiest in de watten te leggen. En wat ondergetekende betreft is hen dat schitterend gelukt….See ya @ Peer……..the bluestown.

Blueswalker

Meer foto's : Lady Blue

BRBF 2009 (zaterdag)

2009-07-22T08:36:00.000-07:00

De zaterdag werd geopend door een vreemde eend in de bijt afkomstig uit Schotland luisterend naar de naam Dave Arcari. De man staat eenzaam en alleen op het podium en brengt vooral zijn versie van traditionele bluessongs. Dat hij daarvoor niet alleen gebruik maakt van de gitaar en het kleinood bottleneck maar ook veelvoudig zijn tong in het spel gebruikt zal ondertussen wel door iedereen geweten zijn. Een muzikaal gehalte met toch wel wat grappige toevoegingen en niet enkel backstage spek voor menige bek.
In Ospel konden ze me niet echt bekoren en het lijkt wel of ze mijn boodschap aanhoord hebben want er was toch sprake van een lichte wijziging in de setlist van The Shiner Twins. Met als gevolg iets meer uptempo songs met hier en daar een funky knipoog en daar hou ik wel van. The Shiner Twins zijn een band die zeker weten waar Abraham de mosterd vandaan haalt en dit nog meermaals zullen bewijzen in de toekomst.

Met hokie Joint mocht ik ook voor een 2de keer kennis maken en ik moet bekennen dat de verrassing van de 1ste keer nog niet is weggeëbd. Al vlug krijgen ze mij en ook het voltallig aanwezig publiek op de hand met hun vlotte,vettige en eigenzinnige blues. Openen deden ze met een song genaamd ‘apologise’, een perfecte openen die we binnenkort ook kunnen beluisteren op hun nieuwe CD. Maar natuurlijk kregen we ook veel songs te horen van hun goed aangehaalde debuut cd The Way It Goes…Sometimes. Een band waar we zeker in de nabije toekomst nog veel van gaan horen. Nadien hadden we een aangenaam gesprek met voornamelijk zanger Jojo Burgess.

De laatste tijd veelvoudig on the road in Europa en ook nog eens in de bluestempel van Peer mogen we oude rot Rod Piazza en zijn Honey aanschouwen. Al zo’n 20 jaar terend op dezelfde show maar nog steeds graag gezien en gehoord door de meeste. Ik vond het zeker een aangename verwelkoming dat Kirk Fletcher de gitaar hanteerde zodat er toch nog wat vernieuwend vuurwerk te horen was. Misschien heb ik ze de afgelopen jaren net een keer te veel aan het werk gezien maar daar maalde het publiek niet om, ze genoten met volle teugen van deze tot in de puntjes afgewerkte act.

Neen, geef me dan maar een aanstekelijk enthousiaste Lisa Haley en haar Zydekats. Al meteen vanaf song één verkondigde ze zin te hebben in een feestje tot in de vroege uren. En dat Lisa en haar kompanen weten hoe een feestje te bouwen hebben ze hier zeker laten zien. Een dame die zeker onder de “queens en legends” mag horen wat betreft de Cajun & Zydeco wereld. Niet alleen haar stem maar ook haar manier van viool spelen zorgden voor menig kippenvel moment. Nadien vertelde ze ons ook zeer blij te zijn dat ze nog eens aanwezig mocht zijn tijdens het BRBF en zeker tijdens deze jubilee editie. Ze hoopte alleen niet dat ze nog eens 25 jaar moet wachten voor een volgende keer en dat hopen wij samen met haar.

Op donderdag kondigde Radio Eén reeds aan dat meneer Bonamassa op de weide in Peer zou verschijnen met nog een extra gitaar………….nog één???? En wetende dat er zoveel klasse gitaristen zijn die meerdere shows afwerken met één gitaar. Maar ik moet zeggen, het heeft wel wat zo’n double neck gitaar en in bepaalde songs zal het zeker zijn functie hebben. Hij wordt wel eens de SRV van de 21ste eeuw genoemd en voor vele gitaristen zal hij zeker een inspiratiebron zijn. Ik vond zijn songs in elk geval zeer symfonisch en melodieus, niet echt neigend naar de blues maar wel met moment aangenaam in het gehoor klinken. Alleen zeer jammer, meneer vond het nodig 10 minuten vroeger te stoppen en geen bisnummer te brengen.

En het zijn net zulke kleine details waarop sommige fans gaan afhaken.
Terwijl links en rechts die fans hun ongenoegen aan het spuien waren werd “de stage” klaargemaakt voor de afsluiter van dag 2. Niet alleen de stage werd omgebouwd, ook het publiek vooraan kreeg een gedaantewisseling en dit alles voor niemand minder dan Steve Winwood. Veel te lang weggeweest van onze Belgische bodem en daar wilde de organisatie van Peer wel wat aan doen. En dus kreeg ook hij zijn plaats tussen de “Kings & Legends”, iets waar het grotendeel van het publiek hen meer dan dankbaar voor zal zijn. Natuurlijk volgde in sneltempo elke hit de revue en zag de handen dan ook meermaals zorgvuldig richting ‘sky’ reiken. Dag 2 is ondertussen geschiedenis maar we zullen er zeker nog regelmatig aan denken als een dag vol goede opgehaalde herinneringen.

Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

BRBF 2009 (vrijdag)

2009-07-21T15:37:00.000-07:00

Een editie vol koningen en legendes, daar zou deze jubileum editie voor staan of m.a.w. een soort van bevestiging van 25 jaar BRBF. Weinig tot geen verrassingen en daar hoorde ik links en rechts toch wel wat over klagen. Maar soit, we lopen vooruit op wat een mooi 3 daagse van Peer moet worden.
De aftrap geven, ja we herhalen het meermaals, is nooit echt fun maar somebody’s got to do it zoals ze zeggen.

En als je dan Moonshine Reunion heet dan weet menig één dat dit zorgt voor een aftrap met flair,enthousiasme en klasse. Vaste gitarist Wan moest helaas verstek laten maar men vond een waardige vervanger bij Steff Peire , een gitarist die ook door elk water kan zwemmen. En dat heeft hij deze afgelopen vrijdag nog eens mogen bewijzen samen met Clark Kenis, Joris Govers en Jorge. Al vanaf de eerste noten zat het snor en konden wij en het reeds voltallig aanwezig publiek genieten van echte Southern boogie en Hilbilly. Een meer dan waardige opener en ze misstonden zeker niet tussen al de kings & legends.
Wil je op een vroeg tijdstip Nederlands op je weide dan moet je een serieuze streep rock met een vleugje blues boeken. En daarvoor staat o.a. de band Wolfpin van gitarist Marcel Scherpenzeel garant. Not my cup a tea en dus tijd om even links en rechts dag te zeggen en de innerlijke mens te spijzen.

Wat dan weer wel meer m’n ding is en me kan bekoren is de, momenteel in Nederland wonende, Amerikaanse Dede Priest. Ondertussen de afgelopen jaren al op menig festival te zien en te horen geweest maar te Peer gepakt en gezakt met een resem nieuwe songs en zelfs hier en daar een eigenzinnige cover van Poppa Chubby. Vergezeld op gitaar door Richard van Bergen, samen met drummer Jody van Oijen de enige 2 mannen die tijdens deze 25 jarige editie 2 x het podium mogen betrede. Hij speelde zich dan ook netjes in de kijker maar dat kunnen we zeker ook zeggen van toetsenman Govert van der Kolm. En de stem van Dede, die blijft groeien en boeien al vond ik ze in Peer net iets te schel klinken.

Vorig jaar nog aan het werk gezien tijdens Duvel Blues maar dan wel met eigen band, te Peer aanwezig met de Seatsniffers band aangevuld met onze eigen Mr T. Mike Sanchez moest dan ook een beetje op safe spelen en kon niet echt uithalen zoals hij dat op Duvel Blues wel kon doen. Een Seatsniffers bende die perfect in teken van speelde en een T die sober zijn ding deed maar meer ook niet. Zeker niet slecht en als afsluiter een show waar velen nog een tijdje over zullen spreken. Ik miste wel de aanstekelijkheid en het enthousiasme dat hij je voorschotelt met eigen band.

Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

Hookrock 2009

2009-07-08T12:22:00.000-07:00

Een hele week Saharatemperaturen en voor de zaterdag gaven ze de afkoeling, Net als het Hookrock festival is. Gelukkig waren de weermannen vanuit het vierkante kastje ( binnenkort kunnen we dat ook al niet meer gebruiken ) er grandioos naast.

Wegens andere verplichtingen konden we helaas niet aanwezig zijn vanaf de aanvang en konden we nog net 2 songs meepikken van The Ghost Riders. Lekkere country en dansbaar voer voor de talrijk aanwezig linedancers was zeker hun countryversie van Jailhouse Rock. Een song trouwens van die andere, al wat langer overleden king of rock ’n roll, Elvis Presley.

Om stipt 17:30h mochten de heren van Chilly Willy, en nog een hoop woorden, het bluesgedeelte in gang stampen en dat deze mannen weten hoe zoiets moet gedaan worden hebben ze hier zeker bewezen. In een mum van tijd verhuisden de linedancers voor de bluesliefhebbers, deze kwamen vanuit alle hoeken en kieren tevoorschijn en ik dacht dat ze er nog niet waren. Hubbe en kornuiten waren in form en dat hebben ze daar in Diepenbeek geweten. Ook al was het op het podium onder die tent, zeker met al die spots, een graad of 35 de heren gaven van jetje en zagen er in een mum van tijd uit als doorzweette podiumbeesten.

Terug in de gelederen en met een hoop enthousiasme zie ik op bluesharp niemand minder dan Kris ‘Reverend Hotrod’ Rogiers. Er stond op het podium een band die kan teren op bijna 20 jaar ervaring en reputatie en het was dan ook een koud kunstje om die songs te brengen waarvoor het publiek plat gaat. Lekker grooven van begin tot einde en ze mochten er een eind aan breien van een extra 15 minuten wegens te laat komen van volgend artiest. Chilly Willy is zeker niet Silly en we mogen blij zijn zulk een band in ons kleine landje te hebben.

Jeff Zima was dus zoals jullie al konden lezen wat te laat maar had er wel zin in en dat liet hij al blijken backstage met wat gekke fratsen. Op het podium zit hij zowat vast gekluisterd aan zijn stoel en dat is wel wat jammer. Hij was voornamelijk in Diepenbeek om zijn nieuwste cd “Kidney Stew”, toch al weer zo’n 2 jaar oud, aan het publiek voor te stellen. Alleen had ik een klein vermoeden dat zijn aanstekelijk slidewerk en tussendoor fratsen wat te vroeg op de avond stonden geprogrammeerd. Of komt hij echt meer tot zijn recht tijdens een cluboptreden? Soit, ondanks de hitte bleven toch nog voldoende bezoekers onder de tent, al was het maar op te zien hoe deze man de slidegitaar hanteert. Of zou het kunnen dat ze stiekem probeerden te verstaan waar hij tussen de songs door zoal over brabbelde.

Een primeur, voor zowel het publiek als de organisatie, waren de uit Engeland afkomstige Hexmen. Zomaar van de grote snelweg genaamd internet geplukt werd me in het oor gefluisterd door de organisatie, wel heren en dames, jullie hebben een waar pluktalent. The Hexmen slaagde er in een mum van tijd in het publiek tot voor de hekken te krijgen en dit dankzij hun bluezy stijl met scherpe punkkantjes. Zanger en harmonicaspeler George Hexman kon je best vergelijken met onze eigen spring in het veld Sergio. Volgens mij heeft hij elke centimeter van het podium meer dan eenmaal benut en dit allemaal zonder zijn vest uit te spelen.

Maar ook gitarist David Woods, drummer Wayne Dangerous? net als bassiste Joan Bimson gingen meer dan eenmaal voluit. Stuk voor stuk werd de ene klassieker na de andere aan het publiek voorgeschoteld en dat publiek schrokte gretig van songs als “Treat Her Right” en “Looking For somebody” om daarna nog een dessert te verorberen in de songs “Wooly Bully”. Een eerste hoogtepunt en eentje wat volgens velen véél te kort duurde.

Dat King King hier op de affiche staat zal zeker niemand verbazen als ze weten dat dit het geesteskind is van niemand minder dan Alan Nimmo. Vorig jaar nog samen met zijn broer editie 2008 eervol afgesloten als The Nimmo Brothers en nu een ereplekje met zijn nieuwe project. Is King King anders dan The Nimmo Brothers? Je mag gerust zijn, daar waar de Nimmo broers eerder kozen voor het stevigere werk moet ik zeggen dat Alan liever de gevoelige snaar bespeeld. En vorig jaar was mij al opgevallen dat hij daar toch wel een zeer sterke troef mee in de hand heeft.

Geen tweede gitaar ditmaal maar een jonge kerel genaamd Bennet Holland (what’s in a name??) op keyboard en Hammondmodule. Misschien nog net iets te weinig eigen werk om een echt goede indruk te hebben maar toch ……wat mij betreft meer dan geslaagd, vooral dan door zijn versie van “Feels Like Rain” en “Old Love” toegewijd aan zijn broer.
Een wijs spreekwoord zegt dat je het beste moet bewaren tot het laatste en als je al heel wat goeds hebt weten voorbij komen dan moet de afsluiter straf spul zijn.

En straf spul daarvoor hadden Ivan en collega’s gezorgd met niemand minder dan R.J. Mischo. Een Amerikaan die niet alleen weet hoe de bluesharp te hanteren maar daarboven op ook nog beschikt over een paar stembanden om U tegen te zeggen. Netjes als een communiekantje zat hij al zo’n 30 minuten voor aanvang backstage te wachten op zijn moment. Proper gestoken in zwarte broek en witte vest mocht hij dan omstreeks 12:30h aan zijn ‘moment of glory’ beginnen. Ik heb menig bluesharpspeler in het publiek waargenomen met opengesperde ogen en soms zelfs opengesperde mond. En terecht, wat kan die man een stukje bluesharp spelen, van traditioneel tot de chromatische was niets hem vreemd.

Als begeleiding had hij enkele jonge gasten uit Italïe bij en ook zij kregen een moment van glory waarbij we konden zien en horen dat gitarist Donnie Romano ook goed weg kon met de slide op een houten dobro. Tot 5 minuten voor 2 hing het publiek aan het podium en genoot het met volle teugen van de ene na de andere song. En nog riepen ze voor encore en die encore kregen ze dan ook in nog maals een kleine 10 minuten bissen.
Ook zeker niet vergeten en met brio geslaagd waren de heren en dame van White Falcon, die tot 5 maal toe zorgden voor de pauzemuziek.

Hookrock 2009 zal de geschiedenis ingaan als de editie met niet 1, niet 2 maar 3 headliners, althans toch in mijn zwarte boekje. Als je me nu vraagt wie echt het beste was van de hele affiche dan moet ik jullie het antwoord schuldig blijven wegens het feit van geen keuze kunnen maken.
Wat ons betreft op naar een soortgelijke editie in 2010 !!!

Blueswalker

Meer foto's : Lady Blue

Jason Ricci & New Blood

2009-06-14T05:10:00.000-07:00

Jason Ricci & New Blood
De Meulenberg

Donderdag 11-06-2009

Vol verwachting trokken we richting Mol voor een cluboptreden van deze jonge Amerikaanse bluesharpspeler genaamd Jason Ricci. We hadden vorig jaar tijdens Moulin Blues zijn naam al horen vallen via Randy chortkoff van Electro Groove Record. En vorige maand mochten we hem een eerste keer live aan het werk zien op datzelfde Moulin Blues festival. Daar was hij voor ons zoal wat de verrassing van het festival en nu wilde we wel eens weten hoe hij het ervan af zou brengen in een club. Als aanvang stond er op de affiche 21:30h en we weten dat ze daar altijd stipt beginnen dus waren we al vroeg op pad. We kwamen toe omstreeks 21:10h en het zat er al behoorlijk vol. Aan de inkom kregen we elk nog eens 2 drankbonnen en hiermee ook te horen dat dit het laatste optreden is in organisatie van Bugaboos. Wat eigelijk geen aangenaam nieuws is en stiekem hopen we dat Jo & Co toch nog regelmatig wat bands naar Vlaanderen gaan halen.

Stipt half tien dan betrad Louis het podium voor enkele aankondigingen, waaronder de vermelding dat de Meulenberg toch door ging met optredens verzorgen, en om de aftrap van Jason Ricci aan te kondigen. Al meteen wordt erin gevlogen met een stevig uptempo song genaamd ‘Wake Country Stomp’, de meest geschikte song om het publiek te tonen waarvoor Jason Ricci staat nml stevige maar virtuose blues voorzien van regelmatige ritmewisselingen en tandems van hem en gitarist Shawn Starski. En geloof me, van deze gitarist gaan we in de toekomst nog heel wat horen. Niet voor niets werd hij vorig jaar al vermeld bij de 10 hottest new guitarplayers door het magazine Guitar Player. De stijl van Jason Ricci & New Blood is moeilijk te omschrijven maar er zitten heel wat invloeden uit alle muziekstijlen in. Vakkundig worden we via de blues rondgeleid naar de oude rock van Led Zeppelin en zo verder naar de meer modernere genres van tegenwoordig. Het aanstekelijke enthousiasme van deze jonge band zorgt ervoor dat elke song er bij het massaal opgekomen publiek ingaat als zoete broodjes.

Jason Ricci weet waarmee hij bezig is en geeft zich tijdens een optreden niet voor 100% maar 200% en deze ingesteldheid en drive kan je ook terugvinden bij de andere bandleden. En die andere bandleden krijgen meermaals de tijd om hun kunstjes aan het publiek te tonen wat resulteert in knappe baslijnen, strakke drumriffs en meermaals knap gesoleer van de gitarist. De song Broken toy, die zowat biografisch geschreven is, doet links en rechts toch de wenkbrauwen fronsen. Je hoort niet dagelijks iemand op het podium uitroepen dat hij nog een man nog een vrouw is, “to straight for faghets and to queer for the girls”. Maar het siert hem wel dat hij zich durft te outen. Ook knap was hoe hij een song van Lou Reed , ‘Walk On The Wild Side’ , had verwerkt in de eigen song ‘I’m A New Man’. Maar wat mij het meest verraste was dat hij een set gaf van 1h 40 minuten zonder veel rustposes en dan aankondigde even te gaan pauzeren om daarna terug te komen. Dit kon zowaar niemand geloven en dus riep men om biss maar neen hoor, geen bisnummer maar terug voor een 2de set.
Het feit dat we nog een werkdag voor de boeg hadden zorgde ervoor dat we helaas deel 2 hebben moeten missen. Maar wat ons betreft hebben wij een meer dan volwaardig concert gezien en gehoord, een concert met veel hoogtepunten en geen laagtepunten. Jason Ricci & New Blood hebben bewezen even groot te zijn op een klein podium als op een heuse stage.
Kim Wilson mag gerust op beide oren slapen, de toekomst is verzekerd en noemt Jason Ricci.

Blueswalker

Meer foto's : Lady Blue

CD Bespreking The Electrophonics

2009-06-12T08:11:00.000-07:00

The Electrophonics
Little A Lot
http://www.electrophonics.nl/

Het gebeurd niet dikwijls dat we hier een mail krijgen met de vraag of we een cd willen bespreken daar we tot heden enkel live optredens hebben besproken. Maar toen we een mail kregen van The Electrophonics om hun nieuwste baby te bespreken was ik dadelijk enthousiast en vereerd en zodoende volgt hier onze eerste cd bespreking.

De naam klinkt een beetje vreemd als je hem zo uitspreekt maar als je deze cd enkele malen hebt beluisterd dan weet je wat er bedoeld wordt. Trouwens wie deze heren al ooit aan het werk zag live zal het ook wel begrijpen. Deze heren weten van elke song, zelfs een kleintje, iets groots te maken. ‘Y’All Come On In, And Thanks For Having Us’ staat er op de binnenkant van het hoesje. Geen probleem, jullie zijn meer dan welkom zou ik zo zeggen. Het is lang geleden dat ik nog een band uit de lage landen met zo’n enthousiasme heb swing, jump-jive en Westcoast weten brengen en nu voegen ze daar zelfs hier en daar wat mainstream blues aan toe. Dertien songs telt dit schijfje waarvan twaalf neergepend door niemand minder dan zanger/harpspeler Stephan hermsen en één song door gitarist Huub Goosen maar........wel alles mooi tot in de puntjes uitgewerkt met de hele band. En dat hier een hechte band te horen is, hebben ze volgens mij te danken aan hun resem van optredens doorheen zowat heel de Benelux en daarbuiten. Enkele songs klinken ook al bekend in het oor en zijn volgens mij al links en rechts live de revue gepasseerd. De eerste song swingt zo van de speler richting luidsprekers en al vanaf de eerste maat kan je niet meer stilzitten. Wat me opvalt is dat de stem van Stephan ook serieus gegroeid is en nog voller en warmer klinkt als voorheen, bijwijlen doet hij me zelfs denken aan onzer eigen Henk Van Der Sypt en dat is zeker geen schande. Elke song heeft wel een hoofdrolspeler of zo lijkt het toch en zo krijgt iedereen zijn stukje roem op dit kleinnood. De titelsong doet me denken aan de oude klassieker ‘All Shooked Up’ en ik krijg die tune dan weer even niet uit m’n hoofd. Vooral de mannier hoe deze song swingt dankzij de knap uitgewerkte blazerarrangementen verdient meer dan één pluim. I Wanna Hold You begint daarentegen met een knappe intro om daarna verrassend over te gaan naar een knappe traditionele twaalf bar blues. Het is dan weer boogie woogie time op de song ‘I Can’t Get No Sleep’ met knap vingerwerk van Ivo Sieben. Met de song ‘Camel Song’ gaan ze volgens mij menig luisteraar verrassen, niemand die zulk een song verwacht. Maar volgens mij is dit een knappe song die op de juiste plaats van de cd staat. Ronald Roodbol mag dan weer de volgende song inleiden op zijn staande bas en look out, it’s bumpin’ Time. The Electrophonics zitten met een mix van jump, swing, jive en be bop in, wat mij betreft, het perfecte straatje. En laat ons hopen dat ze ons nog jaren zullen verblijden met zulke cd’s en vooral, ook met deze songs live nog net dat tikkeltje extra te geven. Uitschieters zullen jullie denken, welke uitschieters?? Deze cd staat van voor tot achter, van links naar rechts en van boven tot onder vol met uitschieters. En zeg dat ik het gezegd heb !!!

Blueswalker

Duvel Blues 2009

2009-06-01T02:48:00.000-07:00

De ene mens is pas gelukkig als ze hem voor 6 maanden de ruimte inschieten, een ander is dan weer vol euforie omdat zijn ploeg de beker wint. Wij zijn dan weeral blij dat we richting Puurs mogen rijden en een namiddag en avond mogen genieten van klasse acts op het Duvel Blues Festival. Toen we aankwamen konden we al dadelijk handjes schudden met de gust en zijn ega, beiden straalden al even hard als het zonnetje. We hebben ze helaas niet meer gezien op het einde maar ik ben er zeker van dan ze nog meer straalden als ervoor want editie 9 was eentje om vingers en duimen van af te likken.

Helaas door tot 3 maal toe in de file te hebben gestaan konden we maar 2 nummers meepikken van Scotch ‘n’ Soda. Ik ken Ilias al enkele jaren en heb hem ook al bezig gezien met menige band maar ik denk dat hij nu eindelijk zijn ding gevonden heeft. Wat ik hoorde was lekker vlot, stuwend en ging erin als zoete koek bij de aanwezigen. Helaas geen bis voor de eerste band maar ik kijk al uit naar een volgende ontmoeting met deze vier heren.
In de tiendenschuur was het dan tijd voor Tim Lothar maar aangezien hij later op de avond nog een keer de schuur zou laten vollopen hebben wij voor deel 2 geopteerd. Deze negende editie stond voor 75% in het teken van de gitaren, uitgezonderd de keyboard van Ilias en de bluesharp van Kim Wilson.
Wie goed overweg kan met dit zessnarige instrument is de uit Camden, Arkansas afkomstige Michael Burks. Na gewerkt te hebben als kapper, timmerman en mechanieker beslist hij toch terug te keren naar de gitaar die hij als 2 jarige voor het eerst mocht vasthouden. Dat hij zijn inspiratie zoekt en vindt bij bluesgrootheden als Albert en Freddie King en Albert Collins kan je regelmatig horen. Maar hij kan ook aardig overweg met het kleinnood genaamd de bottleneck en laat ik nu net daar een zwak voor hebben. Ook al hoor ik links en rechts dat hij al jaren dezelfde covers speelt en niet echt vernieuwd toch ben ik van oordeel dat hij de songs een eigen interpretatie geeft. Wat mij betreft mag hij zeker een keer meer ons land bezoeken, dit was een staaltje klasse gitarwerk.Wat lekker begon en smaakte naar meer was de Amerikaan Rob Jungklas in een wat vreemde bezetting van drums, cello en de man zelf op gitaar en zang. Opzwepende drums doordrenkt met donkere celloklanken en daar bovenop de swampy gitaarnoten zorgden voor een duister sfeertje in de schuur. Toch kreeg ik na 3 songs de indruk dat ik het had gehoord en bleef ik wat op mijn honger zitten. Met zo’n bezetting moet er meer te doen zijn dacht ik zo bij mezelf en dit hoorde ik ook omstaanders tegen elkander vertellen. Maar de schuur bleef goed gevuld en dus zal ik waarschijnlijk zelf gewoon weer wat te veeleisend geweest zijn. Tja, dat krijg je als je jaar in jaar uit wordt verwend.
Exclusief voor België wist Gust de bluesdiva Diunna Greenleaf te boeken. Alleen al voor deze dame zou ik durven afzakken naar dit festival want, wie haar in Ecaussinnes zag vorig jaar zal het beamen, deze dame ademt, leeft en zingt de blues als geen ander. En al vanaf de eerste song zat de tent tot aan de nok gevuld en was het vuurwerk alom. Haar lange song als eerbetoon aan wijlen John “Boom Boom” Lee Hooker was dan ook als 2de song een schot in de roos. Door het feit dat gitarist John een snaar brak kregen we een extra lange versie maar niet 1 persoon in het publiek die daarover klaagde. Diunna bespeelde het publiek met haar imposante verschijning en haar vlotte sexy getinte humor. Maar toch vooral haar diepe warme en donkere stem was het die menig één, waaronder ondergetekende, in vervoering bracht. Songs die mij zijn bijgebleven zijn o.a. ‘Possession Over Judgement Day’ en ‘Backdoor Man’. En natuurlijk de afsluiter, geleend van Sly & The Family Stone, ‘If You Want Me To Stay’ maar dan in haar eigen aanstekelijke versie. ‘Yes yess Diunna, we want you to stay’ hoorde ik menig maal uit het publiek roepen. Even dacht ik samen met enkele andere collega’s hard op dat dit wel eens de top van dit festival kon zijn. Na zowat uitgeblust te zijn achtergelaten door de wervelende act van Diunna Greenleaf kwam de Deltablues van Tim Lothar als een aangename verwelkoming. Hij liet de Tiendenschuur dan ook voor een laatste keer die avond goed vol lopen. Als je het niet weet kan je onmogelijk zeggen dat deze jonge man eigelijk een drummer is, zoals hij gitaar speelt en zingt en gromt. Het lijkt wel of hij zelf jaren op de katoenvelden heeft gewerkt want elke song die hij brengt klinkt zo puur en recht uit het hart. Een waardig afsluiter voor de tiendenschuur was hij zeker en vast. In 2006 stonden ze nog op het BRBF te Peer en konden ze mij totaal niet bekoren vanwege de hard-rock uitvoering die ze zowat brachten van elke song die ik op hun cd als WOW ervaarde. Ik had dan ook geen al te hoge verwachtingen naar The Fabulous Thunderbirds alhoewel Kim Wilson toch met een heel andere bezetting kwam opdraven. Al vanaf de 1ste song moest ik mijn vermoedens opzij schuiven, The Fabulous Thunderbirds zijn terug, zij het alleen met boegbeeld Kim wilson en verder een heel jonge bezetting. Maar Kim heeft deze jonge garde toch wel zo gekneed dat ze weten waar The Fabulous Thunderbirds voor staan, nml. Swingende en stuwende blues brengen. Ik had even gedacht dat ze, aangezien hij nu toch in België woont, beroep zouden doen op Gene Taylor maar dat hebben ze toch niet gedaan en geloof me, hij werd geen seconde gemist. Lekker zoals de bluesharp van Kim Wilson werd afgewisseld door aangenaam gitaarwerk van zowel Johnny Moeller en Mike Keller. Natuurlijk kregen we een hele resem klassiekers voorgeschoteld zoals ‘My Babe’ en ook ‘tuff Enuff’. Dat Kim Wilson nog altijd bij de groten van de bluesharpspelers mag gerekend worden bewees hij even met een zowat 10 minuten durende song volledig in het teken van zijn kunstjes op dit kleinnood van de blues. En de tent, die zat nog net iets voller dan bij Diunna Greenleaf. We hebben het concert niet uitgekeken tot het einde maar zijn richting huis getrokken omstreeks 1:15h, kwestie van de uitstroom wat voor te zijn.
Gust en co, jullie hebben schitterend werk geleverd en voor een klasse affiche gezorgd. Wat ons betreft weer iets wat moeilijk te verbeteren of te evenaren valt voor editie 2010, tevens een jubilee. Maar wij kijken alvast uit naar deze editie, tot volgend jaar.
Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

Moulin Blues 2009 Zaterdag

2009-05-07T10:12:00.000-07:00

Pal op de middag, nml 12h, mochten onze Belgen The Rhythm Bombs de aftrap geven en wat voor een aftrap. Menig persoon zou om dat uur nog last hebben van ochtendhumeur maar daar was bij deze heren niets van te merken. Vanaf de 1ste minuut grepen ze het publiek, wat toch al vrij talrijk was op dit vroege uur, bij de nek en deden ze zelfs regelmatig de haren van diezelfde nekken rijzen. Onze goede Wouter was zelfs al wakker genoeg om hier en daar een grapje uit de mouw te schudden. Chapeau heren….you got it !!
Hierna zou het eigelijk een koud kunstje moeten zijn voor Peter Nande & Band om de voorzet, gegeven door The Rhythm Bombs, binnen te trappen. Maar ik kreeg eerder de indruk dat hij wat verslagen was door hetgeen deze 1ste band had teweeg gebracht of m.a.w. het was alsof hij klappen had gekregen. Maar niet getreurd, er komen nog heel wat bands o de hoek kijken op deze 2de dag en die kunnen we zeker weer onderverdelen in verrassingen, blijvers en opvulsels. Even de opvulsels opnoemen alvorens we overgaan tot het meer zware geschut. Ze stonden als enige Nederlanders geprogrammeerd op deze hele editie en dan ook nog eens halverwege de line up van dag 2. En toch had ik en velen met mij de indruk dat The Shiner Twins hier niet op hun plaats stonden, niet dat ze niet kunnen spelen maar hun muziek leent zich nu niet dadelijk voor te brengen op een festivalweide. Tenzij men ze zou neerzetten op een nevenpodium als tussendoor of pauzemuziek. Neen, de muziek van deze Nederlanders past volgens mij beter in een donkere kroeg met het gepaste gerstenat uit een glas en niet uit een bekertje.
Ook deze editie had de organisatie gedacht aan de minder bluesgerichte genres van de roots nml country en Rock 'n Roll. Voor de countrytouch zorgde een dame genaamd Teresa James samen met haar Rhythm Tramps. Regelmatig kwam de naam Bonnie Rait door mijn hoofd spoken tijdens het luisteren naar haar songs. Deze band bracht het er zeker niet slecht vanaf en stond zowel muzikaal als vocaal stevig in de grond.
Hetzelfde kan je zeggen over The Cadillac Angels, een trio dat qua stijl de mosterd gaat halen bij de vroegere Stray Cats. Lekker ruig en vettig rocken was dus de boodschap en dit van voor tot einde. Maar hier en daar hoorde ik menig collega toch beamen dat het nogal allemaal hetzelfde klonk en zelfs was ik ook van die indruk na zo’n 30 minuten gehoord te hebben.
Neen, laat ons dan maar spreken over DE verrassing van de dag of zelfs van de hele editie 2009, een jonge kerel genaamd Jason Ricci & New Blood. En nieuw bloed was zeker wat ze ons voorschotelde en wij samen met een volle tent dronken het alsof het hét puurste water was dat er ooit was geschonken. Wat een energie, wat een presance en vooral wat een charisma had deze frontman en band. Volgens mij blaast deze kerel zijn longen tot barstens toe vol alvorens het podium te betreden want wat hij allemaal uit die kleine Mississippi saxofoon haalt is onvoorstelbaar. Jason weet perfect waar welke song te plaatsen, hoe elke song begint en waar elke song moet naartoe leiden en de andere bandleden? Die moeten uit verdomd goed hout gesneden zijn om dat allemaal te kunnen volgen maar dat zijn ze dan ook. Ze volgen hun meester vanaf de 1ste tot de laatste noot en als ik zeg meester dan meen ik dat ook, hier staat een nieuwe legende !!!
Roomfull of blues hoef ik volgens mij niemand meer voor te stellen. Deze band toert al meer dan 30 jaar doorheen de wereld al is het al enige tijd niet meer met de bekende namen als voorheen. Maar hun motto en stijl blijven ze trouw als gezworenen, elke songs swingt en is 100% dansbaar. En dan merk je dat er toch ook heel wat jonge mensen deze stijl kunnen waarderen. Zelf heb ik alles even opgenomen vanop het grote tv scherm backstage, kwestie van even tot rust te komen want zo 3 dagen begint toch door te wegen op het laatste. Roomfull Of Blues werd terug geroepen en bracht een in mijn ogen en oren schitterende versie van “Down To New Orleans”.
Daarna was het nog 1 keer hard werken voor alle mensen van stage en geluid om het podium klaar te stomen voor de nieuwe Janis Joplin, niemand minder dan Dana Fuchs & Band. Het is ongelooflijk wat deze dame heeft weten te presteren sinds ze vorig jaar Peer en Bospop heeft aangedaan. Met een klein half uurtje vertraging mocht de wervelwind worden losgelaten en zag ik hoe een volle tent werd meegezogen door zoveel energie en sex-appeal. Wat een strot, wat een lijf en menig man zal het niet onder stoelen of banken steken.....what a BABE !!! In elk geval heeft ze hier zeker en vast weer heel wat harten sneller doen slaan en ook heel wat harten bij gewonnen.

Editie 24 was wat ons betreft één van de betere en niet enkel wat programatie betreft maar ook wat betreft het weer en de massa bezoekers die allemaal even stralend voor de dag kwamen. Dat beloofd voor de jubileumeditie, wij noteren in elk geval al met stip het eerste weekend van mei in onze agenda aan.
Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

Moulin Blues 2009 Vrijdag

2009-05-07T09:58:00.000-07:00

Dankzij onze “dag v/d arbeid” waarop de meeste eens geen arbeid moeten verrichten waren we dit jaar tijdig aanwezig om meneer den burgemeester te horen speechen en Moulin Blues voor open te verklaren. Wat is ervan bijgebleven….”Hollanders zijn feestvierders en laat jullie dus maar eens duchtig gaan de volgende 2 dagen”. Dit eigelijk naar aanleiding van het drama de dag voordien te Apeldoorn.
Wat mij vooral is opgevallen deze 2 dagen is dat er aanzienlijk meer volk aanwezig was dan vorig jaar. Zou het komen doordat België een verlengd weekend had of omdat het weer van begin tot einde volop meezat? In elk geval, ik heb weinig klagende gezichten gezien buiten hier en daar een fotograaf die niet boven het té hoge podium uitkwam. Maar soit, dat kunnen we klasseren onder de noemer mierenziften. Wat van véél meer belang is, denk ik dan toch, zijn de bands die afgelopen editie het podium mochten betreden en hun prestatie.
Laat ik deze 2 dagen onderverdelen in 3 groepen of categorieën , nml. De opvulsels, de blijvers en de verrassingen.
Iedere fervente festivalbezoeker en organisator weet dat je geen 2 dagen kan vullen met enkel toppers. Dit zou niet enkel financieel moeilijk haalbaar zijn maar ook, denk ik toch, stresserend werken naar het publiek. Want, waar zouden we dan onze eetpauze nemen of de tijd vinden om eens langs de kraampjes te kuieren. Om deze euvels te verhelpen boekt men hier en daar een band ter opvulling, zijn die bands daarom minder slecht? Neen, dat hoor je me zeker niet zeggen, ze vallen gewoon een beetje buiten de boot qua programatie. Op vrijdag konden we niet echt spreken van zo’n opvulsels maar hadden we wel 2 verrassingen en 1 blijver. De eerste verrassing kwam er al vanuit starterpositie met de uit Engeland afkomstige Hokie Joint. Wat een klasse, energie en finesse, woorden schieten hier eigelijk te kort om deze bende jonge wolven te omschrijven. Een zanger, die wat looks betreft het broertje van Robbie Williams kon zijn, met een strot en charisma waar menig vrouwtje voor achterover gaat. Een bluesharpspeler die ook nog heeft mogen meeblazen bij Ian Siegal en een gitarist die dikwijls tot op de bodem gaat. Voeg hier een snuifje drums en een scheut bas aan toe en je hebt een “stew” waar we hopelijk nog lang van mogen genieten. James Hunter was voor mij de 2de verrassing v/d dag, ja ik weet het ondertussen al, shame on me dat ik hem nog niet eerder aan het werk zag. James Hunter brengt een blues doorspekt met tal van andere stijlen tot zulk een geheel dat je moeilijk geen fan kan zijn. Muzikaal is alles netjes afgewerkt en doordacht aan elkaar gehecht maar zijn vocalen zijn voor mij de kers op deze al zo lekkere taart. Wat een bereik hebben die banden zeg, van laag naar hoog alsof het niets was. Hij doet me regelmatig denken aan Sam Cooke maar ook “blue eyes” Frank Sinatra. Enkele songs die me zijn bijgebleven zijn o.a. “Don’t Do Me No Favours”, met lekkere partijen van de blazers en “She’s Got A Way”, waar Hunter regelmatig zijn stembereik laat horen. Ik merkte veel goedkeurende blikken op en hoorde ook links en rechts mensen die speciaal voor hem naar Ospel waren afgezakt. En om eerlijk te zijn, ik kan deze mensen geen ongelijk geven.

Wie dit jaar komt bewijzen dat hij een blijver is, is niemand minder dan Watermelon Slim & Band. Wij van het thuisfront waren hiervan al overtuigd na zijn show afgelopen jaar op het BRBF te Peer. Die show heeft hem geen windeieren gelegd als je even zijn agenda bekijkt, hij is m.a.w.al een geliefd artiest in de Benelux. Al moet ik zeggen dat zijn huidige show een totaal andere is dan die van vorig jaar. Alles stuwde meer en we kregen weinig tot geen tijd om even op adem te komen. Alsof Bill Homans al zijn opgekropte gevoelens in één keer op ons losliet, dan weer via de slide en ook wel via de bluesharp. We zullen deze man hier zeker nog dikwijls aan het werk mogen zien.

Dan de afsluiter waar menig Nederlandse dame een natte slip van krijgt, gitaarvirtuoos Bonamassa. Er stonden zomaar even een kleine 10 gitaren netjes op een rij te wachten om aangereikt te worden. Voor het podium was het zowat ondenkbaar om als dame een deftige foto te schieten, dan maar ‘on stage’ dacht mijn partner maar helaas “Meneer Bonamassa wil niet dat er gefotografeerd wordt vanop het podium’, kreeg ze te horen van de medewerkers. Tja, dan maar beslist de meneer niet op de gevoelige plaat vast te leggen. Zijn muziek dan, daar valt weinig op aan te merken, het is netjes uitgedokterd, haast tot op de milliseconde. Voer voor gitaristen en muziekkenners maar weinig van blues in thuis te vinden alhoewel ik toch even stil werd toen hij overschakelde op de akoestische gitaar. Dag 1 was wat mij betreft meer dan geslaagd te noemen.
Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

Nacht v/d Blues, wuustwezel 2009

2009-05-05T10:48:00.000-07:00

Naar jaarlijkse gewoonte zakken we eind april weer af richting Wuustwezel voor de traditionele Nacht v/d Blues. Het zou tevens de voorzet zijn van een bijzonder goed gevuld muzikaal weekend. En blijkbaar waren we weer niet alleen onderweg want of je nu vanuit Hasselt, Gent of Breda kwam, overal slipten de asfaltwegen weer dicht. Bij gevolg mochten we de zaal betreden onder de muzikale klanken van Jo’ Buddy & Down Home King III. Links en rechts even dag zeggen en veel blijde gezichten begroeten, allemaal blij dat het seizoen weer van start gaat. Zo vertelde collega’s me ook dat we tot nogtoe niet veel gemist hadden wat ons dan weer gerust stelde. De uit Finland afkomstige Jussi Raulamo oftewel Jo’ Buddy bracht ons een mengeling van traditionele Mississippiblues overgoten met een sausje van Cajun, Zydeco en Deltablues. Zelfs bespeeld hij de gitaar en neemt het vocale gedeelte voor zijn rekening, bijgestaan door Down Home King III ( what’s in a name? ) op percussie. Het viel me op dat deze traditionele stijl van blues toch een groot deel van het publiek kon bekoren.
De volgende op het programma waren James Harman Band, aangevuld met Gene Taylor en een ritmesectie en gitarist. Allereerst even vertellen dat het natuurlijk fijn is zulke artiesten in België te hebben wonen maar als ze om de haverklap overal opduiken en regelmatig met enkel een kleine naamswijziging dan komt bij mij een gezegde van VDB, nml. Trop is trop, boven borrelen. Nu soit, gelukkig hadden ze deze avond gezorgd voor een serieuze begeleidingsband waaronder Renaud Lesize (bas), “Wuff” (drums) en Clay Windham (gitaar). En 2de pluspunt, ze hadden een repertoire dus moesten tussendoor niet overleggen welke de volgende song was die ze uit hun mouw gingen schudden. Alhoewel het publiek om meer scandeerde mochten de heren toch niet terugkomen voor een bisser.

Liep het festival dan zo uit of wilde meneer Watermelon Slim dat het aanvangsuur werd gerespecteerd? Vorig jaar nog bij weinigen gekend maar dankzij de organisatie van BRBF is daar serieus verandering in gekomen. Vanaf de eerste noot tot de laatste vloog Slim erin en hij had er zin in, dat kon je niet alleen zien maar ook horen. Natuurlijk vergeet hij niet om af en toe wat anekdotes tussen de songs in te vertellen en dat zijn en blijven nu net dingen die elk publiek graag hoort. Daar waar hij vorige zomer, tijdens het BRBF, nog koos voor meer een softer repertoire gaat hij dit keer voluit en stuwt zijn show op hoge snelheid richting climax.
Met volop enthousiasme en goedkeuring van een goed gevulde zaal moet ik je niet vertellen dat Water Melon Slim voor velen het hoogtepunt was. Alvorens we het goed en wel beseffen laat hij ons moe, leeg maar voldaan achter na een wervelende show van meer dan een uur.

Een festival openen is meestal een vrij ondankbare taak maar fungeren als afsluiter tijden de nacht v/d blues kan je daar ook een beetje toe rekenen. Toch kon je dit ongenoegen niet op de gezichten van Guy Verlinde en kompanen aflezen. Alsof 22h net gepasseerd is vliegen ze erin al meen ik toch een klein beetje zenuwen te bemerken bij Guy. Maar soit daar is niks mis mee, het is zelfs niet meer dan natuurlijk. We gaan deze band later op het festivalseizoen nog aan het werk zien en dus hebben we ervoor gekozen op tijd, als je 1h30u op tijd kan noemen, naar huis te gaan.

Conclusie : Deze 24ste editie was weer alom geslaagd te noemen met veel blijde gezichten, een goede affiche en goede muziek. Maar waarom moeten we daar 2 dagen later nog suizende oren van hebben? Volgens vele is de technieker achter de mengtafel al wat doof maar moet de rest dan maar volgen?
Op naar het jubileum en wij al benieuwd wat ze ons dan gaan voorschotelen.

Blueswalker

Meer foto's : Lady Blue

Bierbeek Blues'd Up 2009

2009-04-06T14:12:00.000-07:00

De eerste zaterdag van april is nu al enkele jaren traditiegetrouw de dag van Bierbeek Blues’d Up te, hoe kan het ook anders, Bierbeek. Vorig jaar heb ik me trouwens laten vertellen dat de mannen van deze organisatie een zwak hebben voor blonde vrouwen maar alleen als ze ook een gitaar kunnen hanteren. En ergens moet ik dat vertelsel toch gaan geloven want na Ana Popovic mocht dit jaar Joanne Shaw Taylor als opener de +/- 50 m2 betreden. Deze jonge blonde dame uit Engeland kreeg het gitaarspelen zowat met de paplepel binnen dankzij pa en broer lief. Verder heerst er een lichte voorkeur voor SRV en Jimi Hendrix bij deze jonge dynamische persoon. En dat zullen we met z’n allen mogen horen eens ze het podium betreedt en de eerste noten door de speakers knallen. Heavy bluesrock van noot één tot en met de laatste en dit volgens mij met de volumeschuivers op 11, ook al gaan ze meestal maar tot 10. Net als op haar eerste cd opent ze met het nummer ‘Going Home’ maar dan wel aan een tempo alsof ze hier niet graag was en werkelijk naar huis wilde. Aan de vaart van een sneltrein passeerde zo nog enkele songs van deze cd genaamd White Sugar en samen met de songs een dozijn gitaarsolo’s met veel te veel noten. Pas op, er heerst zeker een hoop talent in deze jonge dame maar er moet nog een hoop gevijld en gevezen worden alvorens ze in 1 adem genoemd kan worden met Ana Popovic.

Als 2de op de affiche had men gekozen voor een echte swinger die momenteel bezig is aan een opmars doorheen Europa. Sean Carney Band, hadden we vorig jaar voor het eerst live gezien tijdens het Springbluesfestival en toen had hij al een zeer goede indruk na gelaten. Hier te Bierbeek wilde hij waarschijnlijk even tonen dat het ook kan zonder veel volume en zo opende hij enkel en alleen met zijn gitaar. Nadien kwamen 1 voor 1 de bassist en drummer zich tot hem toevoegen. Sean Carney heeft op dat kleine jaar tijd precies behoorlijk mogen rijpen want zijn show, vakkundig opgebouwd met uptempo en slowblues, bezat nog meer energie en finesse dan dat ene jaar geleden. Voor we het goed en wel besefte was zijn show van dik een uur aan ons voorbij gegaan en zonder ook maar 1 seconde te vervelen. Dit is swing, met hier en daar een knipoog richting rock ’n roll, zoals swing hoort gespeeld te worden. Heel de zaal ging mee en genoot met volle teugen van hetgeen zich hier op het podium afspeelde, tot 2 maal toe kreeg hij ze zelfs zo mak en tam als een lammetje. Chapeau voor zulk een prestatie Mr Carney !!

Larry Garner mocht deze 6de editie afsluiten en dat deed hij, hoe kan het ook anders, samen met Raphael Wressnig. We hebben de man het afgelopen jaar ook al 3 x aan het werk gezien en ik moet eerlijk bekennen dat zijn show wat voorspelbaar was. Openen met ‘Jukejoint Woman’, halverwege verwijzend naar een dame in het publiek, tot de song waar hij aan een bezinestation een jeugdig persoon even de roots van de blues vertelt via enkele funky anekdotes. Maar toch, hij blijft het iedere keer weer brengen met zoveel overtuiging en bezieling dat je gewoon niet anders kan dan ervan genieten. Beste stuk wat mij betreft was het moment waarop hij de mannen en de vrouwen even apart liet meezingen op de songs ‘Mannish Boy’.

Drie bands die alle drie uit een verschillend vaatje tapte zorgde ditmaal weer voor een meer dan gevarieerd programma. Daar waar de vorige jaren de formule gehanteerd werd van rustig beginnen en stevig eindigen had men dit jaar de rollen omgekeerd en ik moet eerlijk bekennen dat mij dat meer kon bekoren. Chapeau en driemaal hoera voor Bierbeek Blues’d Up en wij zijn nu al benieuwd naar welke blonde schone ze ons volgend jaar gaan voorschotelen.

Blueswalker
Meer foto's : Lady Blue

Meensel blues 2009

2009-03-22T05:34:00.000-07:00

Na een winterslaap , noem het cocoonen, van zo’n 3 maanden werd het langzaam tijd om weer naar buiten te komen. Ja ja, we zouden ons moeten schamen maar we zijn nu eenmaal geen wintermensen m’n vrouwtje en ik. Traditiegetrouw staat Meensel blues elk jaar weer op ons lijstje en zo ook dit jaar. Na een hele dag familie te hebben geholpen met verhuizen komt zo’n avond blues als geroepen. Toen we toekwamen was de eerste band Road Runner net bezig met hun 3de nummer en wie zat er midden tussen de gasten van Road Runner, niemand minder dan Kathleen Vandenhoudt.
Ik moet jullie eerlijk bekennen nog nooit van de band te hebben gehoord en samen met mij waren er vele anderen. Maar, geloof me beste lezers, daar gaat volgens mij vlug verandering in komen. Ik zag dan ook links en rechts al enig organisator vol interesse toekijken en luisteren. En terecht, deze band hoort meer aanwezig te zijn op onze Belgische podia. Ik denk dat we ze zelfs gaan tegenkomen in de Rootstent van (Ge)Varenwinkel want deze heren organisatoren keken vol enthousiasme. Road Runner is een zeer welgekomen eerste openbaring voor het seizoen 2009 wat ons betreft. Lekkere countryblues met als vreemde eend in de bijt de bassende tuba van Frank Vantroyen en mooi viool – en lapsteelwerk van Nils De Caster.

Mooie liedjes duren helaas nooit lang en al vlug was het tijd voor de 2de band die het podium onveilig ging maken onder de naam Cora Lee & No Trouble. Dat smaken verschillen is een algemeen gegeven en gelukkig maar. Ik geef hen telkens weer het voordeel van de twijfel en soms slagen ze erin me even te overtuigen maar helaas is het nooit van lange duur.

Het zal wel aan mezelf liggen en niet aan hun inzet want die is er wel. Maar zoals ik al zei, smaken verschillen en anderen kunnen ze dan weer wel bekoren en zo staan ze ook op verschillende affiches het komende jaar. En, het is hun gegund.Professor Deaf & His Eardrums is een band die al menige jaren doorheen de Benelux toert en toch zijn er weinigen, ook onder de collega’s, die hen kennen. Shame on you zou ik bijna durven zeggen want deze band is zowat ons Belgische antwoord op The Blues Brothers en een antwoord waar we met z’n allen trots op mogen zijn.

Telkens ze het podium betreden hebben ze maar één motto, “let’s have a party” , en vliegen ze er met 200% enthousiasme in. Eigen nummers worden bliksemsnel afgewisseld met mooie herwerkte klassiekers uit de Chicagoblues en soul. En de blazerssectie van 4 zorgt voor extra klankkleur en een extra dosis ambiance op het podium. Klassiekers als “Choo Choo”, “Make Up Your Mind” ( met meezingerswerk voor het publiek) en de James Brown medley gingen erin als zoete koek en spoelde we lekker door met het nodige gerstennat. Way to go guys, zo hoort men een feestje te bouwen. Als afsluiter kozen ze dit jaar in Meensel voor een band die ook al meer dan 10 jaar, zei het met enkele personeelswissels, aan de weg timmert. Niemand minder dan de gedeeltelijk Limburgse band The Rhythm Bombs.

Iedereen hoort ondertussen te weten dat deze 5 heren garant staan voor professionele swingblues en partyblues van de bovenste plank. Ze zijn dan ook een gedroomde afsluiter voor Meensel maar misschien ook een beetje slachtoffer van hun eigen succes. Als je de laatste jaren volop meedraait aan de top in België dan heeft iedereen je al meermaals mogen zien en weten ze ondertussen wat te verwachten. Wij hadden graag de hele show tot het einde willen uitzitten maar de vermoeidheid van een hele dag verhuizen en de kilometers asfalt die daarbij horen gooiden roet in het eten. We hebben in elk geval meer dan genoten van de eerste 2 songs en hoorden dat het feestje toch nog even zou doorgaan. Alleszins wil ik besluiten met het gegeven dat Meensel Blues 2009 een goede uitgedokterde affiche was met de nodige vernieuwing en verassingen. Chapeau voor de organisatie die durft te vernieuwen en niet jaar in jaar uit teert op telkens dezelfde verschijningen. Op naar 2010 voor nog meer vernieuwing.

Blueswalker

Meer fotos : Lady Blue

Pjeireblues 2008

2008-12-16T13:59:00.000-08:00

Tijdens het naar huis rijden omstreeks 1h waren we het weer maar eens volkomen eens met elkander, Pjeireblues is en blijft één van de betere indoorfestivals. Elk jaar weer weten ze ons wel te verrassen met enkele minder bekende namen die wel voortreffelijk musiceren. En laat nu net dàt het gene zijn wat de drijfveer is van deze Vilvoordse organisatie, blues programmeren maar dan met “ne rekker” zoals ze zelf zeggen. Als opener stond dit jaar de band Blues On Tuesday oftewel B.L.O.T. geprogrammeerd, een Brussels gezelschap dat al meerdere jaren samen de podia betreden. Ik heb ze enkele jaren geleden eens mogen zien tijdens een pensenkermis ergens ten velde en was toen niet echt onder de indruk. Ditmaal konden ze me meer bekoren en zat alles veel strakker dan destijds, ze zijn ondertussen ook al weer enkel jaartjes meer op elkaar ingespeeld. Wat me wel opviel was een vrij nerveus zanger die wat veel aan zijn broek sleurde en soms niet wist wanneer zijn zangpartij moest aanvangen. Maar als opener was dit toch een goede keuze want al meteen wist het publiek dat ze blues uit een breed spectrum konden verwachten. Songs die met toch zijn bijgebleven zijn, ‘Good Vibrations’ en het uptempo nummer ‘She’ s Allright’.

Hierna was het tijd voor P. Van Sant & Band, enkele jaren terug nog alleen en akoestisch on the road, nu met een heuse band achter zich. Maar het vuur en de bezieling van weleer is er nog steeds of moet ik zeggen nu zelfs nog meer dan vroeger? Al van bij de eerste song laat Mr P. blijken dat hij maar één doel heeft, de hele zaal bij de keel grijpen en pas weer loslaten als hij iedereen bekeert heeft. Vlot gaat hij van de ene song naar de andere en laat hij met momenten duidelijk blijken een echt leader of the band te zijn. Maar toch mag hij de 3 heren die hem bijstaan ook enkele pluimen toedienen want ze dragen met zorg bij aan de sound die nu ontstaan is. Af en toe lekker slidewerk van Dirk Lekenne maar ook met het gewone snarenplukken weet deze jongen voortreffelijk te bevestigen. En de ritmesectie staat ook als een rots achter zijn leider en geeft hem de drive op het juiste moment maar ook de rust waar die nodig is. Hier en daar doet P. Van Sant zijn stem me denken aan die van Tom Waits en af en toe gromt hij dan weer als een Ian Siegel. Neen, hier was een rasechte singer/songwriter aan het werk. Enkele songs die zeker het vernoemen waard zijn, ‘Times They Haven’t Changed’, ‘It All Comes Down’ en het zoals hij zelf omschrijft “Anarchie met Deltablues gemengde” ‘Out Of Time’. Wat een power en agressie afgewisseld door tedere momenten ten gepaste tijden.

Voorlaatste act was een Australiër, Harper, die nu in Amerika woont maar duidelijk zijn roots niet verloochend. Zo verweeft hij in verscheidene songs de tradionele didgeridoo, het instrument bij uitstek voor de Aboriginals. Maar met menig song wil Harper toch ook duidelijk maken dat hij de wereldproblemen en dan vooral president Bush niet uit de weg gaat. Na enkele jaren zowat elke Amerikaanse band te hebben horen klagen over diezelfde Bush gaan we nu het zelfde krijgen maar dan in halleluja omdat hij er niet meer is. In dat opzicht is Harper al een echte Amerikaan geworden. Maar soit, zijn bluesharpspel, zijn stem en vooral ook het bespelen van de didgeridoo zijn voortreffelijk en aangenaam om naar de luisteren. Verder mag ook hij zich meer dan gelukkig prijzen met zulke klasse muzikanten aan zijn zijde. Niet alleen de gitarist maar ook de bassist en meer dan energieke drummer zorgden ervoor dat de show af was. Enkele songs die zijn bijgebleven, ‘Not Your Problem’, ‘Give Me The Money’ en met sterk didgeridoowerk de song ‘Lay Down Deep Inside’. En dan mag ik zeker het bisnummer ‘Do Whatever You Want To’ niet vergeten. Deze man zullen we in de toekomst zeker nog meer op het vaste land gaan aantreffen.

Wat hebben top of the bill Javier Vargas Band en voorganger Harper gemeen? Ze hebben beiden een nieuwe cd uit en zijn deze volop aan het promoten. Onlangs nog mocht ik de cd van Vargas bespreken en het is een pareltje met veel afwisseling en verschillende muziekstromen. Helaas hebben we hier live niet veel van mogen proeven, waarschijnlijk door het feit dat de begeleidingsband was ingedund. Toch kregen we verschillende songs van deze nieuwe cd te horen maar dan veelal de meer rechttoe rechtaan songs zoals ‘Walking The Street’ en ‘Mojo Hand’. Dat Vargas een gitaarvirtuoos is zal algemeen wel geweten zijn, zoniet heeft hij het nog eens volop getoond aan de ongelovigen. Het is ongelooflijk hoe knap hij weet te soleren zonder echt over de scheef te gaan of de pedalen te verliezen. De zanger die hem tijdens deze tour vergezelde was een Afro-Amerikaan die qua stem meer thuis hoorde in de soul. Hij kon echt wel hoge toontjes aan en demonstreerde dat dan ook meer dan gewillig. Dat er ook ruimte was voor meerstemmig werk konden we horen met de song ‘No Pasa Nada’ , wat zoveel wil zeggen als ‘ alles is ok, niets aan de hand’. We hebben het niet helemaal uitgehouden tot het einde aangezien we toch nog wel een heel end terug naar huis moesten.

Pjeireblues 2008 was voor ons zeker en vast geslaagd, zeker wat betreft ontvangst en programatie. Misschien een tip voor de volgende editie, het geluid iets minder hard en een man achter de lichtknopjes die weet hoe op tijd de spot op de juiste solist te plaatsen.
Maar dat is dan wel echt muggenziften. Wij kijken ik elk geval weeral uit naar wat deze heren weten te programmeren voor 2009.

Meer foto's : Lady Blue

Blueswalker

Dana Fuchs @ De Bosuil te Weert (NL)

2008-11-17T14:20:00.000-08:00

Zo’n 4 maanden geleden werd ik voor het eerst van m’n sokken geblazen door een jonge dame uit New York genaamd Dana Fuchs. Tijdens het BRBF te Peer was ze één van de verrassingen het afgelopen jaar en nu mocht ze het nog eens dunnetjes overdoen in de muziektempel De Bosuil in Weert. Veel schoon volk, ook uit België en een tempel die tot de nok toe gevuld was. Ik sprak even voor het optreden met Dana en vertelde haar dat ze haar tournee mocht afsluiten met een full house, dit stemde haar nog vrolijker, ze kon amper wachten. Maar eerst was het de beurt aan een voorprogramma dat niet vermeldt stond op de website van De Bosuil.

Een jonge band onder leiding van Bas Paardekoper die hun oor goed te luisteren hadden gelegd bij oude rotten als Rainbow etc, m.a.w. stevige Amerikaanse hard rock. Niets nieuws onder de zon dus maar blijkbaar nog steeds een genre dat er bij vele Nederlanders in gaat als zoete koek.
Maar het merendeel kwam toch voor headlining lady Dana Fuchs die blijkbaar in Nederland tijdens Bospop een even grote indruk had nagelaten als bij ons op het BRBF. Omstreeks 17:40 mocht haar Nederlandse begeleidingsband onder leiding van gitarist Jon Diamond de aftrap geven met de song ‘Almost Home’. En al tijdens deze song mocht Dana even kijken of ze het publiek al meteen mee had want halverwege de gitaarsolo ging het technisch even mis met diezelfde gitaar of versterker. Dus Dana ging even een onderonsje met het publiek aan en liet hen maar al meteen allemaal ritmisch meeklappen. Jullie zorgen ervoor dat ik me hier thuis voel was haar reactie en het publiek kon dit meer dan waarderen. Dat dit het laatste optreden was van een maand lange tournee was er niet aan te merken, zowel haar band als zijzelf gingen meermaals voluit en de laatste druppel zweet moest uit hun lijf. Dit is blues zoals blues hoort gebracht te worden, vol energie, enthousiasme en overgave. Elke song passeerde weer de revue met toch ook een nieuwe song die ze samen met Jon had geschreven tijdens het afgelopen jaar “on the road”. Maar ook ruimschoots tijd voor mooi gesoleer van Jon Diamond op gitaar en een zeker Vandeberg, zijn voornaam kon ik niet verstaan, aan de toetsen.Songs die bij velen in de smaak vielen waren o.a. ‘Bible Baby’ , ‘Songbird’ en zeker niet vergeten de cover I’d Rather Go Blind’ van Etha James, hier gebracht in de enige echte rauwe versie van Dana Fuchs. Veel te vlug was dit topfeestje voorbij maar niet alvorens ze ons trakteerde op maar liefst 3 bissers waaronder natuurlijk, op nadrukkelijke vraag van het publiek, de Beatles cover ‘Helter Skelter’. Dana vroeg nog even of we niet met z’n allen met haar meegingen naar New York want zo’n publiek wilde ze elke show wel meemaken. Geen nood Dana, voor je het weet ben je weer terug in Europe en als het enigszins kan zijn wij dan zeker ook weer van de partij. Misschien nog één klein puntje, de afwezigen hadden ditmaal meer dan ongelijk en hebben één van de betere optredens van 2008 moeten missen.

Meer foto's : Lady Blue

Blueswalker

Ana Popovic @ Bierbeek Blues D'Up

2008-09-28T11:48:00.000-07:00

Dan vertrek je al eens wat vroeger richting Bierbeek Blues d'Up met het gedacht gezellig wat te gaan eten na het interview met Ana Popovic en loopt alles zowaar in het honderd. Allereerst liep de soundcheck van Ana ruimschoots uit waardoor het interview wat diende ingekort te worden. Gelukkig zijn we professioneel genoeg om er de juiste vragen uit te halen. Maar soit, het gezellige etentje liep uit in meer dan één uur wachten op de mosselen au vin. En durf dan nog eens te zeggen dat ze daar aan de Waalse grens niet alles op hun gemak doen. Helaas moesten we door toedoen van derden dus een groot deel van de eerste set missen, volgende keer brengen we boterhammekes mee of toch maar proeven van de huisbereide paella van den Eddy?

De Borre zat goed vol toen we toekwamen en het was even een weg banen naar vooraan maar het lukte dan toch. We waren nog net op tijd om te genieten van Ana haar versie van The Hustler met een sublieme bassolo van de bassist. En zo was er dus al pauze toen we eigelijk nog maar net toekwamen, opvallend was wel dat het merendeel van het publiek niet het vaste publiek is dat je gewend bent te zien op andere bluesconcerten en festivals. Na zowat 15 minuten napraten over het laatst bezochte festival in Binkom mochten we weer naar binnen om te genieten van de 2de set van Ana en haar band. Ze begon subtiel met het akoestische gitaar maar die werd toch al snel weer omgeruild voor een roodkleurige Fender waarop Ana ons even demonstreerde hoe je slide speelt op zo’n gitaar. Aangezien Ana niet gewend is 2 lange sets te spelen mocht ook de keyboarspeler even zijn kunnen tonen al moet ik eerlijk bekennen dat hij lang niet kon tippen aan de bassist zijn solo. Dat Ana een fan is van o.a. Jimi Hendrix is algemeen geweten en dus zal het wel niemand verbaasd hebben dat ze ook het nummer ‘Burn Out’ even losjes uit haar mouw schudde. Het is geleden sinds december 2006 dat ik haar nog aan het werk heb gezien en ik moet bekennen dat ze sindsdien behoorlijk gegroeid is op muzikaal vlak want visueel blijft ze die ranke deerne van toen. Ana mag verder rekenen op een band die voortreffelijk weet waar ze naartoe wil met elke song en ze neemt dan ook regelmatig de tijd om deze bandleden in het daglicht te zetten. En volgens mij is het niemand opgevallen dat de man achter de drums er die avond voor een eerste keer bij was, chapeau daarvoor. Ik kan hier nog een ellenlange lijst van nummers die ten gehore kwamen opnoemen maar ik vrees dat weinigen daar een boodschap aan hebben dus ga ik daar ook niet aan beginnen. Feit is dat een overvolle zaal met volle teugen heeft genoten van elk nummer en de manier waarop Ana haar gitaar bepoteld. Johan en Co hebben zeker een schot in de roos geschoten met hun beslissing Ana Popovic naar Bierbeek te halen maar nu wordt het toch weer stilletjes tijd om te gaan brainstormen voor die andere bluesavond in Bierbeek en die zal volgend jaar plaatsvinden op 4 april. Noteer dus alvast allemaal die datum in jullie agenda mensen want ik ben er zeker van dat het weer een denderende affiche zal worden. Wij bedanken hen alvast voor een schitterend avondje Ana Popovic en voor hun gastvrijheid.

Meer foto's : Lady Blue
Blueswalker

Binkom Bluesfestival 2008

2008-09-23T14:09:00.000-07:00

Iets meer dan 5 jaar geleden kregen 2 goede vrienden ( Johan en Guy ) tijdens een concertbezoek het idee om een festival in te richten. En zo ontstond het Binkom Bluesfestival waarvan we dit jaar dus een eerste jubileum mogen vieren, nml hun 5de editie. 4 kaarsjes stonden er de taart van deze editie en elk kaarsje kreeg een minimum een uur de tijd om te branden al was er hier en daar een kaarsje dat wat heftiger brandde dan het andere.
Om 18h mochten de jongens van The Belbouchos het eerste kaarsje ontsteken na een openingsreden van Johan en zijn jongste kornuit ( die ook een beetje aan de oorsprong ligt van dit festival ). Ik heb The Belbouchos nu al 3 maal aan het werk mogen zien en telkens was het een gedaantewissel wat me de indruk geeft dat deze band nog volop zoekende is naar een identiteit. Niet te lang zoeken heren want op den duur weet het publiek niet meer wat te verwachten. Afgelopen zaterdag kregen we een Belboucho die meer grasduinde in de richting van garage - en grungeblues en een potige doch bij wijlen inspiratieloze set neerzette. Het is nooit makkelijk om als opener de bühne op te moeten maar als je de luxe krijgt om dan al voor een halfvolle zaal te mogen aantreden dan zou je als band toch beter er een lap op geven. Helaas kreeg ik eerder de indruk dat het enthousiasme wat zoek was tijdens hun optreden.

Dat enthousiasme ontbrak totaal niet bij “Sir” Oliver & His Bluesdistillery. Al van bij de eerste noten vlogen zij erin ook al hadden ze ettelijke 100 km achter de kiezen zitten en moesten ze nadien die kilometers nog eens verorberen. Volgens mij waren er onder de aanwezigen velen die vorig jaar deze man en band aan het werk zagen tijdens Pjereblues te Vilvoorde. De man en band is niet veel te zien in de Benelux en dat is eigelijk jammer want hier is pure klasse aan het werk. Oliver ( Mally ) is niet alleen een goed gitarist maar tevens een meer dan begenadigd songwriter en vocalist. Zaal Santro barstte dan ook een eerste keer zowat letterlijk uit zijn voegen en het voltallig opgekomen publiek genoot met volle teugen van songs als ‘Hoochie Mama’ , ‘You Can’t Beat The Devil’ en ‘Fallen Angel’. Links en rechts een knipoog naar humor en droge satire maar bovenal energieke ritmes aangevuld met mooie gitaarsolo’s en keyboardsolo’s maken deel uit van de show. Nadien hadden we nog een aangenaam gesprek met de man.

Hierna was het tijd voor The Mississippi Mudsharks, die speciaal voor dit festival hun Europese tournee wat vervroegd hadden. Voor wie deze band niet kent is het misschien even wennen aan hun powerfull en energieke bluesrock, die ze zelf omschrijven als greasy punk. Hun sound staat als een muur en elke song wordt gebracht alsof hun leven ervan afhangt. Zowel Scott Blinn (vocals & gitaar ) als Eric Von Herzen ( bluesharp ) nemen om beurten het sologedeelte voor hun rekening geruggensteund door Greg Willis ( basgitaar ) en Tom Essa ( drums). Helaas had ik niet de mogelijkheid om voluit te kunnen genieten van hun show maar wat ik op de achtergrond hoorde klonk wervelend.

Omstreeks 23:30h was het dan de beurt aan een man die jaren geleden ontdekt werd door George Thorogood, niemand minder dan Jim Suhler & Monkey Beat. Dat de man al jaren niet meer de “sideman” is van voorgaande Thorogood wilde hij ons toch nog even duidelijk maken. Wat mij betreft is hij intussen tijd gegroeid tot een fenomeen dat ver boven Thorogood uitsteekt zonder dat ik hiermee afbreuk wil doen aan zijn ontdekker. We kregen natuurlijk enkele songs van zijn laatst verschenen CD Tijuana Bible maar ook volop werk uit vroeger verschenen CD’s. Regelmatig flirtte Jim met het verhoog dat voor het podium aanwezig was en ook kregen we mooie duels tussen hem en keyboarspeler Shawn Phares. In allerijl had men nog beroep moeten doen op drummer Kenny Kramme ( Joe Bonamassa ) voor deze tournee maar die bleek ondertussen al meer dan goed ingespeeld. Songs die me zijn bijgebleven zijn o.a. ‘Bones In The Closet’ , ‘Every Dog Has It’s Day’ en de bisser ‘Restless Soul/ Bullfrog Blues’ waarvan de versie van Jim Suhler in mijn ogen 10 keer beter is dan het origineel van Rory Galaghar. Maar wat me vooral is bijgebleven is het feit dat hier een band stond die zich niet voor 100 maar 300% gaf. Zelfs als na een 2de bisser de geluidsman beslist een ceedeetje op te zetten komt Jim Suhler terug en een kort maar krachtig “Shut down that music” kon op de volle response rekenen van een overenthousiast publiek. Respect man !!!!!

Binkom Bluesfestival 2008 Zit erop omstreeks 1:30h en was er eentje om vingers en duimen van af te likken. Moest ik een top 3 maken van alle festivals tot nog toe dit jaar dan hoorde dit er zeker bij!! De heren Guy & Johan samen met lieftallig vrouwtje Anika hebben bij velen weer een diepe indruk achter gelaten, niet alleen door het feit dat ze telkens weer een heel jaar bezig zijn met deze avond op poten te zetten maar ook door hun kennis van goede bands boeken. Ondertussen hebben ze ook de steun gekregen van een 4de stuwende kracht in de persoon Pirre. Genoeg energie en wijsheid volgens mij voor een volgende editie. Wij bedanken nogmaals de organisatie en alle medewerkers voor hun hartelijk ontvangst en aanstekelijk enthousiasme. Tot volgend jaar allemaal.
Meer foto's : Lady Blue
Blueswalker.

PajotBlues 2008

2008-09-08T08:51:00.000-07:00

Na een deel van de gordel ( die vandaag, zondag plaats vindt ) te hebben afgelegd met de wagen komen we aan in het dorpje Galmaarden alwaar de 11de editie van Pajotblues zal doorgaan. Onderweg heb ik nog eens kunnen constateren in wat voor een mooi land we toch leven, net buiten de grijze stad Brussel kun je al zoveel genieten van mooie natuur en landelijke wegen. Maar waarschijnlijk lezen jullie dit verslag niet om die reden dus zullen we maar over gaan tot de orde van de dag.
Eigelijk zouden de Pine Box Boys dit festival openen maar om één of andere reden is dit niet kunnen doorgaan. Ter vervanging vond de organisatie een band genaamd Funkbooster & The Bluesateers (B) geschikt om als vervanger te fungeren. Een hele ommezwaai, van ruige country blues naar meer funk blues met Latino invloeden. De band opende met een lang muzikaal nummer waarbij elke solist, saxofoon, piano en gitaar, zijn kunnen mocht bewijzen. Als je weet dat menig muzikant in deze band ook nog actief is in andere projecten tot zelfs de Laatste Show band dan weet je dat hier klasse op het podium staat. Tijdens de 2de song, de titel blijf ik jullie schuldig, kregen we nog een 6de persoon te zien op het podium, een soort Latino-achtige gast die wat kreetjes door de microfoon gooide en ook even een poging tot rappen uit zijn strot kneep. Voeg daarbij nog wat Latino danspasjes en ik waande me zo op de Antilliaanse feesten. Sorry maar voor mij bracht deze 6de persoon geen meerwaarde aan deze band en samen met mij dacht menig bezoeker hetzelfde.

Gelukkig werd er uit een puur bluesvat getapt tijdens het intieme optreden van Karen Caroll (USA). Intiem want de dame deelde het podium enkel met haar akoestische gitaar en een pianist, meer is er niet nodig om een klein uurtje deltablues te brengen. We kregen mooie songs te horen en ook veelvuldig klassiekers als ‘My Babe’ en ‘Sweet Home Chicago’. Ook bijgebleven is de song ‘Pittsburgh Blues’, een song die al zo’n 5 generaties in de familie van Karen Caroll wordt gezongen. Het was een sober en gevoelige slowblues die me wel kon bekoren. Karen bespeelde het publiek vocaal als instrumentaal en ook haar pianist Jan Fischer mocht regelmatig wat werk tonen op de toetsen. Helaas zoals zo dikwijls op een festival gaat veel intimiteit van zulk een act verloren door het geroezemoes van het publiek.

Die stonden waarschijnlijk meer te wachten op gitaarvirtuoos Jimmy Thackery. Want al tijdens de soundcheck van deze man begaf het publiek zich van de kleine tent naar de zaal. De man had geen aankondiging nodig en wilde er na ‘Bullfrog Blues’ als soundcheck meteen invliegen. Al meteen viel me op dat bassist Mark “Bumpy” Rhodes regelmatig aanwijzingen moest geven aan drummer Russ Wilson. Achteraf zou blijken dat deze pas weer tot de band is toegetreden na een periode van 18 jaar te zijn weg geweest. Dat Thackery niet graag zingt en liever gitaar speelt mag wel duidelijk zijn, de microfoon staat er enkel om af en toe een nummer aan te kondigen of zijn bandleden voor te stellen. Gelukkig kan de drummer wel een aardig stukje zingen en dat bewijst hij in o.a. het nummer ‘She Moves Me’. Verder krijgen we natuurlijk veel gitaarwerk en het meeste daarvan situeert zich niet in het bluesmilieu, titels als ‘No Particular Place To Go’ en het eeuwenoude ‘Apache’ van The Shadows kunnen dat beamen. Dan krijg ik plots het idee een smartlap te horen die thuis hoort bij Laura Lynn, althans de gitaarmelodie zou op deze dame haar lijf geschreven staan. “Play The Blues” roept iemand vooraan in het publiek door de microfoon maar daar heeft Thackery gaan boodschap aan, hij gaat gewoon verder op zijn elan. Als afsluiter krijgen we nog even het Amerikaans volkslied in de protestversie van Jimy Hendix en daarmee mogen jullie het doen zal Thackery gedacht hebben.

Op het zijpodium mocht de Belgische band Scent Of A Woman zowel voor als na elke band een staaltje van hun kunnen tonen. Ik had vocaal veel verwacht van deze band aangezien frontvrouw Ann Van Canegem tot al heel wat op haar palmares had. Bewegen deed ze volop met telkens een soort van zelfde heupslide maar vocaal kreeg ik er geen kippenvel van, dat kreeg ik wel toen de bassiste de song ‘The Blues Is Allright’ zong. Op basgitaar kon deze mooi blonde ook al bekoren en haar partner in crime achter de drums deelde daarin mee. Gunther Callewaert toonde regelmatig zijn kunnen op klavier en Hammond en ook gitarist Chris Van Haeverbeke haalde heel wat uit gitaar en 10talle pedaaltjes. Songs die me zijn bijgebleven zijn o.a. ‘Summertime’ en ‘People Of Sixteen’. Maar er is nog werk aan de winkel dames en heren.

De 11de editie van Pajotblues stond zeker nog in de schaduw van hun vorig jaar gevierde jubileum en kon niet rekenen op een massaal gevulde zaal. De affiche was dan ook niet zo vanzelfsprekend maar getuigd wel van een organisatie die lef heeft om anders te programmeren dan menig ander festival. Dus zou ik zeggen zeker voort doen heren en dames.
Meer foto's: Lady Blue

Blueswalker.

(Ge)Varenwinkel 2008

2008-09-02T12:01:00.000-07:00

Vorig jaar rond deze tijd hadden de heren organisatoren van het (Ge)Varenwinkel bluesfestival ons nog duchtig bij ons pietje. Ze wilden ons persé doen geloven dat het toen hun laatste editie was, gelukkig kruipt het bloed waar het niet gaan kan en heeft Bruno toch enkele nieuwe medewerkers kunnen vinden die bereid zijn om het vuur brandende te houden. En zodoende mag ik hier op zondagavond al schrijvend nagenieten van de helaas weer voorbije editie. Her weer zat in elk geval mee, misschien wel een beetje te goed mee want volgens mij kozen er ook velen voor een weekend uitstap richting kust. Hierdoor leek de opkomt wat minder dan afgelopen jaar maar kunnen we toch spreken van een ruime opkomst, de die hards blijven er gelukkig toch voor gaan. Op de eerste dag kregen ik zowat een deja vu, alle 3 bands hadden dan ook het podium mogen betreden op het BRBF te Peer afgelopen jaar. Bewust zo gepland ? Dat denk ik niet. Jim cofey was al bezig toen we de wagen parkeerden en we konden wel al vaststellen dat het luid klonk. We hebben nog zo’n 20 minuten kunnen meepikken van hun optreden en ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat hun show stukken beter was dan wat ze in Peer brachten, en daar konden deze heren mij al bekoren. Eén nummer blijft elke keer weer een aantal dagen door mijn hoofd spoken nml. ‘She’s So Guilty’. Maar elke song van Jim Cofey is er eentje vol vuur, passie en ambiance, gaan zij de leegte opvullen die ontstaan is met het wegvallen van Last Call?

De volgende band die als een trein doorheen de tent van Varenwinkel walste was de uit Nederlands Limburg afkomstige Electrophonics. De temperatuur steeg nog enkele graden in de tent tijdens hun optreden, ook al was de zon al even ondergegaan. We kregen natuurlijk weer swing en dansbare nummers te horen en ook weer enkele nieuwe songs die op hun, eind dit jaar te verschijnen, nieuwe cd zullen pronken. Of ze nu met 4 blazers op het podium staan of met 2, toch weten ze telkens weer die big band sound te creëren en ohh wat hou ik daar toch van. Blijven doen waar jullie mee bezig zijn mannen en dan zal ik nog regelmatig jullie swingtrain opstappen.

Als afsluiter van dag 1 had men gekozen voor een Deense band die nog volop in opmars is in Europa, het was hun 2de optreden op Belgische bodem na Peer. En ik ben er zeker van dat men Thorborn Risager nog veel gaat zien in België en omstreken. Ook hier een band met 2 blazers in de regionen en toch tappen ze uit een ander soort vaatje dan The Electrophonics. Maar hun vaatje mag er zeker ook wezen, blues met soul,funk en swing en een frontman die perfect weet hoe een publiek dat al opgewarmd was toch op temperatuur te houden. Eigen nummers zoals ‘Can’t Get Enough’ en ‘In A Little Piece Of Mind’ worden vakkundig afgewisseld met klasbakcovers zoals o.a. ‘Ain’t Nobody’s Bussiness’ en ‘Let The Good Times Roll’. Hun sologitarist heeft weinig uitstraling maar wat er uit zijn vingers de gitaar bereikt maakt dat geheel goed. Dag 1 was voor ons in elk geval meer dan geslaagd.

Onze allereigen Rusty Roots kregen de eer om dag 2 te openen. Daar waar het publiek nog wat last had van een saturdaymorning bluesgevoel kon je geen morgen-gevoel ontwaren bij de jonge bende van Rusty Roots. Het was dan ook al 14h beste mensen, hoewel voor velen, volgens mij, het daglicht pas was beginnen schijnen. We kregen natuurlijk vele songs van hun laatste CD Electrified te horen waarvan enkele titels ( ‘Can you Dig It’ en ‘Two Timing woman’ ) toch zijn blijven hangen. Het is toch al iets meer dan een jaar geleden dat ik de heren nog aan het werk zag en wat zijn ze verdorie gegroeid. Een nieuwe stijl die dicht bij de soul aanleunt is volgens mij geen slechte keuze. De stem van Mr BeeJee, welke in een vorig leven nog de buhne betrad als Elvisimitator, komt in deze stijl zeker tot zijn recht. Maar gelukkig laten ze de oudere nummers niet links liggen en mogen we toch ook nog genieten van een nummer als ‘She’s So Fine’. Verder ook chapeau voor bassist Body die zowel op de elektrische bas als op de staande kast zijn ding perfect deed, terwijl hij eigelijk een weekendje kust had gepland. Je moet het maar doen, even op en af komen, dat is pas liefde voor de muziek.

Hierna was het tijd voor een boom van een kerel om het podium in Varenwinkel te betreden, een man die zeker meer bekendheid verdiend in de Benelux. Eugene “Hideaway” Bridges wijdt dan ook al zo’n 41 jaar van zijn leven aan het maken van goede muziek, zowel solo als met een band. Hier trad hij aan met een Nederlandse begeleidingsband en dat kon je toch af en toe merken aan zijn blikken en tekens. Ik heb deze man al 3 maal mogen aan het werk zien in 2 jaar en nog steeds kan hij mij bekoren van de eerste tot de laatste noot. Niet alleen zijn gitaarspel is om duimen en vingers van af te likken, zijn zang die sterk doet denken aan Sam Cooke en BB King gaat ook regelmatig door merg en been. Maar ook zijn keuze van nummers, die een mengeling van blues, soul en funk zijn, laten horen dat dit een man is die kwaliteit ten over heeft.

Tijdens het optreden van de Rhythm & Blues Explosion feat. Alex Schultz, Sax Gordon en Raphael Wressnig hebben we even de tijd genomen om wat voedsel tot ons te nemen. Een schamele friet stoofvlees voor 6 euro maar we klagen niet want het was voor een goed doel. Ondertussen hebben we toch kunnen luisteren naar het jazzy repertoire van dit drietal, een repertoire dat veelvoudig gepaard ging met de saxklanken van Sax Gordon. Wat kan die man een stuk blazen zeg. Maar ook Alex Schultz weet zeker zijn gitaar te benutten om weerwerk te bieden aan al die saxuele tonen. Enige die volgens mij een beetje in de kou bleef staan en vergeten werd was het Hammondwonder Raphael Wressnig, jammer eigelijk want deze gast heeft zeker ook heel wat in zijn mars.

Hierna was het nog tijd voor 2 bands van hoog kaliber en de 1ste was niemand minder dan John Primer & The Real Deal Bluesband. Voor wie deze man niet kent wil ik even meegeven dat hij met zijn repertoire voornamelijk echte pure Chicagoblues brengt. En daar is helemaal niets mis mee, ook al heb je het allemaal al tig keer gehoord toch weten hij en zijn band de aandacht van het publiek vast te houden. Zij het soms met een cover als ‘Stand By Me’ of zelfs een nummer van Zz Top nml ‘Sharp Dressed Man’ gezongen door de bassist die trouwens ook een aangename stem bezit. Verder mocht ook de bluesharpspeler even de gitaar omhangen en een nummer brengen, zowel vocaal als op gitaar kon hij mij bekoren. O.k. het mag dan geen Muddy Waters zijn zoals het gitaarwerk van John Primer maar het klinkt toch lekker bluezy.

En dan rest er ons nog de in België zeker geen bekende band James “Super Chikan” Johnson & The Fighting Cocks. Onbekend zijn ze nu zeker niet meer voor het aanwezige publiek dat met volle teugen genoot van alle trucken die de band uit hun hoeden toverde. De man zelfs speelt op gitaren die hij fabriceert van sigarendozen en zelfs oude ventilatoren maar zijn speeltjes klinken als de duurste Fenders en Gibsons samen, en dan te bedenken dat velen massa’s euro’s uitgeven voor zo’n speelgoed. Dan de muziek, die kun je het best omschrijven als aangename partyblues met toch hier en daar ruimte voor de wat meer gevoelige snaar. Geen enkel moment heeft deze band verveelt en ik ben er zeker van dat velen het met mij hierover eens zijn. Ik hoop dan ook dat er organisatoren zijn die dit magische ensemble snel weer naar België willen halen

Er was natuurlijk ook nog de Rootstown tent maar hopelijk kunnen jullie mij vergeven dat ik daar niet ben geweest. Ik heb wel van veel omstaanders mogen horen dat zowel Roland & Gene Taylor, The Legendary Johnny Trash als Les Chats Cadiens hier een prima show hebben gegeven.
Heren organisatoren, jullie hebben weer even getoond dat een festival ook meer dan geslaagd kan zijn zonder echt klinkende namen te boeken. We hadden eigelijk niet anders verwacht en verwachten ook niet anders voor de 12de editie, het weekend staat al weer dik aangekruist in onze agenda van 2009.
Meer foto's : Lady Blue
Blueswalker

Blues Oan Daa Stoazze 2008

2008-08-04T06:57:00.000-07:00

Elk eerste weekend van augustus staat het Koning Albertplein van Hamme in het teken van de blues. Ook dit jaar was dat niet anders en zo werden we de vrijdag naar gewoonte vol enthousiasme onthaalt door organisatie en medewerkers. We bezoeken dit festival, wat trouwens gratis is, al zo’n 5 jaar en weten ondertussen dat de mensen van Blues Oan Daa Stoazze een neus hebben voor kwaliteit. Elk jaar zitten er ook wel enkele verrassingen tussen en dit jaar was dat niet anders. Sinnerboy werd voor mij de eerste verrassing van ’t weekend maar aan het publiek te bespeuren was deze band in Nederland al vrij bekend.

Niet verwonderlijk als je weet dat deze Engelse band de beste tributeband van Rory Gallagher wordt genoemd. Persoonlijk ben ik niet zo gek van de man zelf maar de manier waarop deze 3 heren hun muzikaal idool prijzen kon me meer dan bekoren. Natuurlijk kregen we zowat alle klassiekers te horen, van Penny Lane, via Messing With The Kid, dan Continental Op en Philby uit het mindere album Top Priority en natuurlijk Going To My Hometown als ultieme bisser. Barry Barnes en de zijnen weten een eerste maal het vuur op het plein aan te wakkeren en de eerste dansers tot voor het podium te dwingen.
Iets wat helaas niet gelukt is voor de Big Bayou Bandits, die volgens het programmaboekje stimulerende rootsmuziek uit Zuid Louisiana brengen. Lag het aan het vroege uur, een publiek dat nog moest onthaasten of was er nog te weinig drank gevloeid, de bekende Joost zal het wel weer weten. Ik moet wel zeggen dat ik heb genoten van het gitaarspel van Guy Winne, zijn manier van Dobro en Lapsteel spelen kon me wel bekoren. Van de nummers zelf kreeg ik de indruk dat hun hele set bestond uit 1 lange song. Deze band heeft zeker capaciteiten in huis maar er is nog werk aan de winkel.

Dat er veel vrouwelijk talent op het programma stond zullen jullie vanaf hier kunnen lezen. De zaterdag mochten Jill Hilleger en haar mannen het startshot geven omstreeks 17h, onder een grijze hemel waar af en toe wat nattigheid uit naar beneden kwam. Ik heb deze band een eerste maal aan het werk gezien vorig jaar tijdens het Pajot bluesfestival en daar kon ze zowel het publiek als mij redelijk bekoren. Maar nu had ik de indruk dat alles een beetje op automatische piloot stond en de swing miste hierdoor de swung die zulke muziek nodig heeft. Muzikaal talent is er in deze band zeker aanwezig, met Willy De Vleesschouwer op gitaar en Harry Van Buel op keyboards, aangevuld door Eric De Wolf op 5? Snarige bas en Gerry D’Haeyer achter de drums. Ik had veel verwacht van deze band en ben er zeker van dat ze potten hadden kunnen breken maar zoiets lukt niet als je niet in de juiste stemming bent. Het aanwezige publiek kon het allemaal wel bekoren en een eerste schuchtere bis bereikte de backstage en zo mocht de band toch nog terugkomen met een cover van Bluesdiva Sharrie Williams nml. Blueslover. Deze band moeten jullie zeker ergens gaan bekijken want ze hebben toch wel meer in hun mars dan ze hier hebben laten blijken.

Enthousiasme en energie was er dan weer wel vol overvloed aanwezig bij de jongens van Hideaway en dat, samen met hun muzikaal talent, is waarschijnlijk de reden dat ze al meer dan 20 jaar meedraaien in de Bluesscene. Ralph Bonte en zijn kornuiten weten er telkens weer een feestje van te maken, weer of geen weer en dus zeker een reden om deze jongens voor een 2de maal naar Hamme te halen. Er stond hier quasi dezelfde muzikale bezetting op het podium als bij Jill Hilliger en toch knalde er veel meer energie uit de speakers. Elke song werd gebracht alsof de mannen deze song voor het eerst ten tonele brachten, vol pit en overtuiging. Er werd schitterend gesoleerd door zowel Ralph zelve alsook door Jean-Marie, Patrick en zeker ook door Geeraard. Als je met 3 klasse solisten in een band zit kan je natuurlijk zorgen voor een waaier aan diversiteit en dat is volgens mij ook een sterk punt van deze band. Dit was blues van het bovenste schap zoals ze in Hamme zouden zeggen.

Als afsluiter voor de 2de dag had de organisatie gezorgd voor een grote Belgische klapper en wel uit Limburg ( een beetje chauvinisme mag toch? ) met de band Blues Lee. Zeker geen onbekende in België en ver daarbuiten maar ze stonden nog nooit in Hamme en hadden er dus zin in. Ze brachten veel songs van hun laatst verschenen Cd Home maar ook songs van vorige cd’s zij het soms in een nieuwer kleedje gestoken. Voor wie Blues Lee niet kent wil ik even meegeven dat deze geoliede machine je meevoert doorheen de rijke geschiedenis van de blues en rootsmuziek en dit alles aankleedt met de nodige show zodat er constant een spanning hangt. Er werden zelfs trio’s van blues, jazz en funk gebracht maar ook een Caribische song ontbrak niet. Alles wat ook maar ooit in aanraking met de blues is geweest durven deze heren in hun repertoire te stoppen en ze doen dat met veel brio. Ze kregen ook nog wat muzikale steun van de echte Joker ( Patrick Cuyvers ) tijdens enkele songs en als grand finale mocht ook Geeraard de Groote nog even meeblazen. Als afsluiter toch nog even meegeven dat elke band deze zaterdag wel te kampen had met geluidsproblemen op het podium en dus zal een zekere stress ook wel van de partij geweest zijn. Helaas was het geluid ook niet optimaal te noemen vooraan maar toch hebben we kunnen zien wat voor een muzikale klasse we in België hebben wonen.

Op zondag gaan we volgens de traditie van Blues Oan Daa Stoazze weer van start met talent van eigen bodem onder de naam The Hidden Charms. Doch het scheelde niet veel of de band had hier niet gestaan, wegens het plots ziek worden van hun drummer. Maar dankzij wat rond telefoneren werd er een vervanger gevonden in J.P. De Decker, drummer van de band Loose In The Blues. Het is zeker niet evident zulk een taak te vervullen maar zowel J.P. als de band scoorden hierin met klasse. Zangeres Francoise had er zin in en dat maakte ze alle aanwezig meermaals duidelijk, niet alleen vocaal maar ook door haar enthousiaste bewegingen op het podium. Ze mag zeker en vast een goede aanwinst voor de band genoemd worden en andersom mag ze zich gelukkig prijzen om een band achter haar te hebben staan zoals deze van de charms. Local Hero Patrick Verhulst is niet alleen een goed gitarist maar ook nog een goed componist want de eigen songs moesten niet onderdoen voor de covers. Verder bezit de band ook een bluesharpspeler die de juiste noten er op het juiste moment uitblaast. En dan niet uit het oog te verliezen de bassist Egbert die ook zeker zijn steentje bijdraagt. Een band om in de gaten te houden !

De zondag stond helemaal in het teken van de vrouwen en zo mocht als 2de act de uit Nederland afkomstige Anke Angel aantreden. Zij ging samen met haar 2 kompanen, Harm Van sleen ( op bas ) en RemcoVan Schalck ( op drums ) ons trakteren op een klein anderhalf uurtje boogie woogie en rock ’n roll op de piano. Ik had nog nooit van deze dame gehoord maar al snel had ze niet alleen mij maar ook het hele plein op haar hand. Niet alleen haar muziek en zang is van hoog niveau maar ook haar manier van entertainen kon vele bekoren. Tot zelfs de kleinste bezoekers mochten meespelen in haar showtje en zoiets zien ze in Hamme wel graag gebeuren. Maar ze ging niet alleen met de pluimen lopen, ook haar 2 begeleiders mochten meermaals tonen wat ze in hun mars hadden. Om het geheel helemaal compleet te maken volgden er nog enkele klassieker als Blues Suede Shoes en Great Balls Of Fire en we zagen een heel plein uit z’n bol gaan.

Helaas duren mooie liedjes niet lang en was het al snel tijd voor de afsluiter van deze alweer geslaagde driedaagse. Voor de afsluiter van deze editie had de organisatie hun oog of/en oor laten vallen op niemand minder dan de momenteel in de Benelux hoge toppen scherende Dede Priest. En deze keuze was zeker geen slechte want ondanks dat het serieus was beginnen regenen bleef het plein goed vol zitten. En zoiets kan de altijd goedlachse Dede zeker appreciëren en dat toonde ze dan weer dankbaar door er voor een volle 100% tegenaan te gaan. We kregen natuurlijk vele songs van haar, begin dit jaar verschenen, CD Candy Moon maar ik hoorde ook al enkele nieuwe songs die hopelijk ook weer vlug op CD zullen staan. Dede heeft ook een zeer professionele band achter zich staan en die hebben stuk voor stuk hun steentje bijgedragen aan een schitterende show.

Ook deze dame en band had de organisatie beloofd, net als elke afsluiter ieder jaar weer, om We Shall Not Be Moved te brengen. Het werd hun eerste bisser en het moment van alle medewerkers om even in de kijker te staan en geloof me beste lezers, deze mensen verdienen dit dubbel en dik. Iedereen slooft zich 3 dagen lang uit om het niet alleen de bands maar ook alle bezoekers naar hun zin te maken. Niets is hen teveel en altijd gebeurd alles met een glimlach, of het nu snikheet is of pijpenstelen regent, in hun hart is er niet alleen plaats voor de blues maar ook voor een hoop enthousiasme. Chapeau voor hen allen, dit is een formule die er elk jaar weer voor zorgt dat het plein stampvol zit. Wij van onze kant bedanken hen alle weer voor hun geweldige ontvangst en hun schitterende affiche en zeggen….tot volgend jaar vrienden.

Meer foto's : Lady Blue
blueswalker